ตอนที่ 47 คนหนุ่มแข็งแรงในหมู่บ้านภูเขา

ตอนที่ 47 คนหนุ่มแข็งแรงในหมู่บ้านภูเขา

ข้อมูลที่นิทัศน์คิดจะมาสำรวจดูเหมือนว่าจะทำให้คนหมู่บ้านหวาหวารับรู้ไปแล้ว เพราะว่า หัวหน้าหมู่บ้านนิชได้พาคนของเขาสามสี่คน มายืนรออยู่หน้าประตูหมู่บ้าน

พอเห็นนิทัศน์ถูกบอดี้การ์ดแบกเข้ามา ก็รีบโค้งต้อนรับ ยกยิ้มเสียจนริ้วรอยบนใบหน้ากลายเป็นเหมือนลายดอกไม้ สำเนียงตอนพูดออกจะติดสำเนียงท้องถิ่น “อ้าว เถ้าแก่นิทัศน์ ในที่สุดก็มาแล้ว พวกเรารอคุณมาหลายวันเลย!”

นิทัศน์ขมวดคิ้ว ลูบจมูกของตน โบกมือไล่นิชอย่างรังเกียจ “ถอยไปห่างๆ ฉัน ทั้งตัวมีแต่กลิ่นโคลน”

ถึงวันนี้นิชจะตั้งใจสวมชุดคลุมยาวสีเทาตัวใหม่ แต่ก็เป็นชาวบ้านที่วันๆ ขลุกอยู่ในทุ่งนากลางป่าเขา ชุดที่สวมใส่ทั้งซักมาอย่างดีทั้งสะอาดสะอ้าน ก็ยังยากที่จะปิดบังกลิ่นโคลนและกลิ่มเหม็นเหงื่อจากร่างกาย

แต่นิทัศน์พูดออกมาตรงๆ แบบนี้ ก็เหมือนไม่คิดจะไว้หน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

ใครจะไปรู้ว่าพอนิชได้ฟัง ไม่ใช่แค่ไม่โกรธ แต่กลับรีบเชื่อฟังถอยออกไปสี่ก้าว หัวเราะพูดออกมาราวกับพวกลูกสมุนของตัวร้าย “ใช่ๆๆ อย่างผมต้องยืนห่างออกไปหน่อย เถ้าแก่นิทัศน์ ห้องพักพิเศษสำหรับคุณ เมื่อคืนผมให้คนจัดการให้เรียบร้อยแล้วครับ”

“อือ นำทางไป”

นิทัศน์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ นั่งรถมาห้าชั่วโมง แล้วบนรถก็ทำอะไรต่อมิอะไรบ้าคลั่งมาหนหนึ่ง สุดท้ายยังมาติดบนทางภูเขามาชั่วโมงกว่า เขาเองก็เหนื่อยบ้างเหมือนกัน

“อ้า เชิญเถ้าแก่นิทัศน์ก่อนเลย”

นิชรีบหลีกทางให้ จากนั้นก็นำทางอยู่ข้างๆ

หมู่บ้านซาลา เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่เหมือนกับตัดขาดจากโลกภายนอก มีพื้นที่ประมาณร้อยลี้ ไม่มีหมู่บ้านอื่นใกล้ๆ ในหมู่บ้านมีสิบสองครัวเรือน ทุกคนในหมู่บ้านรวมกันน่าจะไม่เกินสี่สิบห้าสิบคน

เครื่องใช้ในบ้านและเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดล้วนเป็นของโบราณ ไม่มีแม้แต่เครื่องใช้ไฟฟ้าขั้นพื้นฐาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโทรทัศน์ คอมพิวเตอร์ ตู้เย็น ของทันสมัยพวกนั้นเลย

นิทัศน์ถูกพามายังกระท่อมที่นิชได้ให้สร้างขึ้นมาใหม่ บอดี้การ์ดทั้งสี่ก็เหมือนเทพคุ้มประตู ยืนอยู่ข้างนอกคอยเฝ้าไว้

ปาลีกับปิยะถูกพามาที่กระท่อมของชาวบ้านที่อยู่ข้างๆ

ครอบครัวนี้มีสมาชิกสองคน คนหนึ่งเป็นคุณยายตาบอดอายุหกสิบกว่าปี อีกคนเป็นเด็กหนุ่มแข็งแรงผิวแทนอายุสิบกว่าปี