ตอนที่ 96 แม่ลูกบีบบังคับกัน

ตอนที่ 96 แม่ลูกบีบบังคับกัน

สีหน้าของจาริณีเย็นยะเยือกลง ลุกขึ้นไปเปิดประตูในทันที

"แม่...อ๊ะ..."

ประตูพอเปิดออก ปาลีเพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมา เสียงฝ่ามือหนึ่ง "เพี๊ยะ" ก็ตบลงไปบนใบหน้าด้านซ้ายของเธออย่างรุนแรง

" แกไอ้คนกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา ทำร้ายคนในครอบครัวของตัวเอง ตายเข้ามาซะ"

หลังจากที่จาริณีตบไปที่หน้าของปาลีอย่างรุนแรง มือข้างหนึ่งก็บิดไปที่เนื้อหนังบนแขนของปาลีแล้วลากเข้ามาในบ้าน จากนั้นก็ปิดประตูเสียงดัง "ปึ้ง"

"แม่..."

ปาลีกุมใบหน้าที่ถูกตบจนเจ็บ มองไปยังจาริณีด้วยสีหน้าที่ไม่กล้าที่จะเชื่อ

ความเจ็บปวดที่แสบร้อนบนใบหน้าก็เจ็บไม่เท่าความเจ็บปวดใจของเธอในตอนนี้ แม้ว่าตั้งแต่เล็กจนโตจาริณีจะตบตีด่าว่าเธอมาไม่น้อย แต่กลับไม่เคยตบหน้าเธออย่างรุนแรงแบบในเวลานี้มาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสีหน้าของจาริณีในตอนนี้ ดูแทบอยากจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆยังไงอย่างงั้น

พอขวัญชีวีเห็นจาริณีตบปาลี ก็รีบเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่รู้สึกยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่นในทันที สองมือกอดอก มองดูปาลีด้วยรอยยิ้มที่ยั่วยุ พลางเอ่ย "พี่ ฉันเคยบอกแล้วว่า ให้พี่ทำให้ฉันผ่านการสัมภาษณ์ พี่ดันไม่ฟัง คราวนี้ เห็นความเก่งกาจของฉันหรือยังล่ะ!"

ปาลีได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ หัวเราะอย่างเศร้าใจยิ่งนัก สายตาที่เจ็บปวดมองไปยังจาริณีพลางเอ่ย "หนูก็ว่าแล้ว ทำไมอยู่ๆแม่ถึงมาเป็นห่วงหนู ที่แท้เพียงแค่ต้องการหลอกหนูกลับมา แม่เพียงแต่ฟังความข้างเดียวของขวัญชีวีก็มาตบหนู แม่ลำเอียงขนาดนี้ได้ยังไงกัน?"

ผิวหนังบนใบหน้าของจาริณีขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาว่า "น้องสาวของแกอายุน้อยกว่าแก เข้าสู่สังคม ที่ต้องการก็คือโอกาส แกเป็นพี่สาว ไม่เพียงแต่ไม่ช่วยน้อง ยังเหยียบย่ำน้อง มีพี่สาวแบบแกอย่างนี้หรอ ฉันไม่ตีแกไม่เตือนแก ต่อไปแกคงจะไม่แม้แต่ฉันแม่คนนี้ก็ไม่อยู่ในสายตาแล้วหรอกหรอ?"

ปาลีส่ายศีรษะ ที่จริงหากในตอนนั้นกิริยาของขวัญชีวีดีสักหน่อย เธอก็จะพิจารณาให้ขวัญชีวีเป็นเสมียนเล็กๆในบริษัท ให้เธอเริ่มขึ้นมาจากจุดที่เป็นพื้นฐานที่สุด ภายหน้าดูคะแนนค่อยให้การเลื่อนตำแหน่งใหม่อีกครั้ง น่าเสียดาย ขวัญชีวีหวังสูงเกินไป แม้แต่โอกาสที่จะพูดคุยดีๆกับเธอสักสองสามประโยคก็ยังไม่ให้

ปาลีคิดทบทวนตัวเองว่าชีวิตนี้ไม่ได้ติดค้างอะไรขวัญชีวี ยิ่งไปกว่านั้นขวัญชีวียังทำเรื่องที่สกปรกอย่างการอ่อยพี่เขยของตนเองอีก เธอปาลีไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำดีต่อขวัญชีวีแล้วจริงๆ

"ไม่ใช่ว่าหนูไม่ให้โอกาสน้อง เป็นน้องที่ไม่มีความสามารถนั้นเลยต่างหาก แม่ จะพูดยังไงแม่น่ะก็ลำเอียง"

ปาลีปล่อยมือลงอย่างช้าๆ จ้องไปยังจาริณีด้วยสีหน้าที่เย็นชา ตอนนี้ เธอไม่เพียงแต่รู้สึกหมดหวังต่อขวัญชีวี กับจาริณีก็รู้สึกหมดหวังด้วยเช่นเดียวกัน