ตอนที่163 แม่มาแล้ว

ตอนที่163 แม่มาแล้ว

หลังจากที่ส่งต่องานให้เรียบร้อย ปาลีก็มาถึงที่สำนักงานผู้จัดการฝ่ายบริหารของกิรณาอีกครั้ง ครั้งนี้ เธอไม่อนุญาตให้ดนุพลตามเข้าไปด้วย เมื่อดนุพลเห็นว่าปาลีนั้นโกรธจริง เขาเลยรออยู่หน้าห้องอย่างเรียบร้อย

หลังจากที่กิรณาออกเดินทางล่วงหน้าไปเที่ยวที่ประเทศไทยตอนนั้น ปาลีก็ไม่ได้เจอหน้ากิรณาเลย ไม่ได้เห็นเธอมาหลายสิบวัน กิรณาดูซูบผอมลง ถึงแม้ว่าเธอจะแต่งหน้าเบาๆ แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความซีดของหน้าได้

ตอนแรกปาลีเพียงแค่อยากจะมาบอกลากิรณา ยังไงสิบเดือนต่อจากนี้เธอก็คงจะไม่มาที่บริษัท แต่ก่อนหน้านี้กิรณาขอร้องให้เธอช่วยสอดส่องดูว่ากิตติกับขวัญชีวีมีอะไรกันหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นกิรณาในตอนนี้ ปาลีตกใจเป็นอย่างมาก รึว่านี่......

"พี่ณา พี่......"

ปาลีพูดอะไรไม่ออก คนที่เป็นมือที่สามของครอบครัวคนอื่นคือน้องสาวของเธอเอง ถึงแม้ในใจปาลีไม่อยากจะยอมรับ แต่ด้วยความเป็นสายเลือดกัน ไม่ใช่ว่าเธอไม่ยอมรับแล้วจะตัดขาดได้ ครู่หนึ่ง ปาลีถึงจะถามออกไปอย่างละอายใจว่า "พี่รู้แล้วใช่ไหมว่าคุณเลขากิตติกับขวัญชีวีมีอะไรกันจริงๆ ไม่ได้เจอพี่ตั้งสิบกว่าวันพี่ผอมลงไปเยอะเลย"

กิรณายิ้มด้วยความขมขื่น ส่ายหัวและพูด :"เธอไม่ต้องถามเรื่องพวกนี้ ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำก็คือดูแลลูกในท้องของเธอให้ดีๆ จากนั้นก็รอแต่งงานมีครอบครัวที่มีความสุข ดูก็รู้ว่าดนุพลเขาหวงเธอมากนะ เธอโชคดีจริงๆ"

ปาลีกำลังจะแต่งงาน เธอไม่อยากให้งานแต่งงานที่ล้มเหลวของเธอทำให้ปาลีเกิดความกดดันขึ้นในใจ

ใช่ หลายวันมานี้ เรื่องของกิตติกับขวัญชีวีทำให้เธอทุกข์ใจและอึดอัดใจเป็นอย่างมาก

กิตติปฎิเสธที่จะหย่า เธอก็ได้ฟ้องเขาและขวัญชีวีที่คบชู้กัน แต่น่าเสียดายที่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงสิ่งที่เธอเห็นในเวลานั้น ไม่มีหลักฐานอะไรที่นำมาใช้ได้ และกิตติยังยืนยันเสียงแข็งว่าวันนั้นขวัญชีวีมาหาเขาเพื่อที่จะถามเรื่องงานเท่านั้น และเขาเกิดปวดท้องจึงขอเข้าห้องน้ำ ระหว่างนั้นไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลย สุดท้ายแล้ว คดีนี้ เป็นเพราะหลักฐานของเธอไม่เพียงพอ จึงพ่ายแพ้ในที่สุด

ตอนนี้เธอกำลังเตรียมร่างคำฟ้องหย่า ยังไงเธอก็ต้องหย่าให้ได้ เพียงแต่ กิตติมีท่าทีที่เย็นชา ให้ตายยังไงเขาก็ไม่ยอมหย่า เดาออกเลยว่าคดีหย่าของเธอในครั้งต่อไปนี้คงต้องต่อสู้กันอย่างดุเดือดแน่ๆ

เธอเหนื่อยมากจริงๆ เหนื่อยจนไม่อยากที่จะพูดเรื่องนี้กับใครอีกแม้แต้ประโยคเดียว

เมื่อกิรณาพูดอย่างนั้น ปาลียิ่งแน่ใจในสิ่งที่คิดไว้ แต่ถึงเธอรู้แล้วจะทำอะไรได้ เธอก็คงช่วยอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงถอนหายใจ และพูดออกไป :"งั้นก็ได้ค่ะ พี่ณาดูแลตัวเองด้วยนะคะ ว่างเมื่อไหร่ก็มานั่งคุยนั่งดื่มกาแฟกัน ฉันว่างเสมอถ้าพี่ต้องการ "

"โอเค!"