ตอนที่181สองเงื่อนไข

ตอนที่181สองเงื่อนไข

“ไม่ต้องพูดแล้ว”

ดนุผลอยู่ดีๆก็พูดขึ้นมาขัดคำของนัฐพงษ์ที่ยังพูดไม่ทันจบยื่นแขนออกไปจับปาลีไว้พูดว่า“ที่รักการแสดงก็ได้ดูจบแล้วพวกเรากลับบ้านกันเถอะเธอกับตัวเล็กในท้องควรจะนอนได้แล้ว”

“แต่ว่าธัญญาเขา....”

ปาลียังไงก็ไม่วางใจ

“ทางคือที่ตัวเองเลือกเองเธอไม่เห็นหรือยังไงว่าทั้งหมดนี่เขาเป็นคนเลือกเองสิ่งที่เธอคิดว่าไม่ดีอาจเป็นสิ่งที่คนอื่นเขาคิดว่าดีแล้วก็ได้”

ดนุผลขมวดคิ้วล่องลึกปาลีเป็นคนที่สนใจเพื่อนทุกคนที่อยู่รอบตัวมากเกินไปนี่เป็นจุดที่ทำให้เขาปวดหัว

ปาลีตัวแข็งไปนิดนึงจริงด้วยเธอเองไม่รู้ว่าจริงๆแล้วธัญญาอยากได้อะไรกันแน่อาจจะเป็นอย่างที่ดนุพลพูดคนอย่างชีวเทพเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับเธอแต่ว่าจากที่ธัญญาพูดมาหรืออาจจะเป็นโอกสาที่เขารอมานาน

ในที่สุดปาลีก็พยักหน้าเดินตามดนุพลจากไปตอนที่เดินผ่านธัญญาปาลีเห็นธัญญายิ้มใส่เธอแล้วพยักหน้านั่นคือเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอสบายใจ

ปาลีก็ยิ้มกลับไปในแบบเดียวกันในใจกลับรู้สึกโล่งไปไม่น้อยทุกคนก็มีวงจรชีวิตเป็นของตัวเองวงจรชีวิตของธัญญายังไงเธอก็ไม่มีวันที่จะเข้าใจแต่มีอยู่ส่วนหนึ่งที่เธอเขาใจแล้วนั้นก็คือการเคารพเคารพการตัดสินใจของธัญญาไม่ว่าเบื่อหลังของชีวิตเขาจะเป็นอย่างไรเขาเพียงแค่ต้องยอมรับมันเท่านั้นเขาเป็นเพื่อนของเขาเพียงแค่นั้นก็พอแล้ว

“เพื่อนของเธอหรือ”

ธัญญากับปาลีสายตาประสานกันแต่ก็ไม่ได้พ้นสายตาที่เขียวคล่ำของชีวเทพดังนั้นเขาจึงเพ่งสายตาของเขาคิดถามอย่างรอบคอบ

ธัญญาส่ายหัวยิ้มดุจดอกไม้“ไม่ใช่”

ตอนนี้ที่พูดก็เพียงแต่ทำให้ปาลีวุ่นวายเท่านั้น

“งั้นพวกคุณหัวเราะอะไร”

ชีวเทพไม่เชื่อ

“อยากจะหัวเราะก็หัวเราะไปเถอะ”

ธัญญาขมวดคิ้วบางๆหลังจากนั้นก็หยิบแก้วเราบนโต๊ะมาจิบๆ

ชีวเทพถูกธัญญาทำท่าทางไร้ความสนใจใส่สีบนใบหน้าเริ่มคล่ำจากนั้นก็พูดอย่างเมินเฉย:“เย็นนี้ไปเพื่อเพื่อนฉัน!”

“ไม่มีปัญหา”

ธัญญาไม่มีการการพริบตายังคงพูดเสริมต่อไปว่า:“รับปากฉันก่อนสองเงื่อนไข”

ชีวเทพหัวเราะแล้ว“เธอกลับสบายๆดีมากมีเงื่อนไขอะไรว่ามา”

“เรื่องที่หนึ่งฉันต้องการ3ล้านและต้องเป็นเงินดอลล่าสหรัฐ

ชีวเทพพยักหน้า“ถึงแม้ว่าจะแพงไปหน่อยแต่ทว่าคุณเหมาะที่ได้ราคานี้แล้วเงื่อนไขที่สองหล่ะ

“ขึ้นเตียงแล้วค่อยว่ากัน”

ธัญญายังคงแสดงสีหน้าอ่อนๆราวกับว่าเป้าหมายของการสนทนาคือคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเขาเอง

ชีวเทพหยุดอยู่สักครู่“นี่เป็นเงื่อนไขที่สอง......คงไม่ได้ว่าจะไม่อนุญาตให้ฉันแต่ต้องตัวเธอหรอกน่ะ”