ตอนที่184จบเกมส์

คนที่กำลังนั่งลงที่โต๊ะอาหารอย่างปาลีตกใจใหญ่เป็นครั้งแรกที่เธอตอบสนองด้วยการกุมหน้าทอง

ดนุพลเข้ามาประคองปาลีอย่างรวดเร็วทำให้ปาลาถอยไปหลายเมตรหลังจากนั้นก็สีหน้าคล่ำส่งไปทางทวิติยาที่กำลังบ้าคลั่งน้ำเสียงกดเข้มและลึก“แม่หยุดอาลวาทได้แล้วทุกคนนั่งลงกินข้าวเงียบๆไม่ดีหรือไงทำไมทุกครั้งแม่ต้องทำเรื่องไม่เป็นเรื่องให้เป็นเรื่องแม่ทำแบบนี้ทำให้ทุกคนไม่มีความสุขแล้วตัวเองมีความสุขหรือไง”

ทวิติยาให้แรงปัดมือของดนุพลทิ้งพูดเสียงแหลม:“ฉันอาลวาทหรือฉันกำลังอาวาทหรือเธอไม่เห็นว่าสองพ่อลูกนั้นจับมือกันรังแกฉันหรือเธอเป็นลูกชายของฉันเธอไม่เพียงไม่ช่วยฉันซ้ำยังมาต่อว่าฉัน”

พูดไปทวิติยาก็ยกมือชี้นิ้วไปที่ดาวทันทีหน้าโกรธกระตุก“เธอก็อีกคนพวกเธอมันดีๆทั้งนั้นฉันให้กำเนิดลูกสาวลูกชายที่มาช่วยเหลือคนอื่นรังแกแม่ที่ให้กำเนิดเลี้ยงดูพวกเธอมาทำไมฉันถึงได้ให้กำเนิดหมาป่าตัวขาวๆอย่างนี้ทำไมชีวิตฉันถึงได้รันทดขนาดนี้มีชีวิตอยู่ต่อไปจะมีค่าอะไรไม่อยู่แล้วฉันไม่อยู่แล้ว!”

พูดจบก็ทะลุไปที่ห้องของเธอไปหยิบกระเป๋าแล้วก็ออกจากคฤหาสน์ตระกูลกันตพัฒน์ไป

“แม่......”

ดนุพลปวดหัวจนต้องบีบขมับคิ้วอยากจะตามไปแต่ว่าเห็นปาลีที่หน้าซีดขาวอยู่ข้างๆเขาก็รู้ว่าตอนนี้ไม่สามารถจะอยู่ห่างได้หันหัวไปพูดกับนัฐพงษ์:“นัฐพงษ์ไปดูแม่ฉันให้ที”

“โอเควางใจคุณป้าพูดไปเพราะโกรธเท่านั้นไม่น่ามีอะไร”

นัฐพงษ์ไม่ลังเลที่จะพยักหน้าเลยหลังจากนั้นก็รีบตามออกไปทันที

ภาสวรที่เมื่อมองดูความยุ่งเหยิงอยู่จากบันใดข้างบนก็ยิ้มเยอะหลังจากนั้นก็ไม่แสดงอารมณ์อะไรหมุนตัวขึ้นตึก

ธนัทก็โล่งอกไปเปราะใหญ่มองไปที่เสื้อผ้าที่เลอะไปด้วยคราบอาหารก็หน้าตึงเดินไปห้องอาบน้ำ

ดาวกับธวัฒน์มองหน้ากันหลังจากนั้นก็ยักไหล่ให้กันทำเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่การแสดงละคนแบบนี้จะมีการจัดฉากเป็นระยะๆเขานั้นชินเสียแล้ว

ดนุพลเองก็ถอนหายใจเบาๆเดินไปที่ปาลีแล้วก็กุมมือปลอบใจปาลีพาขึ้นห้องไป

มีเพียงคนเดียวของทั้งฉากที่แน่นิ่งเป็นพระเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั้นก็คือจิรเมธ

เมื่อมองไปที่อาหารที่มีความยุ่งเหยิงจิรเมธเลยพูดกับจิรนาถที่อยู่ด้านหลังว่า“จิรนาถฉันกินได้ประมาณหนึ่งแล้วเข็นฉันไปสูดอากาศยามเย็นที”

หลังจากนั้นก็ยังพูดกับดนุพลที่ยังยืนอยู่ที่เดิมปาลีดาวธวัฒน์ทั้งสี่คนว่า:“ถ้าหากว่าพวกเธอยังไม่อิ่มก็ให้คนในครัวทำมาเถอะ”

พูดจบก็ให้จิรนาถเข็นไปด้วยห่างออกจากห้องโถงไป

ในขณะนั้นเดิมทีที่ควรจะเป็นการร่วมรับประทานอาหารที่อบอุ่นในที่สุดก็กลายเป็นโศกอนาถตกรรมฉากหนึ่ง

“ที่รักคุณไม่ตกใจใช่ไหม”

พอเข้าไปในห้องตัวเองดุพลก็รีบตรวจดูร่างกายของปาลี