ตอนที่356 กว่าจะได้ไปสักที

ตอนที่356 กว่าจะได้ไปสักที

ปิยะพงศ์ถอยหลังเรื่อยๆ แต่ขาซ้ายที่กำลังเลือดหลายอยู่ได้กระทบถึงความยืดหยุ่นของเขาแล้ว

“อย่า อย่าทำร้ายเขา.....”ปิยะมองจนหวาดผวา เธออดทนความจบปวดที่โดนฟาดไว้แล้อยากจะวิ่งเข้าไปห้าม

“ปิยะ เธออย่าเข้ามา”

ปิยะพงศ์ออกเสียงห้ามเธอเอาไว้ เมื่อเขาถอยถึงหน้าต่างได้บังเอิญจับไม้เบสบอลหนึ่งด้านไว้ ไม่มีความลังเลใดๆ เขายกไม้เบสบอลขึ้นแล้วฟาดไปนิทัศน์ ทำให้มีดยาวของเขาหลุด

นิทัศน์ตะโดนแล้วร่างก็เขาก็เอียงไปข้างหน้าเพราะความเฉื่อย ปิยะพงศ์ก็ฉวยโอกาสนี้แล้วยกไม้เบสบอลในมือฟาดลงไปอีกครั้ง ตบเข้าเอวของนิทัศน์แรงๆ ปัง นิทัศน์ล้มลงบนพื้นหนักๆ ตะโกนร้องทุกข์ออกมาหนึ่งทีก็หมดสติไป

“ปิยะพงศ์”

ปิยะอดไม่ได้โล่งใจขึ้น วิ่งเข้ามาปิยะพงศ์แล้วฉีกผ้าจากเสื้อของตนเองไปผูกต้าขาซ้ายของปิยะพงศ์ไว้ เผื่อเขาเลือดหลายมากเกินไป

ตอนนี้ทั้งสองก็ไม่รู้ว่าตนเองได้ทำโทษที่ยิ่งใหญ่ไปแล้ว

“ปิยะ เรารีบจากไปที่นี่เลย เราจะอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้อีกแล้ว”ปิยะพงศ์ทิ้งไม้ในมือ ลากปิยะแล้วก็อยากจะหนี

“ดะ...เดี๋ยว....”

เรื่องมาถึงขึ้นนี้แล้ว ปิยะเองก็รู้ว่าถ้าไม่ไปก็เท่ากับรอตาย แต่ก่อนจะไป เธอยังมีของสิ่งหนึ่งต้องเอา

ปิยะไปยกเก้าอี้มา เอาเอื้อมมือไปผลักหนังสือกี่เล่มที่อยู่ชั้นบนชั้นหนังสือ แล้วกล้งวงจรปิดแบบเล็กที่ซ่อนอยู่ในห้องสือก็ปรากฏออกมา ปิยะรีบเอามันลงมา

พอปิยะพงศ์เห็นอดตกใจไม่ได้“ปิยะ ทำไมเธอต้องติดตั้งกล้องวงจรปิดอยู่ในห้องนอนของตนเองล่ะ”

ปิยะยิ้มเศร้าๆ“เราไปก่อนค่อยว่ากันทีหลัง”

ที่จริงเธอคือยากที่จะพุดมันออกมา

เหตุผลที่เธอติดตั้งกล้องวงจรปิดในห้องนอนก็แค่เพื่อหาทางถอยให้ตนเอง กล้องวงจรปิดนี้เธอได้ติดตั้งมานานแล้ว มันถ่ายได้ภาพที่นิทัศน์ทรมานเธอได้อย่างชัดเจน รวมถึงเรื่องเมื่อกี้

มีกล้องวงจรปิดนี้เธอสามารถใช้วิธีทางกฎหมายจากนิทัศน์ได้อย่างง่ายๆแล้ว แต่...ในใจปิยะกลับไม่รู้สึกดีใจ เพราะถึงเธอจะมีจุดบกพร่องอขงเขา แต่เขาก็มีจุดบปพร่องของเธอเหมือนกัน ไม่งั้นหลายปีนี้เธอคงใช้มันเพื่อไปจากเขาแล้ว

เมื่อเลหือบไปมองพิมพ์วิไลและนิทัศน์ที่สลบบนพื้นครั้งสุดท้าย ปิยะพงศ์กับปิยะก็วิ่งออกห้องันที