ตอนที่373 การลงโทษที่ใหญ่สุด

ตอนที่373 การลงโทษที่ใหญ่สุด

ความกระวนกระวายใจทำให้โสรจกลัวจนนอนไม่หลับทั้งคืน ตอนเช้าเธอก็รีบไปโรงพยาบาล เมื่อผลตรวจออกมาแล้ว โสรจทั้งตัวเหมือนไร้วิญญาณ

“ทำไม...ทำไมเป็นแบนี้....อา.....”

โสรจที่กำลังพึมพำอยู่สุดท้ายก็กรีชร้องออกมา แล้ววิ่งออกโรงพยาบาลอย่างบ้าคลั่ง

ข้องนอกแดดจ้าจนแสบตา โสรจเดินบนถนนที่คึกคัก ชีวิตของเธอไม่เคยมีความสิ้นหวังแบบนี้มาก่อน

ในสทองของโสรจว่างเปล่าไปเวลานาน เมื่อสติของเธอค่อยๆกลับมา ดวงตาที่ว่างเปล่าของเธอก็ค่อยๆมีความชั่วร้ายไหลเข้ามา แล้วเธอก็วิ่งไป22อย่างบ้าคลั่ง ถึงแล้วก็ตรงไปสำนักงานของนัฐพงษ์ทันที

เมื่อโสรจถีบประตูสำนักงานของนัฐพงษ์ออก นัฐพงษ์กำลังเคลียร์เอกสารอยู่ เมื่อเห็นโสรจเข้ามาด้วยผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาอันสวยงามของเขาก็มีความโมโหแวบเข้าไป

“นี่เธอมาทำอะไรอีก ฉันบอกกับเธอไปนานแล้วว่าอย่ามาก่อกวนฉันอีก.....”

นัฐพงษ์ผลักเอกสารข้างหน้าออกไปแล้วมองโสรจด้วยความรักเกียจ

ไม่รอให้เขาพูดเสร็จ โสรจก็พุ่งไปหาเขาเหมือนสัตว์บ้า พลางตบเขาพลางตะโกนว่า“นัฐพงษ์ แกมันเลวมากจังเลย แกรู้มานานแล้วใช่ไหม แกรู้มานานแล้วใช่ว่าฉัน....เป็นโรคข้อเข่าเสื่อมที่น่ากลัวใช่ไหม ทำไม ทำไมตอนนั้นแกไม่บอกฉัน ให้ฉันพลาดช่วงเวลาที่เหมาะสมการรักษาไป ทำไม ทำไมแกทำแบบนี้กับฉัน ฉันไม่เคยทำอะไรผิดกับแก ทำไมแกโหดร้ายกับฉันขนาดนี้ ว้าย......”

นัฐพงษ์โดนท่าทางบ้าบ้าของโสรจทำจนให้โมโห เขาใช้มือเดียวผลักโสรจให้ออกห่างไป ฟังที่โสรจพูดแล้วเขาอึ้งไปชั่วขณะ แล้วมุมปากก็ยิ้มแบบชั่วร้าย จึงพูดขึ้น“ที่แท้เธอมาเพื่อเรื่องนี้นี่เอง เหอะๆ เธอมาช้ากว่าที่ฉันคาดเดาไว้ ซะอีก เห็นแล้วก็รู้ว่าเธอโง่กว่าที่ฉันคิดไว้ตั้งเยอะ ไม่ผิด ตอนนั้นฉันเห็นนิ้วมือของเธอที่บวมเล็กน้อยก็เดาออกว่าเธอคงเป็นโรคข้อเข่าเสื่อมที่หายากไปแล้ว แต่ฉันจำได้ว่าฉันก็เตือนเธอแล้ว เป็นเธอเองไม่เอาไปใส่ใจ และยังบอกว่าเป็นเพราะทายาทาเล็บเลยทำให้มีอาการแบบนี้ ในเมื่อเธอชอบไม่ฟังของคนอื่นงั้นฉันจะไปพูดเยอะทำไม พูดมาทุกอย่างก็เป็นเธอหาเอง”

โสรจไม่เคยทำผิดอะไรกับเขาเลย ถ้าจะให้พูดก็คือเธอโหดร้ายกับไอริณมากเกินไป