ตอนที่447 เกลียดจนเข้ากระดูกดำ

ตอนที่447 เกลียดจนเข้ากระดูกดำ

“ใคร”นัฐพงษ์หันไปมองที่ประตู แล้วก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูดู ก็มองเห็นเงาขาวหายที่ปลายทางเดิน เนื่องจากผนังของโรงพยาบาลก็ขาวเหมือนกัน ดังนั้นนัฐพงษ์เลยมองไม่ได้ชัดเจนมาก“หรือฉันตาฝาดไปแล้วหรอ”นัฐพงษ์รู้สึกไม่ค่อยแน่ใจ

เวลานี้ไอริณก็โวยวายขึ้นมาอีก แต่คราวนี้ไม่ได้ร้องว่าขาคันแต่เป็นร้องว่าอยากกินลูกอม เด็กก็เป็นอย่างนี้ บางทีไม่ได้เห็นของนั้นเธออาจจะไม่มีอะไร แต่พอเห็นแล้วเธอก็ลืมมันไม่ได้อีก

นัฐพงษ์โดนการโวยวายของไอริณทำให้ไม่มีกระจิตกระใจไปสนใจเงาขาวนั้นอีก คาดไม่ถึงก็คือความประหม่านี้ทำให้เขาเสียใจไปทั้งชีวิต

ไม่ต้องสงสัย เงาขาวนั้นก็เป็นโสรจที่แอบมองอยู่ข้างนอก

เวลานี้โสรจกำลังซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำหญิง

สิบนิ้วของเธอจับไว้ขอบอ่างล้างหน้าแน่นๆ ดวงตาจ้องมองตนเองในกระจก แววตาฉายความดุร้ายออกมา และกัดฟันพูดว่า“นัฐพงษ์ ไอ้คนสมควรตาย ที่แท้แกก็เป็นผู้บริจาคอสุจิในตอนนั้น ที่แท้แกเป็นพ่อแท้ๆของไอริณ”เมื่อกี้ที่นอกประตู เมื่อได้ยินไอริณเรียกนัฐพงษ์ว่าคุณพ่อ โสรจก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดในทันที

มิน่าตอนนั้นทุกครั้งที่เธอทำร้ายไอริณ นัฐพงษ์ก็โกรธเป็นพิเศษ เดิมทีเธอนึกว่าเป็นเพราะไอริณเป็นนัฐพงษ์ทำออกมาเอง ดังนั้นเขาเลยใส่ใจเธอมาก ที่แท้เธอคิดผิดไปใหญ่

ทำไมเธอโง่ขนาดนี้ โง่ถึงขนาดไปคลอดลูกของคนอื่นแล้วก็ยังไม่รู้ ตอนนี้ลูกสาวยังไม่เรียกคนอื่นว่าพ่อ แล้วเธอหล่ะ ทำได้แต่แอบมองอยู่ข้างๆ

“นัฐพงษ์ แกทำให้ชีวิตฉันพัง ฉันจะเอาชีวิตแกมาชดเชย”แววตาของโสรจเริ่มบ้าคลั่งขึ้น กลิ่นอายดุร้ายที่ในตัวเธอก็กระจายออกมา ไม่นานดวงตาก็กลายเป็นสีแดงที่น่ากลัว“ไม่ ฉันต้องการให้แกตายทั้งเป็น”

เวลานี้ ความแค้นของโสรจที่มีต่อนัฐพงษ์นั้นได้มาถึงสุดขีด ความเกลียดที่เข้ากระดูกดำให้กลืนสติเส้นสุดท้ายของเธอไป

*******