ตอนที่467 กว่าจะจัดการได้สักที

ตอนที่467 กว่าจะจัดการได้สักที

จาริณีเองก็รู้ดีว่าตนเองได้ทำอะไรไป พอได้ยินคำว่าคุก ขาของเธอก็อ่อนลงทันที ความบ้าลห่ำของเธอก็ได้ลดลงเจ็ดแปดส่วน ขวัญชีวีเห็นแม่ตนเองโดนปาลีขู่ก็ง่ายๆ แล้วรีบพูดว่า“แม่ มันกำลังขู่แม่เท่านั้น แม่จะโดนมันขู่ได้ไง ตอนนั้นพ่อตกลงจากบันไดไม้ก็ไม่มีใครเห็น มันถึงจะมีเงินมีอำนาจแต่เรื่องแบบนี้ก็ต้องการหลักฐานสิ แม่หย่ากลัวมันเลย”

ได้ยินอย่างนั้นจาริณีก็รู้สึกว่าที่ขวัญชีวีพูดนั้นก็มีเหตุผล เลยยึดหลังตรงๆ ในใจมีความมั่นใจไม่น้อย

ปาลีจ้องไปยังขวัญชีวีแล้วพูดกับจาริณีว่า“ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด ถ้าเธอเชื่อสิ่งที่ลูกสาวเธอพูด งั้นก็ตามใจ ยังไงคนที่ต้องติดคุกก็ไม่ใช่เธอ แต่เป็นเธอเองจาริณี ตอนนี้ฉันให้โอกาสเธออีกครั้ง เธอจะเซ็นหรือไม่เซ็น”

“ฉัน....ฉัน....”

จาริณีเริ่มรู้สึกหวั่นไหว เธออายุห้าสิบกว่าแล้ว ไม่อยากติดคุกเลยจริงๆ

ขวัญชีวีเห็นจาริณีกลัวเป็นแบบนี้ ก็รู้ว่าตนเองจะพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ เลยถอยไปข้างๆ“ได้ จะให้แม่ฉันเซ็นชื่อก็ได้ แต่ข้อตกลงในสัญญาหย่าร้างนั้นต้องแก้ไข แม่ฉันอายุมากแล้ว แกไม่ให้เธอสักบาทเดียว ต่อไปเธอจะใช้ชีวิตยังไง”จาริณีได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าแรงๆ“ได้ ขวัญพูดถูก”

ในเมื่อต้องเซ็นชื่อหย่า งั้นก็ต้องได้ผลประโยชน์ไปบ้างแล้วค่อยเซ็น

“พูดมาพวกเธอก็แค่อยากได้เงิน”ปาลีส่ายหัวไปมา น้ำเสียงของเธอไม่สามารถฟังอารมณ์ของเธอออกมา“งั้นพวกเธออยากได้เท่าไหร่”“หนึ่งล้าน”“หนึ่งแสน...อ่อ ไม่ หนึ่งล้าน”สองแม่ลูกนั้นพูดออกมาพร้อมกัน แน่นอนคนที่บอกว่าเอาหนึ่งบาทนั้นเป็นขวัญชีวี แต่ไหนแต่ไรมาจาริณีก็ยังเป็นหญิงไม่มีความรู้ สำหรับเธอ หนึ่งแสนบาทมันก็เยอะมากแล้ว แต่เมื่อได้ยินขวัญชีวีบอกเอาหนึ่งล้าน เธอก็เปลี่ยนคำบอกเอาหนึ่งล้านทันที

“เหอะเหอะ หนึ่งล้าน？”ปาลีกลับยิ้มเสียงดังๆ ต่อมาสายตาอันแหลมคมก็จ้องไปขวัญชีวีและจาริณี พูดว่า“หนึงล้าน พวกเธอประเมินตนเองสูงเกินรึเปล่า ในสายตาฉัน พวกเธอไม่มีค่าเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ฉันมีเงินก็ไม่ผิด แต่ฉันยอมเอาไปให้คนขอทานข้างถนน ก็ไม่เอาให้พวกเธอแม้แต่บาทเดียว”