บทที่ 2

"แล้วคุณถามหาบริษัทนี้ทำไมคะ"

"ฉันอยากจะไปทำงานที่บริษัทนี้ค่ะ" คนึงหาตอบออกไปโดยที่ไม่ลังเลเลย

"ทำงานเหรอคะ ฉันไม่แน่ใจนะว่ายังมีตำแหน่งว่างไหม"

"คุณพอจะฝากงานให้ฉันได้ไหมคะ" ยังไงอัญญารัตน์ก็เป็นพนักงานที่นั่น ต้องลองถามดูเผื่อเธอมีเส้นสาย

"ฝากงานเหรอคะ ฉันจะลองคุยกับพี่สาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องฉันดูก่อนนะ" เพราะเธอก็ถูกพี่สาวฝากงานมาอีกที

"ขอบคุณมากเลยนะคะ" ตอนนี้เหลือแค่ภาวนาขอให้ได้เข้าไปทำงานในบริษัทนี้

เช้าวันต่อมา..

"ขอบคุณนะคะที่ให้ยืมเสื้อผ้า"

"ไม่ต้องขอบคุณอีกแล้วนะคะ ถ้าไม่เพราะคุณช่วยฉัน กระเป๋าของคุณคงไม่หายไป"

ทั้งสองคุยกันในระหว่างที่กำลังเดินลงมา คอนโดนี้มีอยู่ทั้งหมด 8 ชั้น และพวกเธอก็อาศัยอยู่ชั้นที่ 8 แต่ที่ต้องได้เดินเอาเพราะลิฟต์เสีย

ลงมาจนถึงลานจอดรถ ทั้งสองก็เดินไปที่รถคันหนึ่ง ซึ่งรถคันนี้เก่ามากแล้ว แต่ก็ยังพอใช้เดินทางไปทำงานได้

[บริษัทเสรีวิวัฒน์] บริษัทนี้ทำเกี่ยวกับเครื่องจักรกลเกือบทุกชนิดที่ต้องใช้ในโรงงาน ส่วนมากจะติดต่อกับโรงงานหรือบริษัทที่กำลังเริ่มโครงการ เพื่อนำเข้าเครื่องจักรกลในแต่ละอย่างเข้าไปติดตั้งช่วงที่สร้างเสร็จ ..ไม่ได้นำเข้าเครื่องจักรกลแค่ในประเทศ ต่างประเทศก็ส่งออกเช่นกัน

"แค่เอาแกเข้าคนเดียว ฉันก็ลำบากจะแย่อยู่แล้ว นี่ยังจะให้ฝากเพื่อนอีกหรือไง"

"นะพี่ลินคนสวย เพื่อนของอัญคนนี้ มีบุญคุณกับอัญจริงๆ นะ"

"มีบุญคุณยังไง"

"พี่อย่ารู้เลย"