ตอนที่ 100 เสียงกระแสที่แปรเปลี่ยน

ตอนที่ 100 เสียงกระแสที่แปรเปลี่ยน

มองขึ้นไปด้านบน เงาของคนสองคนที่เดินมาจากระเบียงกำลังใกล้เข้ามา ด้านหน้าคือเตชิต ที่สวมชุดสูทสีน้ำเงิน เนคไทคือเส้นที่เธอซื้อให้เขา กระดุมที่ติดตรงข้อมือก็เช่นกัน รูปร่างที่สมส่วนทำให้เวลาใส่สูทยิ่งดูหล่อเหลาขึ้นไปอีก ดูแล้วหาที่ติไม่ได้เลยทีเดียว

ตรัณเดินตามมาด้านหลังเตชิตหนึ่งก้าว ในมือถือแฟ้มเอกสารมาสองแฟ้ม เขาสวมสูทสีดำไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน และเนคไทสีเดียวกัน

เมื่อก่อนไม่เคยได้สังเกต มาตอนนี้ลองตั้งใจมอง จริงๆแล้วตรัณก็ไม่เลวทีเดียว

หน้าและศีรษะของตรัณเล็กกว่าเตชิต ตาทั้งเล็กและยาว รอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติ รวมๆกันแล้วกลายเป็นส่วนผสมที่ลงตัวพอดี

เตชิตเดินมาหยุดข้างหน้าเธอ มองที่ใบหน้าซึ่งกำลังพินิจพิจารณาเลขาของเขาอย่างไม่วางตา สีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก" มองอะไรอยู่"

เก๋เห็นเขาตั้งแต่แรก "ท่านประธาน"นัชชาเพิ่งหลุดจากภวังค์จึงร้องทักเขาเช่นกันว่า"ท่านประธาน"

เตชิตยังอยู่ที่เดิมไม่ขยับ เป็นครั้งแรกที่ได้ใกล้ชิดกับท่านประธานขนาดนี้ ในใจก็ยังแอบกลัวอยู่ จึงรีบบอกไปว่า "ดิฉัน ขอตัวกลับไปทำงานต่อนะคะ"

นัชชารีบดึงมือเพื่อนไว้ "ฉันไปด้วย"

"อ้อ ไม่เป็นไร " เก๋มองไปมาระหว่างพวกเขา จึงพูดออกไปว่า "แกมีเรื่องจะคุยกับท่านประธานไม่ใช่เหรอ งั้นฉันไม่รบกวนนะ"

"รบกวนรบกวนอะไร ไม่มีอะไรสักหน่อย " นัชชายังไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ หากเก๋ไปแล้วเธอจะทำยังไง

ตรัณเองก็ไม่เคยสังเกตเห็นเก๋มาก่อน จนตอนนี้เพิ่งสังเกตป้ายที่ติดที่หน้าอกของเธอ

นัชชากระพริบตาถี่พูดกับเตชิตว่า" คุณยังมีธุระอะไรอีกมั้ยถ้าไม่มีพวกเราขอตัวกลับไปทำงานต่อค่ะ"

ตรัณเห็นเตชิตยังคงนิ่งไม่ตอบ เขาจึงออกตัวแทนเจ้านายของเขา"ท่านประธานลงมาประชุม แล้วอดเป็นห่วงคุณไม่ได้เลยถือโอกาสลงมาดูครับ"

นัชชาพยักหน้า "ช่างชอบถือโอกาสซะจริงๆ"

ถึงเวลานี้เตชิตยอมปริปากพูดแล้ว" เย็นนี้เลิกงานแล้วกลับพร้อมผม"

"คุณมีประชุมไม่ใช่เหรอคะ"

"รอผมเลิกประชุม" เตชิตมองอยู่นานแล้วและพยายามสะกดกลั้นมาพักใหญ่แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ยกมือขึ้นจับผมข้างหูที่ยุ่งเหยิงของเธอทัดไว้ที่ข้างหู "ห้องทำงานผมมีห้องพัก ไปนั่งพักรอผมที่นั่นก่อน"

ณ เวลานั้นอย่าว่าแต่นัชชาเลย แม้แต่ เก๋เองยังหน้าแดง

"เอ่อ คุณรีบไปเถอะค่ะ" นัชชาที่สีหน้ายังไม่กลับเป็นปกติรีบดึงต้นแขนเพื่อน แล้วพูดว่า "รีบไปกันเถอะ"

เก๋ที่อยากจะหายตัวออกไปจากตรงนี้เต็มทน รีบสาวเท้าออกไปทันที

นัชชารอให้เพื่อนหันหลังไปก่อนแล้วจึงหันไปถลึงตาใส่เตชิตพร้อมกับพูดโดยไม่ออกเสียงใส่เขาว่า "หน้า ไม่ อาย"

ชายหนุ่มขมวดคิ้วไม่เข้าใจความหมาย ใช้แขนตวัดด้านหลังคอของหญิงสาวเข้ามาอย่างรวดเร็ว โน้นตัวลงไปข้างหน้ากัดเบาๆที่ริมฝีปากล่างของเจ้าเธอหนึ่งที

"ไปเถอะ"

นัชชา: @#￥%&*

รู้สึกเขินมาก

-------------------

ดวิษนั่งอยู่ในออฟฟิศรอวันที่นัชชายอมแพ้เขา แต่กลับกลายเป็นข่าวที่เตชิตประกาศความสัมพันธ์กับนัชชาซึ่งสำหรับเขาข่าวนี้เหมือนกับระเบิดลูกนึง

ในลานจอดรถชั้นใต้ดิน สองคนถูกล้อมไว้หน้ารถ ฝ่ายชายโอบหญิงสาวไว้ในอ้อมกอด พร้อมจะปกป้องเธอไว้

ซึ่งคนในอ้อมกอดของเขา ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไหน แต่เป็นอดีตภรรยาของเขา นัชชา