ตอนที่ 113 คืนที่เราจะไม่แยกจากกัน

เตชิตป่วยอย่างกะทันหัน แต่ก็ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว วันที่สองเขาก็แทบจะกลับมาเป็นปกติแล้ว

สิ่งแรกที่ชายหนุ่มทำหลังจากหายป่วยก็คือจัดการเรื่องสินสมรสหลังจากการหย่า ติดต่อหน่วยงานที่รับบริจาค แบ่งสรรปันส่วนที่จะต้องบริจาค

เรื่องนี้เขาตั้งใจจะให้เป็นข่าวออกไป ไม่นานสื่อหลายสำนักก็ตีข่าวนี้ออกมา ทำให้ภาพลักษณ์เมื่อก่อนที่แย่ๆของนัชชา ถูกทำให้ดีขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

บวกกับคนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นต่างๆในสื่อโซเชียลมีเดียทำให้ความจริงกระจ่างแจ้งขึ้นมา ซึ่งอันที่จริงแล้วนัชชาไม่จำเป็นต้องถูกซักฟอกอะไร แต่จะว่าไปมันก็เป็นผลดีต่อเธอไม่น้อย

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คนเราก็จะแรงผลักดันในแง่มุมที่สวยงามของชีวิตเสมอ

หลังจากเรื่องราววุ่นวายต่างจบลง นัชชาก็ยังคงทำงานที่เตนัทลอว์เฟิร์มต่อไปตามปกติ สองคนต่างทำหน้าที่ของตนเอง ผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมาย ปัญหาวุ่นวายค่อยๆน้อยลง ทำให้นัชชารู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น

เรื่องงานหากเธอไม่เข้าใจอะไร ก็จะถามเตชิต อีกฝ่ายก็เต็มใจที่สอนเธออยู่แล้วแต่มักจะต้องต่อรองด้วยเงื่อนไขบางอย่าง

อย่างเช่น เย็นวันนี้ คดีที่นัชชารับผิดชอบด้วยตนเองเป็นงานแรก เธอจึงละเอียดรอบคอบเป็นพิเศษ มีบางจุดที่เธอไม่ค่อยเข้าใจจึงจะไปขอคำปรึกษาจากเตชิตที่ห้องหนังสือ

เตชิตกำลังประชุมทางวิดิโอคอล เธอจึงรออยู่ข้างๆ10นาทีผ่านไปเขาถึงวางสาย

ชายหนุ่มรับเอกสารจากเธอไปดู น้ำเสียงเรียบเฉย"เหตุการณ์ลักษณะนี้คราวก่อนก็บอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ ยังไม่เข้าใจอีก"

นัชชางงเล็กน้อย".....สองแบบนี้ไม่น่าจะเหมือนกันนะคะ

"ไม่เหมือนกันตรงไหน"

นัชชาอึกอัก ตอบไม่ถูก

เขากวักมือเรียก " มานี่"

นัชชามักโดนเอาเปรียบเสมอจึงยืนนิ่งไม่ขยับ "คุณบอกฉันก็ได้ค่ะ"

"อ่าวนี่คุณอยากให้ผมสอนมั้ยเนี่ย"

"คุณก็รู้ดีอยู่แล้ว ก็แค่อธิบายมาให้ฉันฟังก็พอ ทุกครั้งที่ขอให้คุณช่วย…." นัชชาไม่ค่อยพอใจบ่นพึมพำกับตัวเอง ในใจก็รู้สึกว้าวุ่นเล็กน้อย

เตชิตยิ้ม "ปัญหาแบบเดียวกันผมก็เคยบอกไปหลายรอบแล้วนะ คุณจำไม่ได้เอง จะโทษใครล่ะ"

เขาเห็นเธอนิ่งเงียบ เขาจึงไม่ต่อว่าเธอแล้ว เขาหยิบเอกสารและพระราชกฤษฎีกามาทำเครื่องหมายแล้วยื่นให้เธอ"คุณเอาไปลองดูเองละกัน"

นัชชารับมา ในใจรู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังรู้สึกว่าอารมณ์ตัวเองยังไม่เข้าสู่ภาวะปกตินัก เหมือนถูกเขาแกล้งจน…

ในห้องหนังสือมีข้อมูลแทบทุกอย่าง เธอจะหาอะไรก็สะดวก ปัญหาที่เธอไม่ค่อยเข้าใจเมื่อสักครู่ตอนนี้เธอก็เข้าใจแล้ว

นัชชานั่งบนโซฟา มองใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาหมดจดของชายหนุ่ม ดั้งของเขาสูงเด่นชัด ขอบตาค่อนข้างลึก เรียกว่าอวัยวะทั้ง5บนใบหน้าสวยเด่น หากมองแต่รูปลักษณ์ภายนอกนี่ สามารถเป็นดาราได้เลยทีเดียว โดยเฉพาะระหว่างช่วงคิ้วและตามีเสน่ห์แบบบอกไม่ถูก

หญิงสาวนั่งเหม่อมองจน..ไม่รู้ว่าตัวว่าตัวเองมองเขานานขนาดไหน จนกระทั่งชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะรู้สึกตัวหันหน้ามามองแล้วถามเธอว่า"รู้สึกว่าแฟนตัวเองหล่อมากเลยใช่มั้ย"

นัชชาเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง รีบละสายตาจากชายหนุ่ม อยากจะรีบก้าวขาออกจากห้อง แต่ชายหนุ่มก็รู้ทันรีบไปดักรอที่ประตูเสียแล้ว "ผมพูดกับคุณอยู่นะ ไม่ได้ยินเหรอ"

เวลาที่เขาถามเธอมักจะชอบยักคิ้วขึ้นดูแล้วออกแบดบอยนิดๆ เธอเผลอใจเต้นออกมา รีบกระแอมในคอ หน้าร้อนผ่าว ปากแข็งตอบไปว่า"ฉันไม่ได้มองคุณสักหน่อย"

"ในห้องนี้ยังจะมีใครอีก"เตชิตก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก็ก้าวเข้าใกล้เธอขึ้นอีกนิด กลิ่นกายหลังจากที่เขาอาบน้ำมาหอมสดชื่น บวกกับฮอร์โมนเพศชายที่วนเวียนอยู่รอบกายเธอ "นี่ก็ดึกมากแล้ว งานเสร็จแล้วหรือยัง"

คำพูดแบบนี้ เธอได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอรีบยกมือขึ้น "ยัง ยังค่ะ ยังเหลือตอนท้ายอีกนิด..."

ยังไม่ทันสุดเสียงหญิงสาว ก็ถูกเขาอุ้มขึ้นมาแล้ว ไม่ใช่การอุ้มท่าเจ้าหญิง แต่อุ้มโดยใช้ทั้งสองแขนโอบรัดรอบสะโพกของเธอแล้วยกเธอขึ้น

เพียงชั่วพริบตาเธอก็ถูกอุ้มลอยขึ้นมาจากพื้น เธอก้มมองลงไปที่ชายหนุ่ม พร้อมถลึงตาใส่"คุณทำอะไรของคุณ"

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง ไม่รู้ว่าเพราะแสงที่มากระทบกับศีรษะพอดี หรือเปล่าแม้แต่ในดวงตาก็ยังส่องประกายแวววับ "คุณถามว่า ผมจะ ทำ อะไรเหรอ"

เตชิตแกล้งเน้นน้ำเสียง เพื่อให้หญิงสาวรู้ว่าเขาต้องการทำอะไร