ตอนที่ 115วางยาที่โรงแรม

ตอนที่ 115วางยาที่โรงแรม

เตชิตออกมาจากห้องเพื่อโทรศัพท์หานัชชา มือหนึ่งหนีบบุหรี่ใส่ปาก อีกมือถือโทรศัพท์ ภายใต้เสียงสีนวลของไฟที่ทางเดิน ใบหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่มค่อยๆดูอบอุ่นขึ้นมา

เสียงเรียกจากโทรศัพท์ดังขึ้นไม่กี่ครั้ง เสียงหวานละมุนจากปลายสายของหญิงสาวก็ดังขึ้น "ฮัลโหล"

ความเย็นยะเยือกในแววตาชายหนุ่มหายไปทันที "ทานข้าวรึยัง"

"ยังเลยค่ะ เพิ่งจะกลับจากสถานสงเคราะห์เองค่ะ เห็นเด็กๆน่าสงสารก็อยู่เลยต่ออีกหน่อย" อีกฝ่ายตอบขณะที่นอนลงบนโซฟา" แล้วคุณล่ะคะ"

"กำลังดื่มสังสรรค์กันอยู่"

"งั้นคุณก็รีบกลับเข้าไปเถอะค่ะ ฉันจะรอ.."

เตชิตสูดควันบุหรี่เข้าไปแล้วปล่อยออกมา รีบขัดจังหวะเธอขึ้นมา"ผมคิดถึงคุณ"

ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกพะว้าพะวงแบบนี้มาก่อน ท่านชนัยเคยบอกว่า เขาเป็นพวกบ้างาน แต่พอมีนัชชาเข้ามาในชีวิต เขาก็รู้สึกอยากกลับบ้าน อยากรีบสะสางงานให้เสร็จเพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับเธอมากขึ้น

นัชชาอยู่ๆก็ใจเต้นแรงขึ้น ตอบเขาด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า"ฉันก็คิดถึงคุณค่ะ"

ต่อจากนั้นก็คุยกันต่ออีกไม่กี่ประโยคเกี่ยวเรื่องในชีวิตประจำวัน ต่างฝ่ายต่างรู้สึกอบอุ่นสบายใจ

บุหรี่ใกล้จะหมดมวน เขาก็หมุนตัวเพื่อเขี่ยก้นบุหรี่ทิ้งในถังขยะ สายตาเหลือบไปเห็นเงาของใครคนหนึ่งพอดี ปณิตานั่นเอง

"อยู่บ้านทำตัวดีๆนะ รอผมกลับไปพรุ่งนี้เย็นๆ"

"มีเรื่องต้องไปจัดการแล้วเหรอคะ"

"ครับ ดึกๆผมโทรหานะ แค่นี้ก่อนนะครับ"

"ค่ะ"

หลังจากวางสายไม่นาน ปณิตาก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ปรับสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะทักทายเขาอย่างคนกันเองว่า" เป็นไงคะ คุณเตชิต ไม่ได้เจอกันซะนานเลย"

เตชิตไม่แม้แต่มองเธอ เขามองอย่างไม่สนใจไปทางอื่น ไม่มีแม้คำพูดใดๆ

ปณิตามองสีหน้าไม่เป็นมิตรของเขา ในใจแอบกลัวอยู่ไม่น้อย ผู้ชายคนนี้อารมณ์รุนแรงโดยเฉพาะเวลาที่เขาไม่สบอารมณ์ แค่สายตาก็ทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าแม้แต่จะพูด

มีเพียงตอนที่เขาอยู่กับนัชชาเท่านั้น ที่เขาจะแสดงสีหน้าอ่อนโยนเป็นมิตร

ในใจปณิตาถึงแม้จะกังวลไม่น้อยแต่ก็ยังฝืนยิ้มออกมา "คุณเตชิต อย่ามองดิฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิคะ จริงๆเราก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน ก็เพราะเรื่องของดวิษซึ่งตอนนี้ฉันก็แยกกับเขาแล้ว ดังนั้นเราก็ไม่ถือว่าเป็นศัตรูกันนี่คะ"

"ศัตรูเหรอ" ในที่สุดเขาก็ยอมปริปาก แต่น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยการดูถูก "คุณไม่คู่ควรแม้แต่เป็นศัตรู"

ประโยคนี้ของเตชิตทำให้สีหน้าของปาฝณิตาเปลี่ยนไปทันที แต่ความหน้าหนาเธอก็ยังทำให้เธอพูดต่อได้ " คุณเตชิต อย่าถือสาดิฉันเลยนะคะ เรื่องมันก็ผ่านไปนานแล้ว ลืมมันไปเถอะค่ะ ฉันกับนัชชาเราเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากเลยนะคะ ฉันเข้าใจว่าเพราะนัชชาคุณก็เลยเกลียดฉัน แต่เรื่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันก็ไม่อยาก"

พูดไปพลางเธอก็ยกมือขึ้นเช็ดขอบตา ท่าทางเหมือนเสียใจมากจนกำลังจะร้องไห้

"คุณคงไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนนัชชารักดวิษมากแค่ไหน สองคนไม่เคยแยกกันแม้แต่เงา ฉันก็แค่หน้ามืดตามัวไปชั่วขณะถึงได้…"

เตชิตไม่ได้อยากฟังสิ่งที่เธอพูด สายตาเย็นชามองไปที่เธอ "ไปได้แล้ว"

ปณิตานึกไม่ถึงว่าเขาจะไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกขนาดนี้ ยังพูดไม่ทันจบก็โดนเขาไล่เสียแล้ว

ปณิตาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ผู้ชายที่กำลังเดินไปข้างหน้า ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาจะรังเกียจเธอมากขนาดที่ว่าต้องหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดมือที่ไปโดนเนื้อตัวของเธอเข้า