ตอนที่ 119 ความบังเอิญเจอกันบนเกาะอย่างน่าประหลาดใจ

ตอนที่ 119 ความบังเอิญเจอกันบนเกาะอย่างน่าประหลาดใจ

เตชิตหาเธอเกือบทุกซอกทุกมุมในเมือง J ทว่านัชชาก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวกับใครเขาเลย หลังจากที่เธอลงเครื่องจากสายการบินที่เธอนั่งมา เธอก็ลากกระเป๋าขึ้นรถเปิดประทุนของจินต์เพื่อเดินทางไปยังโรงแรมริมทะเลสุดหรูที่สุดของเมือง H

ตัวเธอเองไม่ได้มีเงินมากนัก แต่ว่าทำงานกับเตนัทมานานพอควร ยังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง เอาออกมาใช้บ้างนิดๆหน่อยๆคงไม่มีปัญหาอะไร เธอเสียใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก เลยต้องเอาเงินมาใช้เพื่อเติมเต็มให้กับตัวเอง

ล็อบบี้ของโรงแรมสวยสง่าและมีสไตล์มาก ทั้งคู่ต้องการห้องชุดสวีทหนึ่งห้องที่ติดกันที่สามารถมองเห็นวิวทะเลได้

“จินต์ เธอใช้บัตรประจำตัวประชาชนของเธอเปิดห้องเถอะนะ” นัชชาไม่กล้าที่จะเอ่ยปากพูดในช่วงเวลาเช็คอินโรงแรม

จินต์ไม่ได้คิดอะไรกลับโบกมือไปมา “ไม่เป็นไรเราก็พักอยู่กันแค่สองคนจะใช้ของใครก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ”

ในใจนัชชารู้สึกละอายใจนิดๆ คือไม่ได้บอกความจริงที่ว่าเธอไม่อยากให้เตชิตหาตัวเธอเจอ เอาเข้าจริงเธอก็ยังไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นจะรีบร้อนตามหาตัวเธอหรือป่าว ตัวเธอเองแค่อยากพักสงบสติอารมณ์บ้างและอยากจะกำจัดอารมณ์ที่เป็นอยู่แบบนี้ออกไป

กว่าจะเช็คอินเสร็จเวลาก็บ่ายแล้ว เมืองHนั้นถือว่าอยู่ในพื้นที่เขตร้อนชื้น อากาศดีมาก อากาศเหมือนมีแต่ฤดูใบไม้ผลิทั้งสี่ฤดู ทั้งคู่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นกระโปรงยาวเพื่อไปนั่งทานร้านอาหารริมทะเลที่กำลังดังมากในตอนนี้

ยังไม่ทันได้ถึงประตูร้านอาหารก็มีเสียงเพลงที่มีนักร้องกำลังร้องเพลงแว่วดังออกมาจากร้านแต่ไกล

ยามค่ำ ลมทะเลพัดมาเป็นระลอก มันคลอเคลียใบหน้าและร่างกาย แต่ทว่าก็ไม่สามารถพัดความโศกเศร้าที่อยู่ในใจของนัชชาออกไปได้

จินต์เลือกที่นั่งที่เห็นท้องฟ้าด้านนอกร้าน โต๊ะข้างๆโดยส่วนมากเป็นคนต่างชาติ บรรยากาศครื้นเครงเสียงหัวเราะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

อาหารส่วนใหญ่คืออาหารทะเล จินต์สั่งกุ้งมังกรตัวใหญ่และอาหารพวกสลัดต่างๆ นัชชารู้สึกว่าจินต์นั่งเก้าอี้ไม่ติด ชี้ไปทางกองไฟว่า “พนักงานบอกว่าเดี๋ยวมีระบำรอบกองไฟ ไปเต้นกันไหม?”

นัชชาหลบตา “ฉันไม่ได้อยากเต้น มาดื่มกันดีกว่า”

จินต์ตกตะลึง “กินเหล้าหรอ?” “เธอแน่ใจนะ?”

ครั้งที่แล้วที่เธอสองคนไปดื่มที่ร้านคาราโอเกะ ดื่มจนแม่ยังไม่คิดว่านี่คือลูกของตัวเอง พอคิดถึงเรื่องนี้ก็อดนึกถึงอีกคนไม่ได้ ธนัท

เป็นครั้งแรกเลยที่ถูกผู้ชายคนหนึ่งเกลียดชัง

“โอเค เราต่างมีปัญหาหัวใจไม่มีความสุขทั้งคู่ กินเหล้าเยอะหน่อยก็คงไม่เป็นไร” จินต์ยิ้มจนตาหยีเรียกพนักงานให้เอา ค็อกเทลมาเพิ่มอีกหลายแก้วและยังมีแชมเปญตามมาอีกหนึ่งขวด “พระเจ้าที่อยู่ไกลแสนไกลบนฟ้าพวกท่านจะมายุ่งก็ยุ่งไม่ได้”

เป็นหนึ่งมื้อที่รสชาติอาหารถูกปาก ไม่ไกลจากพวกเธอนักสามารถมองเห็นเกลียวคลื่นทะเลยามค่ำคืน รอบตัวมีเสียงครื้นเครงสนุกสนานตลอดเวลา หลังจากดื่มเหล้าเข้าไปมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่องในใจก็เบาลงบ้าง

“เคร้ง” เสียงแก้วชนแก้วดังกังวานขึ้น นัชชาเงยหัวยกแก้วดื่มหมดแก้ว น้ำสีทองอ่อนๆหายเข้าไปในปากก็แล้วหายไปเลย สมองของเธอมีอาการมึนหน่อยๆ ความคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย “นี่จินต์ ทำไมผู้ชายมีของดีอยู่กับตัวแล้วยังอยากจะไปอยากได้ของคนอื่นอีก?”

“เอิ้ก~” จินต์เรอเสียงดังจนผู้ชายคนต่างชาติหล่อหน้าตาดีหันตัวกลับมามอง เธอชี้นิ้วขึ้นพลางพูดออกมาว่า “เพราะว่าพวกเขา--เลว”

“….” นัชชาที่กำลังเศร้าโศกเสียใจถึงกับสะดุดกับสิ่งที่จินต์พูดออกมา “เอาจริงนะ ตอนนี้ฉันไม่คิดที่จะเชื่อผู้ชายคนไหนอีกแล้ว”

“ทำไมล่ะ? เพราะผู้ชายทุเรศอย่างดวิษนะหรอ?” จินต์ถึงส่ายหัว แล้วก็เปล่งเสียงออกมา “มันไม่คุ้ม”

นัชชาไม่ได้ตอบออกมา เธอรู้ว่ามันไม่คุ้ม ไม่คุ้มมาก แต่มันเหมือนกลับมาโดนทำให้เสียใจอีกครั้ง ถูกหลอกลวง หัวใจของเธอก็มีเลือดมีเนื้อ มันเหมือนหัวใจมีบาดแผลไปทั่ว

เอาจริงเธอก็ไม่อยากสัมผัสความรู้สึกแบบเดิมนี้อีกครั้ง เธอรับไม่ไหวแล้ว มันรับไม่ไหวจริงๆ

หลังจากดื่มเหล้าไปหลายแก้ว ใบหน้าของทั้งคู่แดงกล่ำไม่ใช่ไม่สวย แต่ทว่ามันยิ่งขับผิวขาวให้ขาวขึ้นกว่าเดิม

นัชชาใส่กระโปรงเรียบยาวสีน้ำเงินเข้มสีสดชายกระโปรงยาวจนถึงข้อเท้า ยามเมื่อลมทะเลพัดชายกระโปรงปลิวไสวพัดไปตามสายลมที่พัดมา สวยดั่งอย่างกับนางฟ้าบนสรวงสวรรค์