ตอนที่ 152 ไม่มีทางยอมรับผู้หญิงที่ผ่านการหย่าร้างได้

หลังจากที่ไปบาร์แล้วดื่มจนเมามายกลับมา ช่วงสองวันมานี้เตชิตไม่ได้ทานอาหารที่บ้านเลยสักมื้อเดียว นัชชารู้ดีว่าเขากำลังรอให้เธอเป็นฝ่ายยอมรับผิด และเธอก็รู้ว่าเธอเองก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่พอมาคิดๆดูแล้วบวกกับการกระทำของเตชิตช่วงนี้ทำให้เธอเองก็ไม่ยอมเสียหน้าเช่นกัน จึงเป็นเหตุให้เกิดสงครามเย็นขึ้น

ในเวลาเดียวกันนี้เอง สิ่งที่นัชชาคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้นเมื่อสองผู้เฒ่าของตระกูลจิวะพงษ์มาที่บ้าน

วันเสาร์ของช่วงวันหยุดยาว นัชชากำลังนอนอย่างสบาย เตชิตดูเหมือนตะมีประชุมครึ่งวัน พอหญิงสาวลืมตาก็ได้ยินเสียงกริ่งที่ประตูดังขึ้น

"เพิ่งจะ9.30เอง ใครมานะ"

นัชชาเดินเข้าไปด้านหลังสวนหย่อม นอกจากเพื่อนสนิทของเตชิตไม่กี่คน ก็ไม่เคยมีใครมาที่นี่มาก่อน คนรับใช้ในบ้านก็มีไม่มาก นัชชาเปิดประตูมองเห็นคนสองคนยืนอยู่หน้าประตู เป็นคนสูงอายุ หลังค่อมถือไม้เท้าค้ำยันร่างกายที่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านคือ"

พอได้ยินคำถามจากหญิงสาว ผู้มาเยือนทั้งสองมองหน้ากัน หญิงชราหายใจขัดเล็กน้อย "ฉันเป็นยายของเตชิต ฉันควรจะเป็นคนถามว่าเธอเป็นใครถึงจะถูก"

ได้ยินประโยคนี้ของหญิงชรา นัชชาถึงกับชะงัก ข้างๆหูอยู่ๆก็เหมือนได้ยินเสียงแหลมๆจากโทรศัพท์ครั้งก่อน

โทรศัพท์สายนั้นทิ้งไว้ซึ่งความทรงจำอันยากจะลืมเลือนของเธอ แม้จะผ่านมาเนิ่นนานแค่ไหนก็ตามเธอก็จำได้ไม่มีวันลืม มาถึงวันนี้เจ้าของเสียงนั้นมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอที่นี่แล้ว

เธอไม่เคยได้เตรียมตัวเตรียมใจ แต่เธอก็ไม่รอช้ารีบเปิดประตูเชิญทั้งสองเข้าบ้าน

นัชชายังคงสวมชุดนอน ยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุด "ต้องขอโทษด้วยนะคะไม่ทราบว่าท่านทั้งสองจะมาเลยไม่ได้เตรียมอะไรไว้ต้อนรับ"

"เธอไม่ต้องเตรียมอะไรหรอก"หญิงชรารีบขัดขึ้นพร้อมใช้หางตามองเธอแล้วเดินตรงไปยังห้องรับแขก

ชายชราเดิมตามมาด้านหลัง มองเธอที่ยังสวมชุดนอนอยู่อย่างไม่ค่อยพอใจนัก แล้วพูดว่า" แล้วนี่กี่โมงแล้วเพิ่งตื่นนอน อะไรของเธอ"

นัชชาใบหน้าร้อนผ่าว เธอปิดประตูแล้วรีบไปห้องครัวเตรียมชาและผลไม้ ระหว่างรอน้ำเดือดเธอรีบโทรหาเตชิตแต่เขาไม่รับสาย

"ยังประชุมไม่เสร็จเหรอ"

นัชชาคิ้วขมวดตัดสินใจทิ้งข้อความไว้ให้เตชิต เธอวางโทรศัพท์ลง ในใจยังคงร้อนลน รอจนน้ำเดือด ในบรรดาชาสารพัดชนิดเธอเลือกชาแดง ชงเสร็จพร้อมยกไปเสิร์ฟ

"เชิญดื่มชาค่ะ"

กลิ่นหอมของชาตลบอบอวลไปพร้อมกับไอร้อนที่กรุ่นขึ้นจากแก้ว กลิ่มหอมสดชื่นเตะจมูก แต่น่าเสียดายที่ทั้งสองผู้เฒ่าต่างไม่มีใครรู้สึกสดชื่นเลย ถ้วยชาก็ยังคงวางนิ่งบนโต๊ะไม่มีใครแตะ

หลังจากอยู่ในภาวะเงียบงันสักพัก ชายชราก็เป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้นก่อนว่า "เธอกับเตชิตอยู่ด้วยกันรึ"

เมื่ออยู่ต่อหน้าคนทั้งสองแล้วต้องมาตอบคำถามแบบนี้ นัชชาแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา เธอตอบด้วยเสียงเบาเหมือนยุงว่า "อืม"

ชายชรายังคงถามต่อ "แล้วอยู่ด้วยกันมานานแค่ไหนแล้ว"

แน่นอนว่าเธอสามารถตอบตัวเลขที่แน่นอนได้ จึงตอบแบบรวบรัดไปว่า "ก็สักพักหนึ่งแล้วค่ะ"

บรรยากาศภายในห้องรับแขกเหมือนถูกปกคลุมด้วยความอึมครึม แม้จะมีแสงสว่างจากภายนอกส่องลอดเข้ามาแต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับรู้สึกเหมือนมีไอหมอกอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นทำให้รู้สึกถึงความตระหนกหวาดหวั่นใจ

"ที่พวกเราสองคนมาที่นี่วันนี้ ไม่ใช่จะมาหาเธอโดยเฉพาะหรอกนะ" หญิงชราน้ำเสียงหนักแน่น ท่าทางเหมือนกับผู้ชนะที่ไม่ต้องออกแรงใดๆ หญิงชรายังพูดต่อไม่รอให้หญิงสาวได้หายใจหายคอ "แต่ในเมื่อเธอก็อยูที่นี่แล้ว ฉันกับคุณตาของเตชิตก็จะได้พูดกับเธอเสียทีเดียวเลย"

ความคิดเห็น