ตอนที่ 184 ใครคือคนนอก

ตอนที่ 184 ใครคือคนนอก

นัชชากวาดสายตาไป มองที่ผ้าพันคอในมือของเธอ ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม แต่คลื่นความแคลงใจเกิดขึ้นแล้ว

หรือว่าเธอจะคิดมากไปเอง

เพิ่งมาวันแรก ก็แนะนำตัวเองเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก แล้วยังให้ผ้าผันคอกันอีก ตกลงนี่มันหมายความว่า ยังไงกัน

ถ้าคิดกับเตชิตแค่พี่ชายจริง แล้วเหตุไฉนถึงไม่สนใจ ไม่ถามพี่สะใภ้คนนี้สักคำ

หลายสิ่งหลายๆอย่างถูกนัชชาซ่อนความสับสนไว้ในใจ คำพูดหลายคำทำให้เธอต้องฉุกคิด แต่เธอก็ยังมองที นาร์ไม่ออก เลยรู้สึกวุ่นวายใจ

เตชิตดูเหมือนว่าจะสัมผัสความวุ่นวายใจของนัชชาได้ เขาจึงแค่รับไว้ไม่ได้นำไปพันคอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียง เรียบๆว่า "ขอบคุณ แต่ร่างกายคุณยังไม่แข็งแรงดี ไม่ต้องทำอะไรหรอก ไปพักผ่อนเถอะ"

นัชชาที่เมื่อสักครู่เหมือนตาชั่งที่ค่อยๆเริ่มเอียง เพราะประโยคที่เขาเพิ่งพูดจบ ตอนนี้ตาชั่งเลยกลับมาตรงแล้ว

นัชชาปรายตาไปมอง อืม นับว่าเขายังรู้จักสงวนท่าทีอยู่บ้างว

ทีนาร์รู้สึกประดักประเดิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้เขา เธอรู้ตัวว่าเธอเพิ่งมา ไม่ควรทำให้เขารู้สึกอึดอัด จึงต้อง ยอมอดทนไว้ ยังมีเวลาอีกนานเธอไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

หลังจากจัดห้องเรียบร้อย ก็ดึกมากแล้ว เตชิตกับนัชชาจึงกลับห้องนอนพักผ่อน

นัชชาเตรียมชุดนอนผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำอาบน้ำ ส่วนเตชิตดูเอกสารบางอย่างอยู่บนหน้าจอมือถือ ทีนาร์ย้ายเข้า มาอยู่ในบ้านแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นจะต้องอยู่บ้านตลอดเวลา หลีกเลี่ยงเรื่องวุ่นวายที่อาจจะเกิดขึ้น ปากก็ปลอบใจ นัชชาแบบนี้ แต่ในใจรู้ดีว่าทีนาร์รู้สึกกับเขาแบบไหน

ในเมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว หลีกเลี่ยงได้ก็ควรหลีกเลี่ยง

ขณะนั้นเอง อยู่ๆก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอก เตชิตเก็บโทรศัพท์ แล้วรีบออกมาดูด้านนอกห้อง

น้ารินเองก็ได้ยินเสียงเช่นเดียวกัน จึงรีบขึ้นมาบนชั้นสอง

แล้วเคาะประตูห้อง "คุณทีนาร์เป็นอะไรรึเปล่าคะ"

ไม่มีเสียงตอบกลับจากในห้อง

เตชิตกลัวจะเกิดอะไรขึ้นเลยรีบเดินมาดู "ทีนาร์"

ก็ยังคงไม่มีเสียงใดๆออกมาจากด้านใน แม้แต่เสียงขยับเล็กน้อยก็ไม่มี

เตชิตรู้สึกตกใจ รีบหมุนลูกบิดประตูจะเข้าไปในห้อง แต่น้ารินมือไวรีบจับต้นแขนเขาไว้ แล้วพูดเบาๆว่า" คุณเต ชิตคะ คุณทีนาร์เป็นผู้หญิงยังไงให้ป้าเข้าไปดูก่อนจะดีกว่าค่ะ"

ในใจของน้าริน อาจจะเป็นเพราะนัชชามาก่อน หรืออาจจะเพราะชอบนัชชามากกว่า เธอจึงไม่ค่อยชอบทีนาร์นัก

เรื่องนี้เธอไม่ควรพูดมาก แต่เพราะนัชชาเธอจึงต้องทำ

เตชิตชะงัก รีบพยักหน้าตอบ"ครับ"

ภายในห้องทีนาร์ยืนอยู่หน้าห้องน้ำ ไม่ได้ยินเสียงพูดคุยกันด้านนอก ตามองประตูที่กำลังถูกเปิดเข้ามา จากนั้น รีบหันกลับมาดูเงาตัวเองในกระจกที่มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันไว้รอบกายตั้งแต่รักแร้ไปจนถึงต้นขา ผมที่เพิ่งสระ ยังมีน้ำเกาะอยู่บนหัวไหล่ ผอมจนจะเหลือแต่กระดูก แต่อย่างไรเสียเธอก็เป็นผู้หญิง เห็นแบบนี้แล้วจะไม่มีความ รู้สึกอะไรเลยก็คงแปลก

หากเตชิตเห็นเธอในสภาพนี้แล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเขินอาย

ด้านหลังมีลมเย็นพัดเข้ามา ประตูเปิดออก รู้สึกได้ว่ามีคนเดินเข้ามา ทีนาร์หมุนตัวกลับมาดูอย่างมีความหวัง แต่ กลับต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามา

น้ารินเองเห็นสภาพของเธอก็ชะงักเช่นเดียวกัน ในใจก็คิดว่า โชคดีนะที่คนที่เขามาเป็นเธอ ไม่เช่นนั้นแล้วอาจจะ เป็นเรื่องก็ได้

"คุณทีนาร์คะ เกิดอะไรขึ้นคะ" น้ารินถามโดยไม่เปิดตาดูเธอเพื่อรักษามารยาท แต่กลับยิ่งทำให้ทีนาร์รู้สึกเหมือน ตัวเองเป็นพวกปัญญาอ่อน คิดเอาเองฝ่ายเดียว