ตอนที่ 200 ความอ่อนโยนที่มองไม่เห็น

ตอนที่ 200 ความอ่อนโยนที่มองไม่เห็น

เตชิตส่งปรัณกลับแล้วกลับไปที่ห้องนอน ใกล้จะตีหนึ่งแล้วเปิดประตูเบาๆ บนเตียงที่นุ่มๆผู้หญิงกำลังนอนหลับอย่างสบาย

เขาเดินเงียบๆแทบจะไม่ได้ยินเสียงกลัวว่าจะรบกวนคนที่นอนอยู่

เดินไปตรงหน้าก็ได้กลิ่นเบียร์เบาๆ

ผู้ชายขมวดคิ้ว ก้มตัวลงไปดมให้แน่ใจว่าเป็นกลิ่นที่มาจากตัวเธอไม่ผิด

คืนนี้ได้ดื่มเบียร์ไปด้วยเหรอ?

คงจะเป็นเพื่อนก็เลยปฏิเสธยากจะโทษเธอไม่ได้

เตชิตมองไปทางผู้หญิงที่หน้าขาวๆกำลังนอนอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศร้อนหรือเมาหน้าของเธอแดงไปหมด

ยกมือห่มผ้าห่มให้เธอลุกขึ้นจะไปอาบน้ำ ผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังก็พูดขึ้นมาว่า “ไอ้ชั่ว”

เตชิตหยุดเดินไม่เข้าใจแล้วกลับมาถามใหม่ “อะไรนะ?”

“ไอ้ชั่ว”เธอกำลังนอนหลับอยู่เลยพูดไม่รู้เรื่อง “เตชิตไอ้ชั่ว......”

“......”ผู้ชายคนบางคนที่ถูกเรียกหน้าดำไปหมด บอกกันว่ากลางวันคิดอะไรกลางคืนก็จะพูดอย่างงั้น ดูแล้วกลางวันเธอคงด่าเขาไม่น้อย

หายใจเข้าลึกๆ ยกมือไปบีบที่แก้มของเธอ อยากจะลงโทษเธอแต่ก็ไม่ได้ออกแรงมากนัก “ไอ้ชั่วดูแลเธอขนาดนี้ ฮะ? ยัยเด็กบ้า”

เขารู้ เห็นเขาอยู่กับทีนาร์ ในใจของเธอต้องรู้สึกไม่สบายในใจ ช่วงนี้ก็ไม่มีเรื่องที่จะทำให้เธอมีความสุข ด่าก็ด่าเลยเขาทนได้ก็จะทน แค่เธอไม่อึดอัดในใจก็พอแล้ว

ภายใต้แสงสีส้ม บนใบหน้าของผู้ชายเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาก้มตัวลงอีกครั้งริมฝีปากไปจูบที่หน้าผากของเธอ “แค่เธอไม่ไปจากไอ้ชั่วคนนี้ เรื่องอื่นยอมเธอได้ทุกอย่าง”

……

ตอนเช้าตื่นมา วันนี้เป็นวันที่ดีเพราะนัชชาหยุดงาน วันหยุดของเธอครั้งล่าสุดคือสองปีที่แล้วนึกถึงของที่ซื้อครั้งที่แล้วยังไม่ได้ติดก็เลยเลือกวันนี้

สิ่งที่ควรทำก็ต้องทำอย่างเช่นเคย

ลุกขึ้นมาจากเตียง ข้างๆว่างไปตั้งนานแล้ว เตชิตตื่นมาออกกำลังกายแล้วไปทำงานที่บริษัทแล้ว เธอเหมือนจะได้ยินเสียงด้วย

มองไปทางข้างเตียงนอนที่โล่ง ในใจก็แอบเสียใจ เมื่อคืนกลับมาทั้งสองยังไม่ได้คุยอะไรกันเลยตอนนี้เขาก็ไปอีกละ

นั่งอีกสักแป๊บนัชชาถึงจะลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันแล้วเลือกเสื้อที่เต็มไปด้วยขนที่เป็นชุดใส่ วันนี้คงต้องขึ้นที่สูงใส่อันที่สะดวกดีกว่า

ตอนที่ลงไปน้ารินเตรียมอาหารรอเธอแล้ว รู้ว่านัชชาชอบกินขนมปังน้าก็ตั้งใจไปฝึกมา

มีขนมปังที่กรอบๆมีแยมสตรอเบอร์รี่ทาอยู่น่าดึงดูดมาก

ทีนาร์แค่มองก็อยากกินแล้ว แต่หมอห้ามกินของหวาน เธอก็เลยต้องกินโจ๊กที่อยู่ในถ้วย

เธอตักโจ๊กเข้าไปในปากแล้วคุยกับเธอ “คุณนัชชา ฉันอิจฉาคุณจริงๆ กินของที่ตัวเองอยากกินได้ ไม่เหมือนกับฉันที่กินแต่โจ๊ก ไม่มีความสุขเลย”

นัชชาไม่คิดว่าเธอจะคุยกับตัวเองก่อน ไม่รู้ว่าจุดประสงค์ที่เธอพูดคำนี้แปลว่าอะไร แกล้งน่าสงสาร?หรือต้องการความเมตตา?