ตอนที่ 211 เธอดีขนาดนั้นเลยหรือ

ตอนที่ 211 เธอดีขนาดนั้นเลยหรือ

ความง่วงนอนในแววตาของเตชิตก็หายวับไป เขามองดูดวงตาที่ปิดสนิททั้งสองข้าง อาการหลับลึกของผู้หญิงบนเปลือก ตากลับไม่มีความอ่อนโอน มีแต่การปฏิเสธต่อต้านอย่างที่ไม่มีวันสิ้นสุด

แรงกดดันที่หน้าอกค่อยๆขึ้นลงอย่างช้าๆ พยายามทำให้ตัวเองสงบลง เขาเพิ่มระดับเสียงและเรียกชื่อเธอ “ทีนาร์”

เธอต้องแกล้งหลับตาเอาไว้ก่อนที่จะตื่น เหมือนกับไม่เคยมีใครมาตะโกนใส่หน้าเธอมาก่อน

ขนตาที่สั่นเทาเล็กน้อยยังคงทรยศเธอ สายตาที่เห็นถึงแม้ว่าจะเพียงแค่ผ่านรูเล็กๆแต่ก็สามารถจับขนาดตัวอักษรได้

เธอหายใจเข้าลึกๆ อารมณ์เริ่มหงุดหงิดเมื่อไม่สามารถทำอะไรได้ “ทีนาร์ ผมรู้ว่าคุณตื่นอยู่”

ประโยคนี้เขาพูดเพื่อให้โอกาสเธอ ทีนาร์ผู้ซึ่งแกล้งหลับอยู่จนถึงตอนนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นท่าทีของเขา แค่ได้ฟังเสียงที่ ลึกล้ำนี้ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมา

ในใจก็ชั่งน้ำหนัก ในที่สุด เธอก็ค่อยๆเปิดตาขึ้นอยากช้าๆ

ภายใต้โคมไฟติดผนังที่ส่องแสงสลัว เธอลุกขึ้น เขานั่งอยู่ เตียงมีระยะห่างที่จำกัด ทีนาร์เงยหน้าขึ้นมองที่ผู้ชายที่อยู่ข้างกาย เธอไม่เคยอยู่ใกล้เตชิตในระยะเท่านี้มาก่อนเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนอนอยู่บนเตียง แม้เพียงชั่วขณะ เธอรับรู้ถึงจังหวะของ การเต้นรัวของหัวใจ

“พี่เตชิต….” เธอจงใจตะโกนออกมาด้วยเสียงดัง เมื่อฟังในเวลาค่ำช่างรู้สึกมีความอบอุ่นอยู่ข้างใน

เตชิตหมุนตัวและลุกขึ้นจากเตียง ต้นขาที่แข็งแรงมุ่งไปทางประตูเพียงไม่กี่ก้าว แป๊ะ ไฟที่ให้แสงสว่างไปทั้งบ้านก็ถูกเปิดขึ้น

ทันใดนั้นทั้งห้องก็เต็มไปด้วยแสงจ้า ทีนาร์รู้สึกแสบตาด้วยแสงสว่างจ้านั้น เธอยกมือขึ้นเพื่อบดบังดวงตาไว้สักพักจึงลดมือลง

เธอสวมใส่เพียงชุดนอนที่บางมากเท่านั้น สไตล์ลูกไม้ เป็นอีกวิธีหนึ่งในการที่เธอใช้แสดงความในใจ ช่างกล้ามาก!

ใบหน้าของเตชิตนิ่งสงบลง สายตามองออกไปด้านนอกด้วยความเยือกเย็นและคมชัด “คุณมาที่นี่ทำไม”

ทีนาร์เอามือของเธอวางไปบนชุดนอนที่หน้าอกของเธอ ทำท่าทางปกป้องตนเอง เธอทำราวกับว่าเป็นคนที่ต้องกลัวคนอื่น “ฉัน ฉันฝันร้าย รู้สึกกลัวมากค่ะ ไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของพี่หรอกนะ ฉันเลยแอบเข้ามาเอง”

พูดจบ ดวงตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมา “พี่เตชิต ฉันฝันถึงตอนที่พ่อและแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เหตุการณ์เหมือนจริง มาก ทั้งแจ่มชัด ราวกับเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาของฉัน ฉันกลัวมาก โดยเฉพาะในฝันได้เห็นสายตาของคุณพ่อ ฉันกลัวมากจริงๆ…”

ดวงตาของเธอที่มองไปเต็มไปด้วยหมอกขาว ในใจสงบกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้ เขาดูสุขุมและน่ากลัว ทั้งยังรู้ถึงปัญหาในสิ่งที่เธอพูด “ทีนาร์ ผมกลัวว่าคุณจะว่าผมแต่ แทนที่จะแอบเข้าไปในห้องของผม ที่นี่ไม่มีที่สำหรับคุณ”

คำพูดของเขาประโยคเดียวแต่กลับเจาะลึกไปถึงก้นบึ้งหัวใจของทีนาร์ เธอสนใจอะไรมากที่สุด เขาสามารถพูดคุยถึงมันได้เสมอ เธอรู้ ผู้ชายคนนี้ใช้วิธีการนี้เพื่อมาหยุดความคิดของตัวเธอเอง

แต่ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขา ไม่สามารถกลับไปเหมือนเดิมได้อีกแล้ว มีเพียงแค่คุณตายฉันอยู่เท่านั้น ไม่มีทางจบ

เขาจ้องมองผู้หญิงคนนั้นที่อยู่กลางเตียง น้ำเสียงไม่ผ่อนคลาย “หลายปีมานี้เธอมักฝันถึงคุณลุงคุณป้าเสมอ ฉันรู้ว่าในใจเธอได้รับความเจ็บปวด แต่เรื่องทั้งหมดก็ได้ผ่านไปแล้ว อย่าคิดมากเกินไป…”

เตชิตค้นพบความผิดปกติบางอย่างของทีนาร์ เธอมักพูดถึงพ่อแม่ที่ล่วงลับไปแล้วเสมอ และทุกครั้งที่เขาพูดกับเธอถึงเรื่องนี้ เธอก็กลัวที่จะเผชิญหน้าและทำตัวเหมือนเป็นเด็กหญิงที่ไม่สนใจในสิ่งที่เขาพูด

เมื่อทีนาร์ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ในใจก็มีความกลัวขึ้นมา เธอรีบลุกลงจากเตียง “ขอโทษค่ะพี่เตชิต ฉันไม่รู้ว่าพี่จะถือสา”

“แน่นอน ฉันไม่ได้ถือสา” ดวงตาที่คมชัดจ้องมองมาที่เธอ เขาวิเคราะห์ทุกๆสีหน้าท่าทีของเธอราวกับเครื่องเอ็กซเรย์ “ฉันเห็นเธอเป็นเหมือนน้องสาวของฉัน ตอนนี้เธอมานอนที่เตียงฉัน เธอคิดว่ามันเหมาะสมหรือไม่ล่ะ”

ทีนาร์ยิ้มเจื่อนและกางมือออก “หนูแค่นอนหลับไปตื่นหนึ่งเท่านั้น ยังไม่ได้ทำอะไรเลย!”

พูดจบก็ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง ถามต่อว่า “หรือว่าพี่กลัวนัชชาจะไม่พอใจ ไม่อยากให้ฉันขยับข้าวของอะไร รวมถึงเตียงนี่ด้วย”