ตอนที่ 225 คุณจะแกล้งทรมานฉันให้ตายเลยใช่มั้ย

"คุณเตชิต คุณนัชชาไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ร่างกายอ่อนเพลีย บวกกับคออักเสบจนทำให้ไข้ขึ้น 39.2องศา ผมฉีดยาลดไข้ให้แล้ว ทานอาหารอ่อนๆพักผ่อนอีกสักสองวันก็น่าจะดีขึ้น" คุณหมอกล่าวกับชายหนุ่ม

มองชายหนุ่มหล่อเหลาที่ยืนตรงหน้าสีหน้าเรียบเฉย เขาเย็นชา หยิ่งทะนงที่ไม่เหมือนกับคนอื่นๆทั่วไป แบบที่ว่าถ้าเขาไม่เอ่ยปากก่อนเราจะไม่กล้าคุยกับเขาก่อน แต่ใบหน้านั้นก็ชวนให้อยากมองอย่างไม่ละสายตา คุณหมอหลบสายตาลงต่ำ แล้วอดคิดไม่ได้ว่ารอยสีแดงๆที่อยู่บนร่างของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงในห้องนอนนั้นเป็นฝีมือของเขาหรือไม่

สายตาเตชิตยังคงจับจ้องที่ร่างของหญิงสาวบนเตียง "เมื่อไหร่ไข้เธอจะลด"

"เออ...น่าจะช่วงค่ำๆ ถ้ายังมีไข้ต่ำอยู่ ก็กินยาที่ผมสั่งไว้ให้ ถ้าอุณหภูมิไม่เกิน38.5ก็ไม่มีปัญหาอะไร"

"ขอบคุณครับ" ชายหนุ่มตอบแล้วหันไปมองน้าริน เป็นนัยยะว่าให้ส่งแขกกลับดีๆ

น้ารินเองก็เข้าใจความหมายของเขาดี จึงผายมือออกไปพร้อมกล่าวกับคุณหมอว่า "คุณหมอธีภพ เชิญทางนี้ค่ะ"

ทั้งสองเดินลงบนไดไป เมื่อทั้งสองคนจากไปแล้วระเบียงชั้นสองก็กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง เตชิตยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียวสักพักเหมือนกำลังคิดอะไร หลังจากนั้นก็หมุนตัวกลับแล้วผลักประตูเข้าห้อง

ขาเรียวยาวเดินไปข้างเตียง ยิ่งเข้าใกล้เขาก็ยิ่งทนไม่ได้ที่เห็นใบหน้าเล็กๆของเธอแดงเรื่อด้วยพิษไข้

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ โดยเฉพาะผมด้านข้างใบหู ที่เปียกจนทำให้ผมติดอยู่ข้างใบหน้าเธอ คิ้วที่ค่อยๆขมวดเล็กน้อยประหนึ่งว่าเธออยู่ในความฝัน หรืออาจจะเพราะเหตุการณ์เมื่อสักครู่ทำให้เธอรู้สึกตกใจ

ช่วงหลายวันมานี้เธอเฝ้าอยู่ข้างกายของเมทนีโดยตลอด กินไม่อิ่มนอนไม่หลับ ร่างกายอ่อนเพลียมาก บวกกับที่เขามาทรมานเธออีก ทำให้ร่างกายเธอรับไม่ไหว

เตชิตทรุดตัวลงนั่งข้างๆเตียง ยกมือขึ้นลูบที่ใบหน้าของเธอ ข้างหูพลันนึกถึงคำพูดที่เธอพูดกับเขาเมื่อก่อนหน้านี้

"เตชิต คุณอย่าทำแบบนี้ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย"

เสียงของเธอเบามาก คิดแล้วก็น่าละอาย เขานี่มันสารเลวจริงๆที่ทำกับเธอแบบนี้

เขามองไปที่ใบหน้าที่อยู่บนหมอน เตชิตลุกขึ้นแล้วเดินออกไป แล้วกลับเข้ามาอีกพร้อมกับผ้าเช็ดตัวในมือ เป็นครั้งแรกที่เขาดูแลคนอื่นโดยไม่มีใครคอยช่วย เขาถือผ้าเช็ดตัวเก้ๆกังๆอยู่สักพัก จึงค่อยๆเช็ดเหงื่อที่ผุดบนหน้าผากเธอ

ดูเหมือนว่าผ้าที่เขาเช็ดตัวเธอมันเย็นจนทำให้คิ้วเธอขมวดเข้าหากันมากขึ้น ปากก็เหมือนพึมพำอะไรบางอย่าง

เขาพยายามเงี่ยหูฟัง ว่าเธอพูดอะไร

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน…." อาจจะเพราะพิษไข้ริมฝีปากแห้งพูดพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว

เตชิตโน้มตัวลงมาและชะงักอยู่อย่างนั้น สายตาเหลือบไปเห็นรอยแดงจ้ำๆ ซึ่งเป็นฝีมือเขาเอง

เสียใจตอนนี้ก็คงไม่ทันเสียแล้ว จะชดเชยให้เธอ เธอจะต้องการมั้ย

เขาบีบผ้าเช็ดตัวในมือแน่น ผู้ชายที่หนักเน้นเข็มแข็งมาโดยตลอดตอนนี้กลับรู้สึกสับสนภายในใจขึ้นมา เธอตื่นขึ้นมาคงต้องเกลียดตัวเองมาก

ขอโทษคำสองคำนี้ไหลวนอยู่ในลำคอ แต่เธอก็คงไม่มีทางได้ยิน แต่เขาก็ไปกระซิบเบาๆข้างหูเธอ "นัชชา ผมขอโทษ"

หญิงสาวที่จมอยู่ในความฝันไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ และก็คงไม่สามารถตอบกลับเขาได้ ไข้สูงถึง39.2ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเขา

น้ารินหลังจากส่งคุณหมอกลับแล้ว ก็ถือยาเดินขึ้นมาชั้นบน เธอเคาะประตูหลังจากได้รับเสียงอนุญาตจากคนในห้องแล้วเธอจึงเดินเข้าไป ภาพที่เห็นคือเตชิตนั่งอยู่ข้างเตียงคอยดูแลนัชชาที่นอนอยู่บนเตียงอย่างถนุถนอม

พูดแล้วเธอเองก็ยังตกใจกลัวไม่หาย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนี้ที่เตชิตลากนัชชากลับมาถึงบ้าน แล้วมีท่าทีโมโหดุดัน น่ากลัวมากขนาดไหน มาตอนนี้กลับกลายเป็นอ่อนโยนไปแล้ว

แต่น่าเสียดายที่ตัวนัชชาไม่ได้เห็นท่าทางอ่อนโยนแบบนี้ของเขา

ความคิดเห็น