ตอนที่ 229 คำขอร้องสุดท้าย

ตอนที่ 229 คำขอร้องสุดท้าย

หลังจากมองดูนัชชายุ่งอยู่กับการจัดการพาเมทนีออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านแล้ว เตชิตจึงกลับมาที่ห้องผู้ป่วยชั้นล่าง

ตอนที่เขาผลักประตูเข้าไปนั้น ทีนาร์ก็ตื่นมาแล้ว เธอนั่งอยู่บนเตียงมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูจากทางด้านหลัง เธอจึงหมุนตัวกลับมา งอเข่าเข้ามา ต้นแขนค้ำยันร่างไว้ก่อนถามออกมาด้วยเสียงเบาๆว่า "พ่อของนัชชาออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอคะ"

"อืม" เตชิตปิดประตูตามหลัง ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

ถ้าพูดกันตามภาพที่เห็นตอนนี้ เวลาที่เขาเข้ามาห้องนี้มันทำให้เขารู้ซึ่งไร้ซึ่งเรี่ยวแรงกำลังใจ

" เตคะ ฉันรู้ว่าคุณโกรธเกลียดฉัน ฉันยอมรับว่าเรื่องนี้ฉันเองก็มีส่วนผิด ในตอนนั้นมันเกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว ฉันก็ไม่รู้ว่า…" พูดถึงตรงนี้เธอก็ชะงักพูดอะไรไม่ออกในตามีน้ำตาคลอเหมือนเธอรู้สึกผิดจนพูดอะไรไม่ออก

เตชิตมองนัยตาแดงของหญิงสาวที่มีน้ำตารื้น เขาเคยรักและเอ็นดูเธอเยี่ยงน้องสาวแท้ๆแต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกมึนงงไปหมดไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอเปลี่ยนไปหรือเขาเปลี่ยนไปหรือว่าทั้งสองต่างก็เปลี่ยนไปแล้ว

ชายหนุ่มเดินไปที่หัวเตียง มองไปที่ใบหน้าของหญิงสาว

"รักษาตัวให้ดี เรื่องอื่นไม่ต้องกังวล พอร่างกายแข็งแรงดีแล้วอยากจะไปไหนก็ได้ทั้งนั้น"

ทีนาร์ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มกลบเกลื่อน "ฉันไม่อยากไปไหนทั้งนั้น อยากอยู่ข้างๆคุณก็พอ"

เธอมองมาที่เขาทำท่าทางเหมือนจะร้องไห้ อ่อนไหวประหนึ่งดอกไม้ที่ถูกลมฝนพัดกระหน่ำ "คุณเองก็รู้ดี.."

แม้ว่าเธอจะดูเหมือนดอกไม้ที่อ่อนหวานไร้พิษภัย แต่กลับสร้างความร้าวฉานให้เขากับนัชชาอย่างมากมาย

เตชิตไม่ได้หลบสายตาที่มองมาของเธอ เขามองเธอกลับไปเหมือนกับจะมองพิจารณาเธอให้ละเอียด "ผลลัพธ์ของการที่คุณอยู่ข้างกายผมก็คุณต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ เพราะฉะนั้นทางที่ดีเพื่อตัวคุณเอง ผมก็ควรจะให้คุณอยู่ให้ห่างผมจะดีกว่า"

"ฉันไม่สน" ทีนาร์รีบส่ายหัว "ขอแค่ได้อยู่ข้างกายคุณ จะเป็นอย่างไรฉันก็ไม่สน"

"ทีนาร์" เตชิตเรียกชื่อหญิงสาวออกมา น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชา เป็นครั้งแรกที่ดวงตาคู่นี้ของเขาส่อแววไร้ซึ่งความเป็นมิตร "สิ่งที่คุณทำทั้งหมดนี้มันใกล้จะทำให้ผมหมดความอดทนแล้วนะ"

ทีนาร์อึ้ง เป็นเวลาเกือบหนึ่งเกือนแล้วตั้งแต่เธอฟื้นขึ้นมา ช่วงเวลานี้เขาไม่เคยเอ่ยปากถึงเรื่องเมทนีเลยแม้แต่น้อย ช่วงแรกเธอก็ยังรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้างพอมาช่วงหลังๆเธอก็เริ่มสงบขึ้น เธอคิดมาตลอดว่าในใจของเขามีแต่เรื่องของเธอนึกไม่ถึงเลยว่าเขายังมีความคิดที่จะผลักไล่ไสส่งเธออยู่อีก

ช่วงที่ผ่านมาเขาเฝ้าเธอในห้องผู้ป่วยอยู่ตลอดแล้วยังไง

ปากก็โทษว่าเป็นความผิดของนัชชา แล้วยังไง

สุดท้ายคนที่อยู่ข้างกายเขากลับไม่ใช่เธอแต่กลับเป็นนังแพศยานั่น

สิ่งเธอพยายามมาตลอดกลับไร้ความหมาย เตชิตเขาใจนัชชาผิดคิดว่านัชชาผลักเธอตกน้ำ เธอรู้ และด้วยเหตุนี้เองทำให้เธอมีความหวังมากขึ้น เพราะใครจะไปคิดว่าในสถานการณ์แบบนี้ เขาก็ยังจะรักผู้หญิงคนนั้น

ทีนาร์อย่าเผยธาตุแท้ออกมา อย่าแสดงความแค้นที่ฝังอยู่ในใจออกมา ฟันขบกันแน่น พยายามข่มใจไม่ให้ระเบิดอารมณ์ออกมา "เตคะ คุณอยากให้ฉันไปจากคุณมากเลยเหรอคะ"

"ไม่ใช่ผมแต่เป็นคุณ" เขาพูดด้วยเสียงที่ใจเย็นมาก เหมือนเขารู้ความจริงทุกอย่างหมดแล้ว