ตอนที่ 246 ฆาตกรคือใคร

ตอนที่ 246 ฆาตกรคือใคร

เมื่อเตชิตไปถึงห้องฉุกเฉิน เจ้าหน้าที่การแพทย์ทั้งหมดยืนอยู่ ยังไม่มีใครออกไป

ผู้ป่วยเสียชีวิตบนโต๊ะปฏิบัติการเนื่องจาก “อุบัติเหตุ” มันเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก่อตั้งโรงพยาบาลมา ตามระบบการรักษาของโรงพยาบาลนับเป็นอุบัติเหตุระดับหนึ่ง

เป็นธรรมดาที่สีหน้าของปรัณไม่ค่อยดีนัก ที่น่ากลัวกว่าคือผู้ชายที่ติดตามเขามา ใบหน้าของคนตายดูบิดเบี้ยว สีหน้าราวกับจับต้องเหล็กยามที่มีลมหนาวพัดมา

เตชินเดินไปที่โต๊ะปฏิบัติการ เครื่องมือทั้งหมดยังคงติดอยู่บนตัวโศจิรัตน์ แต่ตัวเลขที่แสดงอยู่กลับไม่มีความผันผวนอีกต่อไป ทั้งหมดกลายเป็นเส้นตรง

คน ตายแล้ว

เจ้าของไข้คุณหมอบุรีมีหน้าที่ปิดเคส แล้วจึงจะสามารถลุกขึ้นได้ “ขอโทษครับผู้อำนวยการปรัณ ขอโทษครับคุณเตชิต ไม่สามารถรักษาผู้ป่วยเอาไว้ได้”

เขาโค้งตัวไปทางทั้งสอง หลังจากนั้นก็พูดต่อไปว่า “สาเหตุของการเสียชีวิตก็คือ…. การฉีดbarbiturate และ phenethylamine”

ใบหน้าของปรัณเปลี่ยนไปอย่างมาก การผสมสารทั้งสองเข้าด้วยกันเป็นสิ่งที่แปลก ถ้าหากเป็นผู้ที่มีความรู้ทางการแพทย์จะไม่ผสมสิ่งทั้งสองนี้เข้าด้วยกัน barbiturate เป็นยาชาชนิดหนึ่ง สามารถทำให้คนหมดสติในเวลาอันสั้น แต่ phenethylamine มีคุณสมบัติทำให้เลือดแข็งตัว การผสมสิ่งทั้งสองเข้าด้วยกันสามารถฆ่าคนได้ทันทีและจะไม่มีปฏิกิริยาไม่พึงประสงค์ พร้อมที่จะสูญเสียสัญญาณชีพไปภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที

หากเพิ่มคลอไรด์เข้าไป…. มันก็คือการทำให้คนตายอย่างสงบ

การตายเช่นนี้ถูกวางไว้ให้โศจิรัตน์แล้ว แต่น่าแปลกใจและตกใจ ที่เปลี่ยนจากการรักษาทางการแพทย์เป็นการฆาตกรรม และยาเข็มนี้ก็ถูกฉีดด้วยมือของนัชชาเอง

เตชิตสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เขาไม่ได้จ้องมองที่ร่างของโศจิรัตน์อีกต่อไปแต่กลับหันกลับมาเพื่อถาม “เป็นการตายที่ผิดปกติรึ”

ปรัณพยักหน้า “อื้อ”

สีหน้าของชายคนนั้นไม่เปลี่ยน เขาแทบจะไม่มีอารมณ์ สายตาหันไปจ้องมองที่เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ นัยตาคมชัดราวกับจะเจาะให้ถึงหัวใจของคนได้ “เรื่องในวันนี้ หากไม่ได้รับอนุญาตจากผม ห้ามแพร่งพรายออกไปโดยเด็ดขาด รวมถึงเรื่องการเสียชีวิตของผู้ป่วยก็ห้ามแจ้งออกไป”

ปรัณขมวดคิ้ว ต้องการหยุด “เตชิต นี่เป็นการละเมิด….”

“ผมรู้” เตชิตพูดแทรกแต่ไม่ได้มีเจตนาที่จะขัดขวางเขา เขากลับก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่งและบอกคำขอร้อง “ผมต้องการไฟล์ของกล้องวงจรปิด”

ปรัณตกตะลึงเป็นครั้งที่สอง “ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะคัดลอกไฟล์กล้องวงจรปิดในห้องผู้ป่วย มันเป็นเรื่องของความเป็นส่วนตัว….”

พอพูดถึงตรงนี้ ก็ไม่ได้พูดต่อไปอีก เหตุผลเหล่านี้ผู้ชายคนนี้เข้าใจดีอยู่แล้วทุกอย่าง

ตาทั้งสี่ประสานกัน ความรู้ใจในหลายปีมานี้ทำให้เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไร เป็นอันเข้าใจกัน

เตชิตไม่ได้พูดอะไร สายตากลับหนักแน่น “ปรัณ คุณเชื่อผมไหม”

เขารู้ว่าการเอาไฟล์กล้องวงจรปิดในห้องผู้ป่วยไอซียูของโรงพยาบาลเอกชนไปนั่นหมายความว่าอย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นยังมี “อุบัติเหตุ” ใหญ่ที่เกิดขึ้นในห้องนั้นอีก หากว่าเขาไม่ได้ไว้วางใจอย่างหมดใจแล้วล่ะก็ ไม่มีใครกล้าที่ยอมรับคำขอนี้

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์กัน นี่มันก็คนละเรื่อง

ดังนั้นเมื่อตอนที่เขาถาม ในใจของเตชิตเองก็ไม่มีคำตอบ ในสายตาคนทั่วไป การไม่ให้เขาถึงจะเป็นเรื่องปกติ การที่ยอมให้เป็นเรื่องที่บ้ามาก

ปรัณมองไปในดวงตาของชายผู้นี้อยู่ครู่หนึ่ง มีความขมขื่น มีความวิตกกังวล….และยังมีอาการช็อคเช่นเดียวกันกับเขา นอกจากเรื่องพวกนี้ นอกจากนี้ก็ยังมีความแน่วแน่และความมั่นใจ

เตชิตที่เป็นเช่นนี้และเขาก็ไม่ใช่คนแปลกหน้า คดีใหญ่ที่ทำให้เขาโด่งดังเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่คดีตกถึงมือเขาในเวลานั้น เขาเป็นคนเดียวกันกับในเวลานี้

เขาไม่ต้องการจะทำอะไร เพียงแต่ต้องการตรวจหาความเป็นไปได้เพื่อนัชชา