ตอนที่ 560 มาเคาะประตูห้องเธอตอนเที่ยงคืน

ตอนที่ 560 มาเคาะประตูห้องเธอตอนเที่ยงคืน

ข้างหูได้ยินเสียงคลื่นผ่านมา รอบข้างไม่มีคนทำให้บรรยากาศที่นี่ยิ่งดูสบาย ชนุดมสองมือล้วงกระเป๋า แล้วค่อยๆหยุดฝีเท้าลง แล้วมองเธออย่างจริงจัง “เธอชอบธีมนต์มากสินะ”

คราวนี้ เธอไม่ได้ถามเธออีก แต่เป็นประโยคบอกเล่า

ชีวภาก็ไม่ได้ปฏิเสธ “ใช่ค่ะ เขาเป็นเด็กที่มีเสน่ห์มาก”

“ทำไมล่ะ?” เขาถามขึ้นทันที

ชีวภาแทบจะไม่ได้โต้ตอบกลับ ผ่านมาไม่กี่วินาทีถึงรู้ว่าเขาถามตนว่าทำไมถึงชอบธีมนต์

“ไม่มีเหตุผลค่ะ เห็นเขาก็รู้สึกบริสุทธิ์มาก ดูจริงใจ ในใจเด็กน้อยไม่ซับซ้อนเหมือนผู้ใหญ่ เป็นของขวัญที่พระเจ้ามอบให้กับมนุษย์ นิสัยใจคอดี ฉันถึงได้ชอบเขามาก” ชีวภาค่อยๆพูดอย่างไม่รู้จักเหนื่อย สายตาเอ่อล้นไปด้วยความอบอุ่น ทำให้เธอกลายเป็นคนอบอุ่นขึ้นมา

ทุกคนบอกว่าผู้หญิงจะเกิดมาพร้อมกับความเป็นแม่ ในขณะนี้ ชนุดมได้เห็นในร่างเธอแล้ว

ในใจก็รู้สึกผิดปกติ ความรู้สึกนี้ค่อยๆก่อตัวขึ้นมา ทำให้เขาอยากซ่อนมันไว้ ไม่แน่ใจว่าทำไม เพียงมองผู้หญิงข้างกายก็รู้สึกแตกต่างอย่างมาก

ชีวภาเอนตัวอยู่ราวบันไดชายหาด มองไปที่บนผืนทะเลสีดำมืดไกลๆ แสงจันทร์กระจายลงมา ผืนน้ำกระทบกับแสงแวววาว เหมือนกับกลุ่มดาวกาแล็กซีบนผืนทะเล

เธอหยิบโทรศัพท์มาจากกระเป๋า ถ่ายทะเลอันกว้างใหญ่หนึ่งรูป ขณะที่เตรียมจะใส่ลงไป เห็นสายตาที่เหล่มาข้างๆ เอนหลังไปที่ด้านหลังของราวบันได แขนซ้ายบิดขี้เกียจมาข้างหน้า แขนขวาก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบช้าๆ สายลมตอนเย็นพัดเข้าที่หน้าผาก เขาไม่ได้ใส่ใจ เพิ่มความเศร้า

ไฟข้างถนนไม่ได้สว่างมาก ส่วนมากจะสลัว แต่พอกระทบกับร่างเขาแล้วกลับดูน่าสนใจกว่าสสีทะเล

ก่อนที่จะรู้จักกับชนุดม ชีวภาก็รู้ว่าเขาหล่อไม่หล่อก็ดูที่เครื่องหน้า แต่พอรู้จักแล้วเธอก็พบว่าไม่เกี่ยวกับความหล่อเลยแต่เป็นนิสัยใจคอ เป็นรสนิยม ที่ทำให้เขามีเสน่ห์ละสายตาไปไม่ได้

ไฟที่ปลายบุหรี่เขาเหมือนกับภายในใจของเธอ บางทีอาจจะหลงใหลเกินไปล่ะมั้ง เธอเลยยกแขนขึ้นมาถ่ายไว้อย่างไว

เสียง ‘แชะ’ ดังขึ้นมาชัดเจนในอากาศ ลืมปิดเสียงอย่างกระอักกระอ่วน

ชีวภาสบตากับผู้ชายที่หันมา หน้าแดงจนต้องมองขึ้นฟ้า ปฏิกิริยาแรกก็คือ......เอาโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋า

ชนุดมอึ้งไปหนึ่งวินี เพียงแค่หนึ่งวินาที ใบหน้าหล่อเมื่อครู่ก็เข้มขึ้นมาทันที “ลบเลย”

“อะไร?” เธอแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“รูปไง” ปากบางพูดออกมาเบาๆสองพยางค์ แล้วย้ำอีกครั้ง “ลบเลย”

“ฉันถ่ายสวยจะตาย......” ไม่รู้ทำไม ชีวภาไม่อยากลบมันเลย เธอพยายามสู้กลับ “หามุมดีๆ แสงกำลังสวยเลย ไม่ถ่ายคุณน่าเกลียดหรอก”

“ฉันไม่ชอบถ่ายรูป” เขาพูดสั้นๆ ไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้

ชีวภายืนอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน ขณะที่เธอเตรียมฉวยเวลานี้ ชายที่ตอนแรกพิงราวบันไดอยู่ก็เดินเข้ามาหาเธอ

ทั้งสองไม่ห่างกันมากนัก ไม่กี่ก้าวก็ถึงตรงหน้าเธอ ร่างสูงบังแสงสว่างบนศีรษะ กลายเป็นเงาแทน

ชีวภาเงยหน้ามองใบหน้าเขา แล้วกลืนน้ำลาย “ทะ ทำอะไร?”

ชนุดมมองท่าทางทึ่มๆที่เห็นได้ชัดว่ากลัวแต่ก็ไม่ยอมประนีประนอม ไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรไร้สาระ แล้วยื่นมือจะไปหยิบโทรศัพท์เธอในกระเป๋ามา

ชีวภาถอยหลังไปสองสามก้าว เพื่อหนีเขา จนกระทั่งพิงกับราวบันไดนั้น จึงต้องหยุดฝีเท้าลง