ตอนที่ 599 แอบตัดผมหงอก

ตอนที่ 599 แอบตัดผมหงอก

เนื่องจากเหตุการณที่เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน นอกเหนือจากคนที่อยู่ในเหตุการณ์ดังกล่าว คนที่เหนื่อยที่สุดดูท่าจะเป็นปรัณ ชายคนนี้นานแค่ไหนที่ไม่ได้กลับมาบ้านแล้ว? เธอจำไม่ได้ แต่ที่แน่ ๆคือตอนนี้ออฟฟิศของเขากลายเป็นบ้านของเขาไปแล้ว

ปรัณเป็นคนที่เข้มงวดกับฝีมือทางการแพทย์ของตัวเองเป็นอย่างมาก ความเข้มงวดนี้เลยจุดเข้มงวดเกินไปแล้ว ในยุคนี้ถ้าผู้ป่วยคนไหนอยู่ในความดูแลของแพทย์แบบนี้นับว่าโชคดีมาก ๆ เมื่ออยู่ในฐานะของคนใกล้ตัวเขา สุวีราคิดว่าเขาเท่ห์มากเลย

เพื่องาน เพื่อการแพทย์ เขาสูญเสียหลายสิ่งหลายอย่างไป เธออยากให้เขาหยุดพักสักนิด รู้สึกถึงชีวิตเช่นคนธรรมดาทั่วไป

ไม่ใช่ว่าสุวีราไม่เคยพูดเกลี่ยกล่อมเขา แต่ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเรื่องเร่งด่วนที่จะต้องได้รับการแก้ไขถึงพูดเยอะไป ควรเอาเวลานั้นมาจัดการแก้ไขสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้เสร็จลุล่วงไปก่อน

สุวีรามองไปที่ชายหนุ่มที่หลับสนิท หากมีความเคลื่อนไหวพียงเล็กน้อยเขาก็จะตื่นขึ้น แต่ตอนนี้เขาเหนื่อยเสียจนเธอเคาะประตูเขาก็ไม่ได้ยิน

สายตาผ่านร่างของเขาที่นอนฟุบลงบนโต๊ะ ทันใดนั้นเธอก็เห็นผมหงอกสีเงินเงาอยู่บนหัวเขาเส้นหนึ่ง เหมือนท่ามกลางสีดำสนิท มีหิมะขาวสะอาดตกลงมาที่นั่น เธอเข้าไปดูใกล้ๆเพื่อความแน่ใจ เป็นผมหงอกจริง ๆด้วย

รู้ว่าปรัณอายุไม่น้อยแล้ว แต่รูปลักษณ์ภายนอกของเขายังดูวัยรุ่นอยู่ ที่จริงมองไม่ออกด้วยซ้ำว่าเขาอายุเท่าไร ตอนนี้มีผมหงอกขึ้น แม้แต่เธอก็แอบตกใจนิดๆ

ปฏิกิริยาแรกของเธอคืออยากดึงผมหงอกที่เห็น แต่ถ้าเธอดึงก็จะเป็นการปลุกให้เขาตื่น แต่ถ้าไม่ดึงต่อไปถ้าเขามองเห็นจะรู้สึกไม่ดีหรือเปล่า?

เป็นครั้งแรกที่สุวีรารู้สึกว่าเธอใจดีมาก เรื่องดึงไม่ดึงผมหงอกของเขาพิจารณาอยู่เป็นสิบนาที

ในที่สุด เธอก็ตัดสินใจใช้กรรไกรตัดผมหงอก

ในห้องทำงานของแพทย์ กรรไกรหาได้ง่ายที่สุด เธอหากรรไกรเล็ก ๆ จากแถบเครื่องมือด้านข้าง แล้วค่อย ๆ เอนตัวเข้าไปใกล้จรดกรรไกรไปที่โคนผมหงอกแล้วตัดออก

นิ้วชี้และนิ้วโป้งของเธอค่อยๆหยิบผมหงอกออกมาอย่างระมัดระวังแล้วโยนทิ้งในถังขยะ โลงใจนิดหนึ่ง แต่อดไม่ได้ที่จะว่าเขาประโยคหนึ่ง "ถ้าคุณยังไม่รู้จักดูแลตัวเอง คุณก็รอวันที่แก่ก่อนวัยอันควรเถอะ!"

——

เมื่อนัชชามาถึงร้านดอกไม้ ไม่มีใครอยู่ในร้าน หลังจากเปิดประตูออก เธอก็เรียกพนักงานที่บริการทำความสะอาดมาทำความสะอาดทันที

เคยได้ยินเตชิตบอกว่า ก่อนหน้านี้เธอจ้างพนักงานผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง แต่เขาเป็นเด็กวิทยาลัย พอตอนหลังๆเธอไม่อยู่ ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้มาทำงานต่อ

นัชชาเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ เปิดคอมพิวเตอร์ เอกสารบนหน้าจอบันทึกรายละเอียดข้อมูลของลูกค้า ดูออกว่าพนักงานคนก่อนหน้านี้ทำงานละเอียดแค่ไหน

เธอเปิดโฟลเดอร์หนึ่งบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ มีบันทึกข้อมูลส่วนตัวของพนักงาน คนแรกคือติณณา ตามที่เตชิตบอกกับเธอ ผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นพนักงานหญิงที่ช่วยเธอทำงานในตอนแรกล่ะมั้ง

นัชชาโทรไปหาหมายเลขโทรศัพท์ที่ปรากฏอยู่บนประวัติส่วนตัว รออยู่สักครู่ก็มีคนรับสาย "สวัสดีคะ ใช่ติณณาหรือเปล่าค่ะ?"

หลังจากที่อีกฝ่ายได้ยิน ก็ตอบกลับอย่างสุภาพ "ใช่คะ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครค่ะ? "

นัชชาโล่งอกนิดหนึ่ง "ฉันคือนัชชาเอง เป็นเจ้าของร้านดอกไม้ waiting ยังจำได้ไหม?"

ติณณากำลังเตรียมที่จะไปทำงานเสริมสอนพิเศษ พอได้ยินประโยคนี้ ตกตะลึงไปชั่วครู่ พอได้สติก็ร้องอุทานออกมา "พี่นัชชา?"

"อืม ฉันเอง"