ตอนที่ 608 ฉันกลัวที่สุดว่าเธอจะลืมฉัน

ตอนที่ 608 ฉันกลัวที่สุดว่าเธอจะลืมฉัน

เธอยังป่วยอยู่ เพราะฉะนั้นเขาไม่ทำอะไรรุนแรงกับเธอ แต่เมื่อเห็นเขาค่อยๆเอนตัวเข้ามา นัชชาตกใจเล็กน้อย รอจนเขาลุกขึ้น มองดูใบหน้าอันหล่อเหลาห่างแค่นิดเดียว ริมฝีปากแย้มยิ้ม "ช่วงที่ฉันสูญเสียความทรงจำ คุณต้องดูแลฉันคงลำบากมาก?"

"ใช่" เตชิตไม่ปฏิเสธ แต่ยอมรับอย่างราบเรียบ "ดังนั้นถ้าเธอหายดีแล้ว ต้องตอบแทนฉัน"

นัชชาอดหัวเราะไม่ได้ อยากจะพูดแต่ไม่รู้จะพูดอะไร "คุณนี่มันจริงๆเลย ... "

"จริงๆอะไรเหรอ?"

เธอหัวเราะ พลางพูด "คุณยอมรับซะเต็มปากเต็มคำ ฉันก็แค่พูดเป็นมารยาทแค่นั้น"

เตชิตลูบคลำใบหน้าเล็กๆของเธออย่างทะนุถนอม หลบไม่ไปแตะตรงบาดแผลของเธอ "การได้ดูแลเธอฉันไม่เคยรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด แต่ถ้าเธอลืมฉันๆถึงจะรู้สึกเหนื่อย"

เขาไม่ต้องการอะไรทั้งสิ้น สำหรับเขานัชชาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา ดูแลเธอ จะต้องลำบากแค่ไหนเขาไม่เคยสนใจ สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือเธอลืมเขา

มองเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าของเธอ เขาทำอะไรไม่ได้เลย ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เขาหวาดกลัวและอ่อนล้า

"โชคดีที่" สีหน้าของนัชชาเปลี่ยนไปเล็กน้อย น้ำตาคลอเบ้า "โชคดีที่ฉัน ไม่สูญเสียความจำตลอดไป"

เตชิตไม่อยากเห็นเธอร้องไห้ จึงล้อเล่นเธอ "ถ้าเธอลืมเรื่องราวทั้งหมด มีอะไรน่ากลัว"

"แต่ใจของฉันว่างเปล่า" นัชชาเบ้ปาก พยายามระงับน้ำตา "มันเป็นความว่างเปล่าที่ไม่ว่าคุณจะพยายามคิดยังไงก็ไม่สามารถเติมเต็มได้ บางครั้งก็ปวดใจ แต่ไม่รู้สาเหตุ"

เตชิตปวดใจมาก เขารู้สึกถึงความทุกข์ของเธอได้ ทุกครั้งที่เข้ามาในห้องคนไข้เห็นเงาที่โดดเดี่ยวของเธอ ก็รู้สึกได้ว่าเธอเจ็บปวดเพียงใด

"ฉันรู้ ฉันรู้ดี" นิ้วหัวแม่มือของชายหนุ่มลูบหลังมือของเธอ ปลอบประโลมเธอ "เรื่องทั้งหมดมันผ่านไปแล้ว รอร่างกายเธอหายดี เราจะจัดงานแต่งงานทันที"

แต่งงาน? ?

นัชชามึนไปพักหนึ่ง ทำไมพูดถึงเรื่องนี้

เตชิตไม่ได้พูดตลกแน่ๆ "ฉันคิดไว้แล้ว เรื่องนี้รอนานไปแล้ว ฉันไม่ได้ ... "

ยังพูดไม่ทันจบ ในขณะที่เขากำลังจะพูดความคิดของเขาออกมา ประตูห้องคนไข้ถูกผลักออกอย่างแรงจากด้านนอก

ได้ยินแค่เสียง "ปัง" แผงประตูชนกับกำแพง แล้วก็เด้งกลับมาปิดลง วินาทีต่อมา คนที่ยืนอยู่ข้างนอกก็ยื่นมือเปิดประตูออกอีกรอบ ทำหน้าตกใจเดินเข้ามา

นานๆทีจะเห็นปรัณตื่นเต้นขนาดนี้ เขากระชากแขนเสื้อของเตชิตเต็มแรง "เตชิต ฉันได้ยินมาจากชนัยว่า นัชชาฟื้นฟูความทรงจำแล้ว?"

เขาตื่นเต้นจนไม่ได้สังเกตว่านัชชาฟื้นแล้ว

เตชิตไม่มีการตอบสนองใดๆ ดึงแขนกลับมา ตอบกลับประโยคหนึ่ง "อืม เขาส่งข่าวให้แกตั้งนานแล้วนิ"

ตอนที่กำลังกินข้าวกันอยู่ ชนัยก็อดไม่ไหวที่จะส่งข่าวให้ปรัณรู้

ปรัณโบกมือไปมา "เมื่อกี้ฉันประชุมอยู่ ตอนพักถึงได้เห็นข้อความ……อานี่ไม่ใช่ประเด็น แกยังไม่ตอบฉันเลย นัชชาฟื้นความทรงจำแล้วจริงๆเหรอ?"

"จริงสิ"

"พี่ปรัณ ฉันจำเรื่องทั้งหมดได้แล้ว" นัชชาพูด