ตอนที่ 612 ลักพาตัวเธอไป

ตอนที่ 612 ลักพาตัวเธอไป

ดังนั้นคนจำนวนหนึ่งก็กลับมาที่ห้องทำงานอีกครั้ง หลังจากเชื่อมแผ่น U กับในคอมพิวเตอร์ ภาพสีขาวดำคือบริเวณปากทางถนนเล็กเส้นนี้และถนนหลัก ห่างจากมูตี้คลับประมาณสิบนาที ไม่ถือว่าไกลเกินไป

ในรูปไม่ได้ชัดเท่าไหร่ แต่สามารถเห็นกลุ่มคนและรถยนต์ที่ผ่านมา ไม่กี่นาทีผ่านไป ชนัยก็หมดความอดทน “แกให้ฉันด้วยอะไรเนี่ย? ฉันไม่มีเวลามานั่งเล่นจับผิดภาพหรอกนะ เลือกตอนสำคัญๆให้ฉันดูสักที!”

ผู้จัดการถูกเขาคำรามใส่ก็เหงื่อแตกพลั่ก “ประ ประธานชนัยครับ เดี๋ยวก็ออกมาแล้วครับ......”

พูดจบ บนภาพขาวดำ จู่ๆก็มีเงาลางๆปรากฏขึ้นมา ตั้งใจดูพบว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ในมือถือถุงขยะขนาดใหญ่มากๆหนึ่งถุง เดินมาจากถนนเล็กถึงถังขยะข้างถนนใหญ่ช้าๆ ค่อยๆนำขยะทิ้งลงไป......ทั้งหมดนี้ก็ดูปกติมากๆ จนกระทั่งผู้หญิงในภาพโน้มตัวลงไปเห็นของอะไรบางอย่างบนพื้น เธอรีบก้มไปดูสักพัก แล้วหยิบของนั้นใส่ในกระเป๋าตัวเอง สุดท้ายก็หันหลังออกไปจากกล้องวงจรปิด

“ประธานชนัยครับ จากที่พวกเราสังเกต ถุงขยะนี้มาจากร้านสะดวกซื้อข้างๆ คนที่ทิ้งคือพนักงานในร้าน แต่อีกฝ่ายไม่ยอมให้พวกเราไปดูกล้องวงจรปิด เลยเอากล้องจากถนนใหญ่มาได้ชั่วคราว” ผู้จัดการรายงานรายละเอียดอยู่ข้างๆ

“ร้านสะดวกซื้อ?” เตชิตฟังจบก็ละสายตาออกมาจากหน้าจออีกครั้ง สุดท้ายก็เข้าใจความรู้สึกคุ้นเคยว่าทำไม “คนคนนี้คือพนักงานร้านในวันนั้นหรอ?”

ชนัยกำลังหมกมุ่นอยู่กับเงาลางๆบนหน้าจอ เตชิตไม่ต้องพูดเขาก็รู้ว่านี่คือใคร ไม่ใช่พนักงานคนนี้คือใคร?

แต่ว่า......ดูตัวเล็ก แต่ไม่คิดว่าจะกล้าขนาดนี้

ชนัยหัวเราะอย่างเย็นชา มองหน้าจอขาวดำอยู่ในห้วงความคิด “ไม่ต้องดูแล้ว ฉันมีวิธีทำให้เธอรู้ว่าทำพลาด”

เตชิตได้ยินเสียงทุ้มต่ำของเขา ในหัวก็มีลางสังหรณ์ว่าจะเกิดอะไรสนุกๆขึ้น “อย่าเล่นอะไรสกปรกล่ะ”

“วางใจได้ ฉันรู้ว่าฉันจะทำอะไร” พูดไปด้วย ชนัยก็หันไปสั่ง “สืบหาข้อมูลผู้หญิงคนนั้นให้ฉัน ให้ฉันรู้ทุกอย่าง”

——

ที่ร้านสะดวกซื้อ ดราณีก็ทำงานทุกอย่างปกติเหมือนทุกวัน ก่อนจะไป เธอก็เช็คทุกห้องให้เรียบร้อย หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรผิดพลาดก็เตรียมเลิกงาน

“เถ้าแก่ ฉันไปแล้วนะ~” ดราณีสวมเสื้อคลุมแล้วสะพายกระเป๋าเอ่ยลากับภรรยาเถ้าแก่ที่ยุ่งอยู่

ภรรยาเถ้าแก่ปีนี้อายุสามสิบสอง เป็นคุณแม่แล้ว แม่ของลูก ก่อนแต่งงานก็ทำงานที่นี่มาแปดปี คลอดลูกเสร็จก็อยากเปิดร้านสะดวกซื้อขึ้นมาหนึ่งแห่ง

เธอชอบดราณีมาก คิดว่าเด็กคนนี้ตั้งใจทำงานและพึ่งพาได้ ไม่มีความบุ่มบ่ามสักนิด เห็นว่าเธอกำลังจะไปก็รีบตะโกนเรียก “ดราณี อย่าเพิ่งไป นี่ฉันให้เอากลับไปทานนะ”

ดราณีเดินมาเห็น มันคือซูชิหนึ่งกล่อง มีปลาแซลมอน ปลาทูน่า หอยปีกนก......ต่างๆมากมาย เธอรู้สึกเกรงใจ “ไม่ต้องหรอกค่ะเถ้าแก่ เถ้าแก่เอากลับไปทานเถอะค่า~”

“ไม่เป็นไร บ้านฉันมีเยอะแล้ว เอาไปเถอะจ้า” ภรรยาเถ้าแก่พูดไปด้วยก็ยัดของใส่มือเธอไปด้วย “เสร็จแล้วก็รีบกลับบ้านเถอะ ดึกขนาดนี้แล้วเดี๋ยวก็เสียเวลาบนถนนหรอก”

เวลาเลิกงานของพวกเธอคือสามทุ่ม ฟ้าข้างนอกมืดแล้ว เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาไม่เลว ภรรยาเถ้าแก่ก็เป็นห่วงอยู่เสมอ ดีที่บ้านเธอไม่ไกลจากที่นี่ นั่นก็คือถนนด้านหลัง

ดราณีต้องขอบคุณแล้วรับของมา คิดในใจเย็นวันนี้กลับบ้านไปไม่ต้องต้มมาม่ากินแล้ว ได้กินซูชิแล้ว เหลือไว้ครึ่งหนึ่งกินต่อพรุ่งนี้ได้อีก

หลังจากออกจากประตูร้านไป ดราณีถือกล่องสี่เหลี่ยมเดินกลับบ้าน ระหว่างเดิน เงาสะท้อนไฟบนถนนเป็นทางยาวมาก เป็นเหมือนปกติ เธอย่ำเท้าไปตามเงาของตัวเอง ก็สนุกดีเหมือนกัน