ตอนที่ 616 ตอนไหนพอใจแล้วจะให้เธอไป

ตอนที่ 616 ตอนไหนพอใจแล้วจะให้เธอไป

ชนัยเกิดมาสามสิบกว่าปีหนึ่งในสิ่งที่เกลียดที่สุดคือผู้หญิงร้องไห้ เสียงร้องแงๆทำให้หงุดหงิด สิ่งที่สำคัญที่สุดคือใบหน้าไม่ว่าปกติจะดูดีแค่ไหน เมื่อเปรอะไปด้วยน้ำตาก็ทำให้ไม่น่าดู

คำเดียวเลยก็คือ น่าเกลียด

แต่ตอนนี้มองดราณีร้องไห้งอแง เขาไม่เพียงไม่รู้สึกว่าน่าเกลียดแต่ยังรู้สึกว่าดูน่ารักน่าสงสารอีก?

ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือเปียกชุ่ม จมูกและดวงตาแดงก่ำ ผิวรอบๆขาวมาก ดวงตากลมโตสดใสเมื่อชุ่มไปด้วยน้ำตาก็ยิ่งใสแจ๋ว หยาดน้ำตาไหลลงมาจากคาง

สิ่งสำคัญคือสีหน้าท่าทางที่อยากร้องไห้แต่กลั้นไว้ เหมือนกับถูกรังแกมาอย่างหนัก

แม้แต่เขาที่เป็นตัวต้นเหตุก็รู้สึกว่าตัวเองทำเกินไป แต่พอมาคิดดีๆ มันก็แค่จูบเอง ร้องไห้ขนาดนี้ ไม่ไว้หน้าเขาเลยนะ?!

ดังนั้น ชนัยถอยออกไปครึ่งก้าวเมื่อเธอร้องไห้แบบนี้ สบถออกมาด้วยความหงุดหงิดแปลกๆ “ฉันทำอะไร ร้องไห้ลองดีหรอ?”

ดราณีทำได้เพียงปิดปาก พยายามกลั้นเอาไว้ ลำคอแสบเหมือนถูกรดด้วยน้ำมะนาว อย่างซับซ้อนและคลุมเครือ ริมฝีปากสั่นเป็นคลื่นเนื่องจากอารมณ์ที่แปรปรวน

ท่าทางแบบนี้ดูน่าขำและตลก ราวกับเป็นการเหน็บแนม

ภายในสวนก็เงียบเป็นป่าช้าในพริบตา นอกจากน้ำตาของดราณีที่ไหลแล้ว ทุกอย่างก็เหมือนจะหยุดลง

“ฉันพูดเธอไม่เข้าใจรอ?” ชนัยยอมือขึ้นประคองข้างแก้มเธออย่างอารมณ์เสีย โทนเสียงมีความคุกคาม

ดราณีตกใจสะดุ้งกับการกระทำของเขา นึกว่าเขาจะตีตัวเอง เลยปิดตาปี๋ โพล่งออกไปอย่างสะอึ้กสะอื้น “ไอ้นักเลง! อันธพาล!”

ชนัย “……”

กลุ่มบอดี้การ์ด “……”

ปกติชนัยมีสาวไม่น้อย คนที่มูตี้คลับเฮาส์คลับเฮาส์ก็ไม่แปลกใจที่เห็น ผู้ชายโดยเฉพาะคนโสด ยังไงก็มองเป็นเรื่องสนุก

เห็นผู้หญิงจะตกหลุมและไม่เคยเบื่อกับชนัยจนชินตา นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นผู้หญิงด่าเขาต่อหน้า

พวกบอดี้การ์ดเปลี่ยนสีหน้ากัน ก้มศีรษะกันทีละคน

คาดการณ์ได้ว่าชนัยจะทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้

ชนัยถูกด่าจนอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด มองดวงตาที่ปิดสนิท ขนตาที่เคลือบไปด้วยน้ำตา เขาเกือบไม่ได้โต้กลับ

เมื่อครู่นี้เขาถูกด่าหรอ?

ถูกด่าแน่ๆใช่ไหม?

มีผู้หญิงกล้าด่าเขาจริงๆ ใจกล้าบ้าบิ่นไปแล้ว?

ดราณีรู้สึกว่าตัวเองนิ่งไปเลย สองคำนั้นพูดออกไปแล้ว เธอคิดวิธีการตายของตัวเองไว้แล้ว

บางทีอาจจะเพราะว่าเธอได้เตรียมใจไว้แล้ว เธอเลยไม่กลัว ลืมตากลมโตที่จ๋อย แล้วพูดออกมาทั้งหมด “เรื่องที่ฉันแจ้งตำรวจฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่รู้ด้วยว่าตำรวจมาตามหาพวกคุณ ฉันไม่ได้พูดว่าเป็นของของพวกคุณ ทำไมคุณมาคิดบัญชีที่ฉันล่ะ......ฉันเป็นแค่นักเรียนธรรมดา ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นใคร อยากใช้ชีวิตปกติ ขอร้องคุณปล่อยฉันไปเถอะ ฮือๆ เรื่องวันนี้ที่เกิดขึ้นฉันจะไม่บอกใคร ฮือๆๆ......”

เสียงสั่นของสาวน้อยมีความขึ้นจมูก เหมือนเสียงร้องของเด็กน้อยที่เป็นหวัด