ตอนที่ 635 เข้าใจความรักของเธอแล้ว

ตอนที่ 635 เข้าใจความรักของเธอแล้ว

ความรู้สึกในช่วงเวลาหนึ่ง ควรจะเรียบง่ายและคอยอยู่ด้วยกัน ความรู้สึกของพวกเขาอย่าพูดว่าเรียบง่ายเลย ผ่านร้อนผ่านหนาวด้วยกันมา แต่เส้นทางมาถึงวันนี้ได้ ยิ่งรู้สึกว่ายิ่งน่ายกย่อง

เตชิตรู้ว่าเธอไม่ค่อยสบายใจ ไม่ใช่เกี่ยวกับเขา ไม่ใช่เกี่ยวกับตัวเอง พวกเขาต้องแน่วแน่กันอย่างมาก ความสงสัยที่ไม่จำเป็นเพียงเล็กน้อย เรื่องราวที่เกิดขึ้นมากมาย ทำให้เธอเกิดความไม่สบายใจอย่างมากในก้นบึ้งของจิตใจ

ทุกครั้งที่มีความสุข มักจะเกิดความยากลำบากและอุปสรรคทำให้ท้อถอย และความยากลำบากนี้ก็มักจะใช้สติอย่างมาก อยากจะผ่านมันออกไป ก็ต้องใช้เวลา

พวกเขาก็ค่อนข้างกลัว แต่ก็ระมัดระวัง โดยเฉพาะนัชชา กลัวว่าจะเกิดคลื่นยักษ์อีกครั้ง

ประเด็นนี้ เขาไม่กลัวหรอก เขาจะใช้เวลาและความรักทะนุถนอมทำให้มันราบรื่น

“เมื่อก่อนพวกเราเลิกกัน ต่อจากนี้ไปจะไม่เกิดขึ้น”

นัชชาจึงได้วางใจ กกตัวอยู่ในอ้อมกอดอุ่นและกว้างของเขา ในตอนนี้ เธอไม่อยากคิดอะไรแล้ว ไม่อยากพิจารณาอะไรทุกอย่าง แค่หวังว่าอ้อมกอดนี้จะอยู่ตลอดไป

“อย่าทิ้งฉันไปนะ”

เขากอดเธอแน่นขึ้น “ได้สิ”

——

งานแต่งของทั้งสองแม้ว่าไม่มีผู้สื่อข่าวมาทำข่าว แต่ก็เป็นเรื่องที่ทุกคนพูดถึงกัน ฐานะของเตชิตนั้นมีอิทธิพลมากเกินไป ทำให้ทุกคนสงสัยอย่างแน่นอน เพื่อป้องกันเสียงซุบซิบนินทา เตชิตก็ให้คนของตัวเองปล่อยข่าวออกไป

ถือว่าเป็นการสื่อสารกับพวกคนที่สงสัยและเดาไปเรื่อยพวกนั้นก็แล้วกัน

แม้ว่างานแต่งงานจะจัดขึ้นอย่างรีบร้อน แต่ทุกคนก็มีความสุขมาก ไม่ว่าจะเป็นนัชชาหรือว่าคุณปู่ หลังจากงานแต่ง บรรยากาศในครอบครัวก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถ้าร่างกายของคุณปู่ดีเหมือนตอนแรกก็จะยิ่งดีเลย

ในส่วนของความน่าเสียดายในงานแต่งก็คือ ชนุดมไม่ได้มาร่วมงานด้วย เหตุผลนั้นนัชชาคิดว่าไม่ใช่เพราะเขาไม่ได้ปล่อยวาง หรือว่าไม่อยากมา แต่เป็นเพราะชีวภายังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล เขาจึงปลีกตัวออกมาไม่ได้ แม้ว่าจะมาได้ ก็ดื่มดำกับบรรยากาศแห่งความสุขไม่ลง

ความรู้สึกที่ชนุดมมีต่อชีวภามีมากกว่าที่เธอคิดไว้

ดังนั้น เช้าวันหนึ่งของสัปดาห์ที่สองหลังแต่งงาน เธอได้ยินปรัณบอกว่าชนุดมอยู่ที่โรงพยาบาล จึงให้น้ารินต้มโจ๊กเพื่อสุขภาพแล้วนำไปที่ห้องผู้ป่วย

ตอนที่เคาะประตูแล้วเข้าไป เขากำลังนั่งอยู่เก้าอี้ข้างเตียง กำลังมองร่างอ่อนปวกเปียกที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเงียบๆ

เมื่อได้ยินเธอเข้ามา ชนุดมก็เปลี่ยนสีหน้า มองมาทางเธอ “มาแล้วหรอ”

“อืม” นัชชาวางกล่องเก็บความร้อนไว้บนโต๊ะ มองใบหน้าที่อิดโรยของเขาอย่างเห็นได้ชัด “นายก็ยังไม่ได้ทานข้าวใช่ไหม? ฉันให้น้ารินต้มโจ๊กมา รีบทานตอนร้อนๆเถอะ”

“เดี๋ยวค่อยทาน” ชนุดมยกมือขึ้นบอกให้เธอนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม “นั่งสิ”

นัชชาพยักหน้าก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟา สายตามองไปที่ใบหน้าขาวซีดที่อยู่ระหว่างหมอน สาวน้อยดูแล้วยิ่งอ่อนแอ มีสายน้ำเกลือห้อยอยู่ นอนอยู่บนเตียงทั้งวัน แต่น้ำหนักก็ลดฮวบอย่างเห็นได้ชัด

โหนกแก้มเธอยื่นออกมา ลูกตาก็ปูด ราวกับว่าดึงเปลือกตาขึ้นมา

ไม่ต้องพูดถึงชนุดมเลย นัชชาเห็นแบบนี้แล้วก็สงสาร ครั้งแรกที่ได้เจอเธอ ไม่มีส่วนไหนของสาวน้อยคนนี้เป็นแบบนี้เลย สุขภาพดูแข็งแรงมีน้ำมีนวล แต่พริบตาเดียวก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว

ภายในห้องเงียบสงัด ผู้ชายที่นั่งข้างเตียงศีรษะผงกลงเล็กน้อย ราวกับไม่อยากพูดอะไร ทั้งๆที่เขาไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ทั้งร่างมีบรรยากาศที่หดหู่

นัชชาใช้ชีวิตอยู่กับเขามาห้าปี แม้ว่าไม่ได้อยู่กันทุกวัน แต่ก็รู้จักเขาดี นานมาสักพักแล้วพอมาเจอหน้าเขาในใจก็รู้สึกแย่ที่เป็นแบบนี้