ตอนที่ 640 เห็นเธอร้องไห้แล้วหงุดหงิด

ตอนที่ 640 เห็นเธอร้องไห้แล้วหงุดหงิด

ดวงหน้าเล็กของดราณีส่ายหน้า เอ่ยเสียงแผ่วเบาเหมือนยุงบิน “ไม่มีค่ะ”

เห็นว่าเป็นเช่นนั้น ชนัยก็ขมวดคิ้ว “ไม่มีจริงๆนะ?”

“อืม......”

บทสนทนาเพียงสั้นๆ ระหว่างทั้งสองก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นเพราะตัวเองถึงกลายเป็นแบบนี้ ดราณีเหลือบมองไปที่ประตูทางเข้ามูตี้คลับเฮาส์ แล้วเอ่ยเสียงเล็ก “คุณจะทำอะไรกับคนพวกนั้นคะ?”

ชนัยไม่คิดว่าเธอจะถามแบบนี้ นิ่งไปสักพักก่อนค่อยๆพูดออกมา “ก็ไม่ยังไง”

ไม่เหมือนกับตอนเข้ามาช่วยเธอในห้อง ชนัยในตอนนั้นอึมครึมอย่างเห็นได้ชัด เป็นความขุ่นมัวที่ทะลุออกมาจากในกระดูก

ได้เจอชนัยที่เงียบขรึมแบบนี้ ดราณีก็ค่อนข้างหวาดกลัว แต่เธอต้องบังคับตัวเองให้พูดออกไป “อย่าทำอะไรพวกเขาเลยนะคะ.....”

ความโกรธของชนัยที่อดกลั้นอยู่ถูกคำพูดของเธอสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง “เธอยังมีหน้าเป็นห่วงคนอื่นอีกหรอ? ดูสภาพเธอตอนนี้สิ เอาเวลามาห่วงตัวเองก่อนไหม?”

“ฉันกลัวทำให้เรื่องมันบานปลาย”

“เรื่องอะไร?” ชนัยเอียงตัวไปจ้องเธออย่างอารมณ์เสีย “บอกฉันทีว่าเรื่องอะไร?”

“……” ดราณีไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆเขาถึงได้โกรธ เธอมองเขาอย่างอธิบายไม่ได้ “ทำไมคุณโกรธอีกแล้ว”

ชนัยกลั้นไว้ในอก แบกความรู้สึกแย่ในสถานการณ์ที่ลำบากอยู่นานก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยเสียงทุ้ม “ดราณี ในสมองเธอมีแต่ขี้เลื่อยหรอ? ไม่ใช่ห้องที่เธอรับผิดชอบเธอไปทำบ้าอะไร? มีคุณธรรมช่วยคนอื่น ทำงานที่นี่มาหนึ่งเดือนไม่รู้เลยหรอ? หรือว่าปากบอกปฏิเสธ แต่จริงๆในใจก็อยากเกาะแกะกับคนพวกนั้นด้วย?”

คำพูดเป็นพรืดก็เหมือนถูกระเบิดใส่ในใจของดราณี ในแววตา สั่นไหวรุนแรงเหมือนกับแผ่นดินไหว เธอมองชนัยอย่างยากที่จะเชื่อ คิดไม่ถึงเลย เขาช่วยตนไว้แต่กลับสงสัยตน

เธอรู้สึกว่าตัวเองเสียหน้ามาก ถูกดูถูก

เกาะแกะ?

เขาคิดว่าตัวเองเป็นผู้ญิงเหมือนปานตาใช่ไหม?

ใบหน้าดราณีเห่อร้อน จ้องมองเขาเขม็ง “คุณเห็นฉันเป็นอะไร?”

“ตกดึงวิ่งไปหาคนอื่นในห้อง เขาให้เธอทำอะไรเธอก็ทำ เธอคิดว่าเธอเป็นคนยังไงล่ะ? เธอ......” ชนัยพูดถึงครึ่งหนึ่ง กำลังจะพูดต่อจู่ๆก็หยุดลง

ใบหน้าที่เดิมทีขาวซีดจู่ๆหยาดน้ำตาใสก็ไหลลงมาเป็นทางยาว และมีแนวโน้มว่าจะมากขึ้นเรื่อยๆ

หยดน้ำตาที่เหมือนเพชรไหลลงมาไม่ขาดสาย ไหลลงมาตามใบหน้าเล็กลงไปถึงลำคอ

เธอร้องไห้เป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกก็คือตอนที่อยู่บนรถ

คิดเรื่องพวกนี้แล้ว ชนัยก็ยิ่งหงุดหงิด

เขาเอ่ยปากถามอย่างอารมณ์เสีย “เธอร้องไห้อีกแล้วหรอ?”

ดราณีหดตัวร้องไห้เงียบๆ แม้แต่เสียงก็ไม่มี เธอกลัวชนัยอยู่หน่อยๆ เมื่อครู่ที่มองเขาเปลี่ยนไปนิดหน่อย พอเขาพูดใส่แบบนี้ ก็กลับไปรู้สึกเหมือนเดิม

ชนัยเห็นว่าเธอไม่พูดไม่จา ก็ยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด “ถามเธออยู่นะ!”