ตอนที่ 730 แค่นี้ก็เขินต่อไปจะทำยังไง

ตอนที่ 730 แค่นี้ก็เขินต่อไปจะทำยังไง

ประโยคเดียว ไม่สามารถหวานไปมากกว่านี้อีก เดิมทีดราณีไม่เข้าใจอย่างมากว่าทำไมผู้หญิงในหอเดียวกันเวลามีแฟน ทุกครั้งที่โทรศัพท์หรือส่งข้อความ ใบหน้าจะมีความสุขที่สุด

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

เพราะว่าชอบคนคนหนึ่ง ทุกประโยคที่เอ่ยมาจากปากเขามันให้ความหมายไม่เหมือนกัน

ถ้าเป็นคนอื่นมาพูดประโยคนี้กับเธอ ดราณีคงไม่ใจเต้นแบบนี้ เธอคงรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่คิดหน้าคิดหลัง

เธอเป็นหญิงสาวที่อยู่ท่ามกลางความสุข ทันใดนั้น ชนัยก็โทรเข้ามาหาเธอ

โทรศัท์สั่น เธอตกใจสะดุ้งทันที เห็นเบอร์ที่โทรมา เงยหน้ามองประตูห้องน้ำที่ล็อคอยู่ ถึงดราณีจะอยากรรับ แต่ก็อดทนไว้

คุยโทรศัพท์ในนี้ เสนานีจะต้องได้ยินแน่ๆ

เธอทำได้เพียงกดวางสายอย่างกระวนกระวายใจ ชนัยดูเหมือนจะรู้ว่าเธอไม่สะดวก ก็ไม่ได้โทรมาอีก เพียงแต่ส่งท่าทีที่น้อยใจมา

ดราณีเห็นแล้วก็ทำใจไม่ลง ทั้งๆที่ได้เจอกันแล้วตอนทานข้าวเย็น แต่ก็ยังอยากได้ยินเสียงของเขา

ดังนั้น กล้าเสี่ยงที่จะถูกจับได้ เธอแกล้งหยิบโทรศัพท์ออกมาจากห้องน้ำ แล้วเรียกเสนานีที่นอนอยู่บนเตียงเล็กข้างๆด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “แม่คะ หนูออกไปกดน้ำร้อนสักครู่นะ”

ดราณีเงยหน้ามองเธอ “กระติกน้ำร้อนมีอยู่ไม่ใช่หรอ?”

“อันนั้นก็เหลือไว้ดื่มเถอะค่ะ หนูไปเติมที่กรอกน้ำหน่อย”

ดราณีไม่ได้สงสัยอะไร “โอเค งั้นลูกรีบกลับมาหน่อยนะ อย่าทำนานนัก”

“รู้แล้วค่า”

ดราณีออกมาจากห้องผู้ป่วยอย่างเงียบๆ ถือโทรศัพท์ก้าวเดินเร็วๆมายังที่กรอกน้ำ ปกติรู้สึกว่ามันเป็นสถานที่ที่สลัวๆดูน่ากลัว ตอนนี้เธอกลับไม่มีเวลามาใส่ใจ

สิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรกคือโทรกลับหาชนัย

โทรศัพท์ดังไม่ถึงสองวิก็ถูกรับขึ้นมา น้ำเสียงชัดเจนของเขาดังผ่านเข้ามาในลำโพง รู้สึกจั๊กจี้ในหู “ฮัลโหล? ฉันไม่ได้สับสนใช่ไหม เธอโทรหาฉันก่อนจริงๆหรอเนี่ย?”

“……”

ดราณีเงียบไปสักพัก รู้สึกพูดอะไรไม่ออก “ฉันโทรหาคุณดีไหมเนี่ย......”

ทำไมเขาพูดเหมือนกับว่าเธอไม่เคยโทรหาเขาก่อนเลย?

“อ๋อ ฉันนึกว่าที่นั่นเธอจะรับสายฉันไม่ได้แน่ๆ” พูดจบ ชนัยก็แอบยิ้ม ด้วยท่าทางสามีที่จงรักภัคดี “ไม่คิดว่าเธอจะสนใจฉันด้วย”

“อุ๊ยตาย อย่าพูดแบบนี้สิ ฉันไม่สนใจคุณตอนไหน......” ถึงดราณีจะรู้ว่าเขาขี้แกล้ง แต่ก็ฟังประโยคที่เขาพูดไม่ออกว่าเขาแกล้ง “เมื่อกี้ฉันอยู่ในห้องไม่สะดวก ตั้งใจมาที่กรอกน้ำโทรกลับหาคุณ”

ชนัยพอได้ยินว่าเธออยู่ที่กรอกน้ำ นึกถึงพื้นที่แคบและสลัว ก็ขมวดคิ้วทันที “ทำไมไปอยู่ที่นั่น?”

“ไม่มาที่นี่แล้วจะไปที่ไหนอ่ะ?” เธอไปอยู่ตรงทางเดินไม่ได้นะ ตรงทางเดินตอนดึกๆมีลมเย็นพัดมา มันหนาว

“ไม่งั้นเอาอย่างนี้สิ ให้คุณพ่อย้ายไปโรงพยาบาลพี่ปรัณ ที่นั่นสิ่งแวดล้อมดี สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน เธอกับแม่จะมีที่พักผ่อนส่วนตัว การฟื้นฟูร่างกายก็จะดีมาก” ชนัยพูดไปด้วย ตอนนี้ก็กำลังเตรียมการไปด้วย

ดราณีรีบปฏิเสธ “ไม่เอา ตอนนี้ครอบครัวฉันก็รู้สึกเกรงใจคุณมากแล้ว ถ้าจัดการย้ายไปโรงพยาบาลเอกชน แม่ฉันต้องรับไม่ได้แน่ๆ”

โดยเฉพาะหลังจากได้รู้ความสัมพันธ์ของเธอและชนัย ยิ่งต้องไม่เห็นด้วย