ตอนที่ 93 เธออยู่ในอ้อมกอด

ตอนที่ 93 เธออยู่ในอ้อมกอด

ช่วงเวลาที่ตาทั้ง 4 ข้างมองโต้ตอบกัน เธอไม่ได้หลบตาเขา ในสายตาที่ตื่นตระหนกเริ่มดีขึ้นสักนิด เริ่มมองชายผู้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พิงไม่ไกลนัก

ชนุดมขมวดขึ้นอย่างประหลาดใจ ไม่ใช่ว่าเลือดไหลไม่หยุด มุมปากของเขายังมีการยิ้มแบบมีเลศนัย “ไม่ใช่”

นัชชาโล่งใจก็ยังดี บางประเทศการพกปืนนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมาย

หลังจากถามเรื่องนี้เสร็จเธอก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรอีกเลย ยิ่งรู้และเข้าใจเรื่องราวเยอะ ยิ่งเป็นอันตรายแก่ตัวเธอเอง เธอเพียงคิดว่าแค่มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ก็พอแล้ว

เวลาผ่านไปแต่ละวินาที นัชชานั่งยองๆนานมาก นานจนขาทั้งสองข้างชาจนไม่มีความรู้สึกแล้ว ช่วงเวลาที่เธอกำลังโอนเอนจะล้มลง ด้านนอกก็มีเสียงเท้าอันแผ่วเบาเล็ดลอดเข้ามาพอดี

เธอเงยหน้าขึ้นไปดู เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคือใคร กลับมีคนโยนระเบิดควันรูปวงรีเข้ามาทางหน้าต่าง 1 อัน

“ฟิ้ว ฟิ้ว” เสียงดังขึ้นในบ้านไม้ วินาทีนั้นเองควันสีขาวก็พวยพุ่งฟุ้งไปเต็มบ้าน มองอะไรไม่เห็นเลยสักอย่าง

นัชชารีบอุดปากและรีบออกจากมุมบ้าน และรีบกวาดหาผนังของตัวบ้านเพื่อที่จะหาที่เดินออกไปยังประตู ในที่สุดเธอก็หาประตูเจอ เธอผลักประตูแล้ววิ่งออกไปทันที แต่วินาทีนั้นก็หยุดเท้าหมุนตัวกลับ

ผู้ชายคนนั้น ....

เธอยืนคิดอยู่ตรงนั้นนานมาก ปัญหาคือเธอไม่สามารถที่จะไม่ช่วยคนที่กำลังจะตายได้ หันหลังกลับไปวิ่งเข้าไปในบ้าน ตอนนั้นเองถึงได้รู้ว่าคนที่อยู่ในบ้านไม่ได้อยู่ในบ้านเสียแล้ว มีเพียงแค่แหวนสีเงินประกายหนึ่งวงวางอยู่เท่านั้น

บนแหวนมีสัญลักษณ์เปลวไฟ แหวนก็เหมือนกับผู้ชายคนนั้นที่ลึกลับและเป็นประกาย

นัชชาไม่ทันได้คิดอะไรมากแล้ว รับเอามันออกมา ทันใดนั้นเองมีคนคว้าคอของเธอไว้

“อ๊า…”

“อย่าส่งเสียง” ชนุดมที่มือถือปืนไว้แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เปิดตัวระบบ safety “ในเมื่อคุณเข้าไปหาผม ผมก็เลยต้องมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้คุณไว้หนึ่งอย่าง คราวนี้คุณช่วยผมไว้ คราวหน้าผม ชนุดมต้องตอบแทนบุญคุณ มีแหวนวงนี้คุณสามารถหาผมเจอได้ตลอดเวลา”

ฟังเสียงเขาแล้ว นัชชาต้องการหันหัวกลับมาแต่ถูกปากกระบอกปืนจี้เอาไว้ “อย่าหันกลับมา!”

เธอรีบยืนนิ่งๆไม่ขยับตัว

ปืนที่จี้เธอได้ย้ายออกไป ผ่านไปสักครึ่งนาทีน่าจะได้ นัชชาลองตะโกนเสียง “ฉันไปได้ยัง?”

ข้างหลังเงียบสนิทไม่มีคนตอบ เธอเริ่มถามอีกครั้ง ความเงียบกลายเป็นเสียงตอบรับแทน

นัชชาค่อยๆหันกลับมา ที่แท้ด้านหลังไม่มีคนอยู่สักคน เมื่อกี้ยังโดนผู้ชายขู่ตัวเองอยู่ ตอนนี้แค่เงายังไม่เห็นเลย

นัชชาดูแหวนเย็นๆวงนั้นที่อยู่ในมือแหวนก็เหมือนกับผู้ชายคนนั้น มันไม่ได้มีความอุ่นใดๆเลย เธอนำแหวนใส่ด้านในนิ้วชี้เพื่อที่จะได้ไม่หลุด แต่กลับพบว่าวงแหวนนั้นไม่ได้เรียบกลับมีนูนๆต่ำยาวเป็นแถว

เธอลองเพ่งมอง ในที่สุดก็เจอตัวเลขอาหรับอยู่หนึ่งแถว เอามาต่อกันถึงได้รู้ว่าที่แท้มันคือเบอร์โทรศัพท์

นัชชาตกใจนิดหนึ่ง ที่แท้ที่เขาทิ้งแหวนไว้ให้เธอก็เพราะจุดประสงค์นี้นี่เอง

แค่เพราะเธอวิ่งออกมาจากบ้านแล้วยังย้อนกลับเข้าไปเพื่อหาเขาหรอ?

นัชชารู้เลยว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนที่อันตรายมาก เธอคิดจะถอดทิ้งแหวนวงนี้ไปแต่คิดว่าได้ใส่เก็บไว้ดีกว่า หากมีใครมาเก็บไปอาจจะได้รับอันตรายมากกว่าเดิมก็ได้

....

หลังออกมาจากบ้านไม้แล้ว นัชชารีบถอดเสื้อนอกออกแล้วใส่มันไว้ในกระเป๋า พร้อมกับหาที่พักเล็กๆพักสักแปบในละแวกนั้น ที่พักราคาถูกแต่เครื่องใช้สอยต่างๆไม่ดีเลย ในห้องยังมีกลิ่นอับๆของเชื้อราและความเย็นชื้นๆ

หลังจากถอดเสื้อผ้าซักจนสะอาดหมดจดพร้อมตากเรียบร้อยแล้ว นัชชาสู้กับการอาบน้ำ ขัดแล้วขัดอีก หลังจากที่เธอถูกผู้ชายคนนั้นรบกวนทั้งคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลย เธอเปิดโทรศัพท์เพื่อหาเกมเล่นผ่อนคลายบ้าง ยังไม่ทันได้เปิดโหมดเครื่องบินเลย ตรัณก็โทรเข้ามา

เธอลังเลอยู่หลายวินาทีก็รับ “ฮัลโหล?”

“คุณนัชชา?” ตรัณเรียกแบบไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่

“ฉันเอง”