ตอนที่102 ช่วงเวลาที่หวานแหวว

ถึงแม้ว่าจะรู้สึกไม่ชอบปวิมล แต่น้ำฝนก็รู้สึกดีขึ้นเพราะนัชชา เธอไม่นึกว่าข่าวก็จะทำให้คนรู้สึกดีขึ้นมาได้

ถ้าคิดดีๆมันก็มีเหตุผลอยู่ เพราะจริงๆความสุมพันธ์ระหว่างเธอกับเตชิตไม่แน่ชัดเจน ทำให้คนเอาไปพูดเดาลับหลัง ตอนนี้ออกมายอมรับกลายเป็นเรื่องที่ไม่ต้องคอยเดาทำให้ไม่ค่อยมีการพูดถึง

หลังเลิกงานนัชชาก็มาที่ห้องทำงานของเตชิต เตชิตที่กำลังเตรียมเอกสารการประชุม นัชชานั่งอยู่บนโซฟาชวนเขาคุย นึกถึงตรัณ “ตรัณอายุเท่าไหร่”

เขาตอบทั้งๆที่ไม่เงยหน้า “27”

แก๋25 เหมาะกันพอดี

นัชชาพยักหน้า แล้วถามต่อ “เขาจบมาจากไหน มีตำแหน่งเป็นเลขาของคุณอย่างเดียวหรอ”

เตชิตยุดชงักปลายปากกา แต่ก็ตอบเธอ “จบวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่อเมริกา นอกจากเลขาเขาก็ยังเป็นผู้ถือหุ้นของบริษัทด้วย”

นัชชาอึ้ง “เก่งขนาดนี้เลยหรอ เขาก็ถือว่าตำแหน่งไม่น้อย ฉันนึกว่าเขาเป็นแค่พนักงานธรรมดา อายุแค่27 ไม่ธรรมดาๆ”

เธอยิ่งนึกยิ่งรู้สึกเหมาะกับแก๋ พูดเองเออเอง

เตชิตขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“เออใช่ เขายังไม่มีแฟนใช่มั้ย” ถามโน้นถามนี่ สิ่งสำคัญสุดคือข้อนี้

เขาหรี่ตา อยากทำเป็นไม่รู้สึก ใจกว้างแต่ตอนนี้คงทนไม่ไหวแล้ว วางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง จ้องมองไปทางเธอ พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “หมายความว่ายังไง”

ผู้หญิงของตัวเองถามเรื่องส่วนตัวของเลขา ไม่ใช่แค่นั้น ยังถามว่ามีแฟนรึยัง

เขาทำหน้าบูด พูดต่อด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “มีหรือไม่มีแฟน เธอก็ไม่มีโอกาสนั้นแล้ว เพราะเขาไม่ชอบผู้หญิงแบบเธอ”

คำพูดของเขาทำให้เธองง เขาคิดไปถึงไหนแล้ว หรือเขาจะเป็นคน...............

นัชชาเข้าใจขึ้นมาแล้ว เธอกลั้นขำ เห็นหน้าของเขา เธอก็นึกอะไรสนุกๆขึ้นมาได้ “อ่อ เขาไม่ชอบคนอย่างฉัน แล้วฉันเป็นยังไงหรอ”

เตชิตเห็นเธอกำลังล้ำเส้น ก็พูดอย่างไม่เกรงใจ “หน้าอกเล็ก ก้นแบน แถมเตี้ยด้วย ไม่ตรงกับสเปคของเขา”

“…………….”

ความโกรธขึ้นมาแบบกะทันหัน นัชชาสูดหายใจ แต่ก็ทนไม่ได้

เธอลุกยืนแล้วเดินไปที่หน้าโต๊ะทำงานของเขา ยื่นมือไปค้ำโต๊ะไว้ แล้วจ้องเข

“หน้าอกเล็ก ก้นแบน แถมเตี้ยด้วย”

เขาใจหาย แต่ก็ทำเป็นนิ่ง

ตอนนี้ท่าทางนิ่งๆของเขายิ่งทำให้เธอโกรธ

นัชชากำลังจะระเบิดตัวเอง “ถึงหน้าอกไม่ใหญ่แต่ก็ไม่ถือว่าเล็กมั้ง ก้นแบน........อันนี้ข้ามไปก่อน ฉันสูง167ยังถือวาเตี้ยอยู่หรอ”

“เธอสูง167หรอ” เตชิตยกคิ้ว ทุกครั้งที่เธอยืนอยู่หน้าเขาเหมือนแครอท อุ้มเธอได้แบบสบายๆ เขามองเห็นหัวเธอได้แบบง่ายๆ

“ที่รู้สึกว่าฉันเตี้ยเพราะคุณสูง แต่ฉันก็ถือว่าปกติไม่ได้เตี้ย”

เขาแอนตัวพิงเก้าอี้ ไม่เถียงตอบเธอ “ตอนนี้เธอกำลังไม่พอใจอะไร ไม่พอใจที่ฉันบอกว่าเธอไม่ใช่สเปคตรัณหรอ”

นัชชาไม่มีอารมณ์แกล้งเขาต่อ “ฉันจะแนะนำเขาให้เพื่อนฉัน”

ได้ยินดังนี้ เตชิตยกยิ้ม แต่ก็ทำเป็นนิ่งเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว “เพื่อนคนไหน”

“แก๋ คนที่คุณเห็นเมื่อกลางวัน” นัชชาตอบเขาด้วยน้ำเสียงไม่ดีนัก ยังโกรธที่เขาว่าเธอเมื่อกี้

ถึงแม้เธอจะไม่ใช่สาวสวย แต่ตั้งแต่เด็กจนโตก็มีคนตามจีบเธอไม่น้อย ตั้งแต่ม.ต้นจนถึงมหาลัยได้รับจดหมายรักมากมาย แต่เสียดายที่เขาตาบอดไปหลงรักคนเลวอย่างดวิษ

ความคิดเห็น