ตอนที่109 การปกป้องของเขา

ตอนที่109 การปกป้องของเขา

สิบเอ็ดโมง ห้องประชุมผู้บริหารบริษัทบอยูเทคโนโลยีจำกัด

ทยาวีร์เพิ่งประชุมเสร็จเดินออกจากห้อง ช่วงนี้ข่าวดวิษส่งผลกระทบทำให้บริษัทมีปัญหา ลูกค้ารายเก่ามากมายรวมตัวกันเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายและบางรายก็ขอยกเลิกสัญญา เพื่อแก้ปัญหาทาวีร์เลยตั้งใจสร้างสถานการณ์นี้ขึ้น

เรียกรวมลูกค้ารายใหญ่ ดีที่ตอนประชุมทุกคนค่อนข้างจะใจเย็น

คนมากมายเดินมาที่หน้าประตู ทุกคนใส่เสื้อสูทดูดี ทยาวีร์เดินขอโทษยิ้มแย้มเดินมาส่งที่หน้าบริษัท

จับมือไปด้วย รับปากไปด้วย “คุณชนรพ คุณนภนต์ วางใจได้ครับ ตลอด20ปีที่ผ่านมาทางมีผ่านฐานที่ดี คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะถูกทำลาย ผลกระทบก็คงต้องมีเป็นธรรมดาแต่จะไม่ให้กระทบผลกระทบกับประโยชน์ของพวกคุณ”

“คุณทยาวีร์เราร่วมงานกันมานานขนาดนี้แล้ว ไม่ใช่ว่าเราไม่เชื่อคุณ แต่เรื่องในครั้งนี้คือ เรามีปัญหากับผู้บริหารเตนัท ถ้าเป็นใครใครก็คงจะกลัวคุณว่าจริงมั้ย”

ทย่าวีร์หุบยิ้ม ในใจรู้ดีว่านภนต์หมายความว่ายังไง “คุณนพภนต์วางใจได้ ทางโน่นเขาก็ไม่ได้กัดไม่ปล่อย เราเจรจากันได้”

หลังพูดจบ ลิฟท์หน้าตูบริษัทก็ถูกเปิดออก เขาเดินตรงเข้ามาในบริษัท

ทุกคนหยุดชะงัก ยืนดูมองเขา

รวมถึงทยาวีร์ด้วย มองดูเขาคนนั้นเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า

นิ่งเงียบไปห้าวินาที หนึ่งในนั้นดึงสติกลับมาได้ เดินขึ้นหน้าเล็กน้อยแล้วยื่นมือทักทาย “คุณเตชิต ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว วันนี้เป็นเกรียติที่ได้เจอตัวจริง ผมนพภนต์ ทำไมวันนี้ถึงมีเวลาแวะมาถึงที่นี่”

เตชิตกวาดสายตาไปที่เขาเล็กน้อย แล้วก้มมองมือ ไม่เอื้อมมือไปจับตอบแค่พยักหน้ารับ

เขาเลยวางมือลงอย่างอายๆ และพูดคุยคนเดียว

เตชิตมองไปที่ทยาวีร์ แก่จะตายอยู่แล้ว หน้าตาเจ้าเล่ห์ไม่น่าเชื่อถือ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนซื่อสัตว์

ถ้านี่เป็นเหตุผลที่นัชชาอยู่บ้านนี้ไม่ได้ มันก็ไม่ใช่เรื่อแปลก

มีพ่อยังไงลูกก็คงจะไม่ต่างจากพ่อ

ทยาวีร์สบตาเข้ากับเตชิต ใจรู้สึกกลัวแปลกๆ สายตาคู่นั้นเหมือนมองจนตัวเขาจะทะลุ

สายตาที่เตชิตมองมา เหมือนจะไม่ใช่เรื่องดี............

ทยาวีร์หลบสายตา แล้วบอกทักอย่างปลอมเปลือก “สวัสดีครับคุณเตชิต คุณจะมาทำไมไม่บอกเราก่อน ไม่ได้ต้อนรับคุณดีๆ.............”

พูดจบ เขาก็เอียงหัวดูข้างหลังเตชิต ว่างเปล่า

เตชิตยืนเอามือใส่ในกระเป๋า ท่าทางไม่มีมารยาทมากและเหมือนไม่ให้เกรียติเขา “ไม่ต้องมองหาใครเพราะฉันมาคนเดียว”

ทยาวีร์อายที่ถูกเขาจับได้ “เหอะๆ เปล่าครับ คุณคิดมากไปแล้ว”

เตชิตไม่ได้สนใจว่าเขาจะคิดยังไง สายตากวาดมองไปภายในตึกและหน้าประชาสัมพันธ์ สุดท้ายหยุดสายตาไว้ที่พนักงานต้อนรับ

“ไม่เลวหนิ สนใจไปทำงานที่เตนัทไหม”

พนักงานสาวตกใจ ไม่น่าเชื่อว่าผู้บริหารเตนัทพูดคุยกับเธอ และยังถามเธอว่าสนใจไปทำงานกับเขามั้ย เธอเขินหน้าแดง แต่ทยาวีร์อยู่เธอเลยไม่กล้าพูดอะไรออกมา

เพราะยังมีเงินเดือนค้ำคออยู่