ตอนที่125ในที่สุดก็หาเธอจนเจอ

ตรัณเห็นถึงสายตาอันเยือกเย็นของเขาทั้งใจของเขาสั่นไปหมดลังเลอยู่พักใหญ่ตัดสินใจรวบรวมความกล้าที่มีอยู่อันน้อยนิดพูดด้วยความระมัดระวัง“ท่านเตชิตครับที่คุณนัชชาทำแบบนี้อาจจะมีเหตุผลของเธอก็เป็นได้นะครับท่านอย่าเพิ่งโมโหไปควรฟังเธอดูก่อน”

คำพูดที่อ้อมค้อมของเขาภายในมีความหมายที่เขาอยากจะสื่อออกมาหวังว่าเตชิตจะฟังเข้าใจผู้ชายที่แสดงออกไม่เก่งนักไม่รู้จะพูดยังไงดีเค้าหยุดเดินครู่หนึ่งพยักหน้าเล็กน้อยและเดินเข้าลิฟต์ไปแบบไม่พูดไม่จา

เลขบนบัตรห้องคือ1603พวกเธออยู่ที่ชั้น16

ประตูลิฟต์ปิดลงมองดูตัวเลขบนหน้าจอที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆเสียงดังแล้วดังอีก“ติ๊ง”เสียงนั้นกระแทกเข้าไปในหูทำให้เขารู้สึกหมดเรี่ยวแรงแทบทรุดลงไปกองกับพื้น

ความรู้สึกแบบนี้นับว่าเป็นครั้งแรกที่เกิดขึ้นกับเขาหลายวันติดมาแล้วที่ความรู้สึกนี้มันอึดอัดอยู่ในใจเขาอีกไม่นานทั้งหมดจะถูกปลดปล่อยแต่ก็ทำให้เขารู้สึกร้อนรนใจเช่นกัน

“ติ๊งต่อง”ลิฟต์มาถึงชั้นจุดหมาย

ชายผู้นี้ย่างก้าวยาวออกไปจากลิฟต์เดินไปตามป้ายบอกทางในที่สุดก็หาห้อง1603เจอ

ประตูที่กั้นไว้อยู่มองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นแต่เขาราวกับมองเห็นคนที่อยู่ภายในห้องสายตาแพรวพราวจ้องมองมาที่เขา

4วัน3คืนกับเวลานับไม่ถ้วนที่เขาค้นหาอย่างไม่หยุดยั้งจากเมืองJถึงเมืองHข้ามผ่านระยะทางอันแสนไกลข้ามผ่าน2ฤดูกาลในที่สุดก็เจอเธอจนได้

สายตาของเตชิตร้อนรนลุกเป็นไฟขอบตาบวมเปล่งใบหน้าอันเคร่งขรึมของเขาในที่สุดเผยถึงอารมณ์บางอย่างออกมาแต่ไม่นานนักมันก็หายไป

สูดหายใจเข้าลึกยกมือเคาะประตู“ก๊อกๆๆ”ด้านในไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

1วินาที2วินาที5วินาที……

“สวัสดีค่ะไม่ทราบว่ามาหาใครคะ?”เสียงที่ฟังดูคุ้นเคยที่สุดเปล่งออกมาจากบานประตูที่กั้นไว้เล็กแหลมนุ่มนวลแม้ว่าจะไม่ได้เห็นหน้าเธอก็สามารถจินตนาการได้ถึงท่าทางการพูดของเธอ

จริงนะ…อยู่ตรงหน้าแค่นี้เอง

เตชิตพิงอยู่ข้างประตูเพื่อหลบให้ห่างจากตาแมวไม่ให้คนในห้องเห็นได้เขากำลังหวาดกลัวกลัวว่าหลังจากเธอรู้ว่าเป็นตนจะหลบหายไป

ภายในห้องเมื่อไม่ได้รับคำตอบอะไรนัชชาขมวดคิ้วถามอีกครั้ง“สวัสดีค่ะคุณมาหาใครคะ?”

นอกประตูยังคงเงียบสงัดมีแต่เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้งจินต์เห็นเธอยืนนิ่งจึงเดินเข้าไปถาม“ใครหรอ?”

“ไม่รู้สิเขาไม่พูด”

“ห้ะ?”จินต์ยักคิ้วขึ้นลงท่าทางเกรี้ยวกราดไม่คิดพิจารณาใดๆยื่นมืออกมาเปิดประตู

และในวินาทีนี่เองภายนอกประตูอันกว้างใหญ่ประตูที่เปิดออกด้วยความสงสัยเงาของคนรูปร่างสูงใหญ่ปรากฏอยู่ตรงประตู

นัชชามองดูใบหน้าที่คุ้นเคยเธอยืนเหม่อลอยอยู่ตรงที่เดิมเสียงทั้งหมดถูกกลืนอยู่ในลำคอสายตาเหมือนถูกสะกดหยุดนิ่งนอกจากเขาแล้วรอบๆก็ดูเหมือนไม่มีใคร

หัวใจเต้นถึงขีดสุดภายในวินาทีเดียวราวกับกำลังนั่งรถไฟเหาะที่ผ่านไปครู่เดียวก็ลงมาถึงจุดต่ำสุดเธอไม่รับรู้ถึงความรู้สึกอะไรทั้งนั้นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ตอนนั้นคือลมหายใจแสนเยือกเย็นหนาวเหน็บของฝ่ายชาย

เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนเสื้อพับขึ้นมาถึงไหล่ขาเหยียดตรงทั้งสองข้างถูกสวมใส่ด้วยกางแกสแล็คที่พอดีตัวอกกว้างเอวคอดรูปร่างสูงไม่พูดอะไรทั้งนั้นเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็สะกดสายตาของเธอไว้หมดแล้ว

สายตาของฝ่ายชายมองต่ำลงมาเขามองไปที่ใบหน้าเล็กซีดและดูเคร่งเครียดของเธอนัยน์ตาสีดำนั้นไม่หลงเหลือความรู้สึกเลยสักนิดแม้กระทั่งการเคลื่อนไหวสักเล็กน้อยก็ไม่มี

แต่นัชชารู้ดีว่าเขาต้องโกรธมากแน่นอนเพราะเขามาหาเธอแล้วในโลกของผู้ชายคนนี้มีเพียงแค่ใส่ใจกับไม่ใส่ใจสองอย่างเท่านั้นถ้าเขาไม่ใส่ใจเขาคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้

ราวกับทุกลมหายใจถูกหยุดไว้นัชชาเหม่อจนไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆเวลาอันสั้นเพียงแค่10วินาทีกลับเหมือนเวลาผ่านไปหลายศตวรรษ

ความคิดเห็น