ตอนที่ 132
ตอนที่132จินต์กำลังจะกลับมา
October 22, 2026
ตอนที่132จินต์กำลังจะกลับมา
สามวันต่อมาเตชิตออกจากโรงพยาบาล
ตอนแรกหมอแนะนำให้นอนหนึ่งอาทิตย์เพื่อดูอาการแต่เขาไม่ยอมอยากรีบไปทำงานต่อให้เสร็จพอปรัณทราบเรื่องก็รีบนำทีมแพทย์เข้ามาตรวจทุกอย่างในร่างกายไม่พบอาการร้ายแรงอะไรเลยอนุญาตให้กลับบ้านได้
วันออกโรงพยาบาลวันนั้นหัวหน้าออกมาส่งเขาประเด็นคือเตชิตเป็นแขกคนสำคัญและอีกประเด็นคือปรัณหมอที่เก่งที่สุดใครไม่อยากสนิทบ้าง
พวกเขาบินเที่ยวบินกลางคืนเวลาไม่ได้กระชันชิดมากทั้งสามกลับไปพักที่โรงแรมไม่ใช่โรงแรมที่จองกับจินต์แต่เป็นโรงแรมอีกแห่งหนึ่งเตชิตตั้งใจเตือนบอกอย่าลืมจองห้องเผื่อจินต์
ตอนเย็นปรัณมาหาเตชิตเหมือนมีเรื่องจะคุยด้วยนัชชาเห็นว่าพวกเขาน่าจะคุยกันยาวเธอเป็นห่วงจินต์เพราะพวกเธอมาด้วยกันจะทิ้งให้เธออยู่คนเดียวก็คงทำไม่ถูก
นัชชาเคาะประตูเมื่อได้รับอนุญาตแล้วเธอก็เดินเข้ามาเตชิตนั่งอยู่บนโซฟาที่มีปรัณนั่งอยู่ตรงหน้าสีหน้าตึงเครียดกันทั้งสองคน
นัชชาเดินเข้ามากำลังจะเปิดปากพูดสายตาก็เหลือบไปเห็นบุหรี่ที่อยู่บนโต๊ะ“คุณสูบบุหรี่อีกแล้วหรอ”
ตอนเธอเคาะประตูเขาตกใจมากไม่ทันได้เข้าไปทิ้งในห้องน้ำ
ปรัณมองดูด้วยสายตาสนุกเห็นเขาถูกคนคอยจู้จี้
นัชชาไม่ได้ต่อว่าเขาต่อหน้าเพื่อนเดินเข้าไปใกล้เขาแล้วต่อว่าเบาๆ“หมอบอกว่าห้ามสูบปอดบวมคุณยังไม่หายสนิท”
เตชิตจับมือน้อยๆของเธอไว้ดึงมาจูบลงหลังมือของเธอ“เข้ามามีเรื่องอะไร”
นัชชาดึงมือกลับเบาๆ“อย่ามาเปลี่ยนเรื่องคุณห้ามสูบอีกนะ”
เขายกยิ้มเห็นสายตาของปรัณในใจรู้สึกแปลกแต่ก็ไม่ได้โกรธที่ถูกเธอจู้จี้กลับรู้สึกดีใจมากกว่า“ฉันรู้แล้วเอาที่เธอว่า”
“ถ้าเย็นนี้ไม่มีแพลนอะไรฉันอยากออกไปข้างนอกไปเดินเล่นกับจินต์”
เขาพยักหน้าอนุญาต“ได้อย่าไปไกลเดี๋ยวฉันส่งคนไปตามดูแล”
“ไม่ต้อง”นัชชาไม่ชอบให้ใครคอยตาม“พวกเราไปกันเองได้ฉันอึดอัดที่มีคนคอยตาม”
“ให้พวกเขาคอยตามอยู่ห่างๆ”
นัชชาอยากจะพูดต่อปรัณพูดขัดขึ้น“เธอก็ทำตามเขาเถอะห่างกันไปหลายวันวันนี้เขาหาเธอเจอเขาคงอยากเก็บเธอใส่กระเป๋าเดินถึงไหนก็เอาออกมาดูเธอสำคัญกับเขามากก็ทำตามเพื่อให้เขาสบายใจ”
ในคำพูดนี้มีความเล่นๆกับความตั้งใจปะปนอยู่นัชชาหน้าแดงเธอก็รู้สึกถึงมันได้หลังจากที่พวกเขาคืนดีกันเขาก็เห็นความสำคัญของเธอมากขึ้นถึงแม้มันจะมาในรูปแบบคอยตามดูอย่างใกล้ชิดไม่ให้คลาดสายตาเป็นความหวานอีกรูปแบบหนึ่งเธอไม่ได้รู้สึกอึดอัด
นัชชาตอบตกลง“งั้นก็ได้”
“กลับมาเช้าหน่อยถ้ามีอะไรโทรหาฉันได้ตลอด”พูดจบเขาก็ก้มลงไปจูบมือเธอ
นัชชาหันไปมองหน้าปรัณเธอดึงมือกลับอย่างอายๆ“ฉันไปละ”
กำลังจะหันหลังเขาออกแรงดึงมือเล็กน้อยเธอก็กลับมาอยู่ตรงหน้าเขาเขาเงยหน้ายกคิ้วมองเธอ“จูบหน่อย”
“…………….”นัชชาหน้าแดงถ้าอยู่ตามลำพังคงไม่มีปัญหาแต่นี่อยู่ต่อหน้าคนอื่นเธอไม่สามารถเฉยๆได้“คุณอย่ามาล้อเล่นหมอปรัณอยู่........”
“เห้ยอย่าๆๆๆฉันไม่มองสัญญาว่าจะไม่มองทำเหมือนฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้”พูดเสร็จเขาก็หันหลังกลับ
นัชชาสบตากับสายตามุ่งมั่นของเขารู้ว่ายังไงเขาคงไม่ยอมง่ายๆเธอก้มลงไปจูบเขาแล้วผละออกอย่างรวดเร็ว“พอใจรึยัง”
นัยน์ตาเขายกยิ้ม“นี่เรียกว่าจูบแล้วหรอ”