ตอนที่ 134
ตอนที่134จะไม่ทิ้งให้คุณอยู่คนเดียวอีก
October 22, 2026
ตอนที่134จะไม่ทิ้งให้คุณอยู่คนเดียวอีก
เตชิตถึงห้องทำงานกดเบอร์โทรกลับไปที่สายเมื่อครู่ไม่นานสายก็ถูกกดรับ“เตฉันรบกวนเวลาทำงานของคุณรึเปล่า”
เตชิตดึงไทออกเล็กน้อยนั่งอยู่บนโซฟาท่าทางค่อนข้างจะขี้เกียจ“เมื่อกี้ประชุมอยู่มีอะไรรึเปล่า”
ปลายสายจินต์ได้ยินเสียงของเขาเธอกำโทรศัพท์แน่น“ไม่ได้มีอะไรก็แค่วันนี้ฉันได้ยินหมอจอร์จบอกว่าอาการของฉันดีขึ้นมากแล้วเขาบอกว่าเขาคุยเรื่องที่จะให้ฉันกลับประเทศกับคุณฉันอยากรู้เลยโทรหาคุณ”
จินต์เป็นผู้หญิงที่ฉลาดเธอรู้จักเตชิตดีเธอรู้จุดอ่อนของผู้ชายคนนี้เพราะงั้นเธอเลยรู้ดีว่าเวลาหรืสถานการณ์ไหนควรใช้น้ำเสียงแบบไหนคุยกับเขา
เหมือนตอนนี้เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนเธอรู้ว่าเติชิตจะยอมใจอ่อนเพราะพ่อแม่ของเธอ
“จอร์จบอกว่าร่างกายเธอฟื้นตัวได้ดีถ้าไม่มีอะไรมากวันมะรืนนี้หลังจากที่ตรวจทั้งร่างกายแล้วผลก็คงจะออกมาเลย”เขาหยุดชงักไปเล็กน้อยแล้วพูดต่อ“ถ้าผลตรวจออกมปกติฉันจะจัดการเอกสารของเธอเอง”
ก่อนที่จะโทรมาจินต์รู้ดีแก่ใจตอนแรกเธอเหมือนยืนอยู่ปลายแหวแต่พอได้ยินน้ำเสียงของเตชิตก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนหมดแรงตกลงไป
เธอก้มมองดูข่าวเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาในมือในรูปเป็นภาพของเตชิตกับนัชชาผู้หญิงในรูปถูกผลักล้มลงที่พื้นและข้างๆมีเขายืนปกป้องหัวข้อข่าวคือเขายอมรับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา
จินต์มองดูก็เริ่มห้ามอารมณ์โกรธไว้ไม่อยู่เธอละสายตาออกก่อนที่เธอจะห้ามตัวเองแล้วอาละวาด“ดีเลยฉันจะทำตามที่หมอบอกทุกอย่างจะได้กลับเร็วๆกลับมาอยู่ข้างๆคุณ..................”
เตชิตได้แค่ฟังไม่ได้ตอบอะไรเขาเปลี่ยนเรื่องคุย“เรื่องที่พักฉันกำลังจัดการให้อยู่เรื่องอื่นเธอไม่ต้องเป็นห่วงพักรักษาตัวดีๆ”
เขาพูดเพราะกลัวไม่อยากให้เธอรู้เรื่องของนัชชาเขาเลยอยากให้เธอฟังและทำตามแผนที่เขาวางไว้ไม่ให้ยุ่งวุ่นวายเรื่องอื่น
แต่เมื่อถึงหูของจินต์ก็เปลี่ยนไปอีกทางหนึ่งเธอนึกเขาเป็นห่วงเธอเธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม“เตขอบคุณมากถ้าเกิดพ่อแม่ฉันยังอยู่ก็คงจะมีความสุขที่เห็นมันเป็นแบบนี้”
พอพูดถึงพวกท่านสองคนเตชิตรู้สึกหนักอึ้งตอบไปสั้นๆ“อืม”
เขาเงยหน้ามองนาฬิกายกมือบีบขมับหาเหตุผลในการเลี่ยงคุย“ฉันมีประชุมต่อไว้ค่อยคุยกัน”
จินต์หลับตาผิดหวังอย่างมากรู้สึกเหมือนว่าเตชิตตอนนี้เปลี่ยนไปมากเวลาคุยกับเธอคุยได้แปปๆก็จะรีบวางสายเหมือนการโทรคุยกับเธอเป็นเรื่องน่าเบื่อ
ถึงในใจจะรู้สึกโกรธแค่ไหนแต่เธอก็ต้องทำและพูดเหมือนเข้าใจ“ไม่เป็นไรคุณไปทำงานต่อเถอะฉันไม่เป็นอะไรอย่าลืมดูแลตัวเองด้วย”
“เธอก็ด้วยวางละ”
เตชิตวางสายเขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
เขาเอียงไปพิงที่โซฟาพักผ่อนแต่ก็ต้องโทรหาลูกน้อง“พรุ่งนี้หาคนไปทำความสะอาดบ้านที่อยู่เขตเหนือหน่อย”
“ครับคุณเตชิต”เสียงผู้ชายแหบๆตอบกลับมา“ต้องการตกแต่งอะไรเพิ่มมั้ยครับ”
“ไม่ต้องที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง”
“ครับ”
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วเตชิตนั่งอยู่บนโซฟารู้สึกหนักเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่เรื่องที่จินต์กลับมามันไม่ใช่เรื่องเล็กเล่นๆเป็นเรื่องใหญ่ที่คอยกดทับเขาทำให้หายใจไม่สะดวก