ตอนที่140ฉันกลับมาแล้วจะไม่จากไปไหนอีก

ตอนที่140ฉันกลับมาแล้วจะไม่จากไปไหนอีก

ทางอเมริกาตั้งแต่ที่จินต์รู้ว่าอาการของตัวเองดีขึ้นเธอก็ให้ความร่วมมืออย่างดีเธอต้องตรวจเช็คทั้งร่างอีกครั้งนี่เป็นสิ่งที่เธอกลัวและรู้สึกทรมานที่สุดแต่รอบนี้เธอกลับรู้สึกเจ็บและตื่นเต้นดีใจ

ผลตรวจที่ออกมาไม่ได้ทำให้ตัวเธอผิดหวังร่างกายเธอปกติไม่ต้องคอยรักษาอยู่แต่ในห้องเล็กๆเธอสามารถออกไปข้างนอกได้เพียงแค่ต้องกินยาให้ตรงเวลา

จอร์จส่งผลตรวจให้เธอมองดูผู้หญิงที่ดีใจจนน้ำตาไหลเขาพูดปลอบเธอ“ดีใจด้วยนะจินต์”

นี่เป็นที่ไม่ค่อยมีคนเรียกเธอถึงจะพูดไม่ค่อยชัดแต่ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่น

ตลอดหลายปีที่ผ่านมานอกจากเตชิตก็ไม่ค่อยมีคนเรียกชื่อจีนของเธอ

“ขอบคุณนะจอร์จฉันรอวันนี้มานานแล้ว.............”

ในที่สุดเธอก็ได้กลับไปอยู่เคียงข้างเตชิตได้กลับไปเอาทุกอย่างที่มันควรจะเป็นของเธอตั้งแต่แรกคืนมา

จินต์ไม่รอเวลาที่เหมาะสมหลังจากที่ผลตรวจออกมาเธอก็จองตั๋วที่เร็วที่สุดกลับประเทศ

พอถึงมันก็ประมาณเที่ยงคืนแล้วเธอใส่เสื้อยาวสีดำกับเสื้อสีแดงข้างในเหมือนฉลองที่ได้กลับมาเหยียบแผ่นดินบ้านเกิด

เธอสวมหมวกสีดำปิดครึ่งหน้าเห็นเพียงปากและคางสวยๆของเธอ

กลับมาครั้งนี้จินต์เอามาเพียงกระเป๋าใบเดียวข้างในไม่ได้ใส่ชุดหรือเครื่องประดับใส่เพียงของขวัญวันเกิดที่เตชิตให้และของที่พ่อแม่ให้ไว้ก่อนตาย

สำหรับเธอตลอดเวลาห้าปีที่อยู่นิวซีแลนด์เธอไม่ชอบของทุกชิ้นที่เกี่ยวข้องกับที่นั่นเธอไม่เอาอะไรกลับมาเลยทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่นเพราะเธอกลับมารอบนี้ก็ไม่คิดที่จะกลับไปที่นั่นอีก

ออกมาจากสนามบินผู้ช่วยพูดเตือนให้เธอเดินมาทางนี้“คุณจินต์เชิญทางนี้ครับ”

จินต์หายใจเข้ายืนอยู่หน้าประตูรถปวีนลงมาเปิดประตูให้เธอในรถสะอาดเรียบร้อยในเวลาเดียวกันก็ไม่เห็นเหงาของคนที่เธออยากเจอ

เธอยืนอยู่กับที่ผิดหวัง

เขาไม่มาจริงๆด้วย

ปวีนใส่เสื้อสูทตัวเดียวรู้สึกได้ว่าอากาศข้างนอกหนาว“คุณจินต์ขึ้นรถก่อนครับข้างนอกอากาศหนาว”

เตชิตสั่งไว้ว่าเธอยังไม่หายดีห้ามให้เธอเป็นหวัดหรือโดนอะไรที่มันมีผลต่อร่างกาย

จินต์ก้าวขึ้นไปนั่งอยู่หลังคนขับประตูถูกปิดลงมองดูผู้คนและแสงไฟจากในกระจก

ห้าปีที่เธอไม่ได้กลับมาเหยียบที่นี่เลย

จินต์หลับตาลง

ห้าปีนานขนาดไหน

นานพอที่เตชิตกลายเป็นคนมีหน้ามีตาในสังคมและทำให้เธอที่จบแพท์กลายเป็นคนไข้ที่ไม่สบาย