ตอนที่ 144
ตอนที่144ทำได้เพียง มองฉัน คิดถึงฉัน
October 22, 2026
ตอนที่144ทำได้เพียง มองฉัน คิดถึงฉัน
นัชชาพยักหน้า “ไม่มีคำที่เป็นเท็จ”
ทีนี้ไม่ใช่แค่จรรยาแม้กระทั่งทยาวีร์ก็พูดอะไรไม่ออกเลย สีหน้าของทั้งสองก็แย่มากในใจก็ด่าไม่หยุดว่าปณิตาเกาะเรื่องใหญ่แล้ว!
นัชชาคิดแล้วว่าพวกเขาไม่มีทางเชื่อใจปณิตา และเธอก็ใช้เรื่องนี้เป็นไฟแค้นของทยาวีร์กับจรรยาที่รามไปถึงตัวปณิตา
“ปณิตาทำเรื่องไม่ดีกับตัวเองมามากมายก็ควรจะได้รับผลกรรมที่ตัวเองทำบ้าง การให้โอกาสที่ไม่มีขีดจำกัดยิ่งทำให้ทีนาร์ไม่รู้จักพอ งั้นกลายเป็นการยุยงแล้ว”
“ตอนนี้ยังมีอะไรที่จะถามไหม?”นัชชามองไปทางสีหน้าของทั้งสองที่แย่จนไม่รู้จะแย่ยังไงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกมีความสุขหลังจากที่ชนะศาลมา
สองปีที่ผ่านมาเรื่องทุกอย่างที่ตระกูลฤทธิเดชทำกับตัวเองนั้นเกินไปจริงๆ ที่เขามีวันนี้เพราะบาปกรรมตามทันทั้งนั้น
ทยาวีร์ไม่คิดว่ามาครั้งนี้จะได้ผลที่เป็นแบบนี้ยิ่งคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะโดนสวนกลับแบบนี้ เขาพูดอะไรไม่ออกหน้าก็แดงไปหมดกลั้นมาตั้งนานถึงจะพูดคำนึง “เรื่องนี้ฉันจะกลับไปถามให้ชัดเจน ถ้าเป็นเรื่องจริงฉันก็จะมีคำตอบที่ดีที่สุดให้กับคุณเตชิต”
นัชชารู้ว่าเธอจะเป็นวันนั้นมาถึงเพราะสิ่งที่เธอพูดนั้นคือความจริง
ครั้งนี้ที่ทยาวีร์ออกจากที่นี่คงไม่มาอีกแล้ว ปณิตาเกาะเรื่องใหญ่ขนาดนี้เขาคงไม่มีหน้าจะมาอีกแล้ว
การพูดคุยครั้งนี้ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ทยาวีร์กับจรรยาก็รีบไปจากที่บ้านเลย ไม่มีการทักทายหรือลากับณัชชนม์และเมทนี อารมณ์ตอนกลับแตกต่างจากตอนมาจริงๆ
แต่นัชชาก็ส่งคนออกไปส่งหน้าประตูบ้าน ตอนที่ปิดประตูก็ถอนหายใจยาวๆ จากนั้นก็โทรไปหาเตชิตแป๊บนึงแล้วเรียกพ่อกับแม่ออกมา
“พ่อ แม่ พวกเขาไปแล้วออกมาเถอะ”
ณัชชนม์รีบวิ่งออกมาแล้วถามเธออย่างตื่นเต้นว่า “เป็นไงบ้าง พวกเขาคุยอะไรกับเธอ?”
“ไม่เป็นอะไร”นัชชาถอดหน้ากากทุกอย่างออกแล้วยิ้มอ่อนๆ “คุยเรียบร้อยแล้ว ต่อไปไม่มาอีกแน่นอน พ่อกับแม่วางใจได้”
“จริง?”
นัชชาพยักหน้า “จริง ฉันจะหลอกพ่อแม่หรือไง?”
“งั้นก็ดีๆ คนตระกูลนี้หน้าไม่อายจริงๆ ทำเรื่องที่น่าอับอายแบบนี้ยังมีหน้ามาหาถึงบ้าน ฉันกับพ่อเธอโกรธจนจะตีคนอยู่แล้วแต่กลัวจะสร้างปัญหาให้เธอก็เลยควบคุมตัวเองไว้......”
ในโลกใบนี้จะมีแม่คนไหนที่เห็นลูกของตัวเองถูกรังแกแบบนั้น?เธอทนคนบ้านนั้นตั้งนานแล้วเมื่อก่อนดูแล้วยังเหมือนเป็นคนดีอยู่พอเข้าศาลแล้วธาตุแท้ออกมากันหมด
ณัชชนม์ใช้ศอกไปแทงที่แขน “พอแล้วเรื่องที่ผ่านไปแล้วก็คือผ่านไปแล้ว ต่อไปจะดีหรือร้ายบ้านเราไม่ต้องไปสนใจอีกก็ถือว่าไม่มีคนพวกนี้!”
“ครับๆๆ แค่พูดถึงก็รำคาญใจแล้วไม่ต้องพูดถึงดีกว่า”จรรยาเดินไปข้างโซฟาแล้วจูงมานัชชามานั่ง “ใช่แล้ว แม่ยังไม่ได้ถามเธอเลยว่าลูกกับนายเตชิตนั่นเป็นอะไรกัน?”
จรรยาอายุเยอะแล้วไม่ค่อยสนใจเรื่องในวงการธุรกิจ แกติเตชิตก็ไม่ชอบอวดตัวเองอะไรเข้าร่วมงานต่างๆก็เก็บเป็นความลับ ในใจของณัชชนม์เตชิตก็เลยเป็นแค่เด็กธรรมดา
แต่เมทนีติดตามหนิพอได้ยินณัชชนม์พูดแบบนี้ก็รีบพูดแทรก “เขาเป็นเด็กที่ไหน นั่นคือคนเก่งในวงการเลยนะ!”
สีหน้าของจรรยาเปลี่ยนไปนิดนึง “ใช่เหรอ?เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?นัชชาเธอกับเขาไปถึงไหนกันแล้ว?”
พอโดนถามถึงเรื่องลับในใจ บนใบหน้าของนัชชาก็เริ่มหน้าแดง “ไม่มีอะไรมากอยู่ในขั้นดูแลกันอยู่”
ทางนี้จรรยายังไม่ได้พูดอะไร เมทนีก็หัวเราะก่อนแล้ว “ฉันกับแม่เธอดูแลเธอตั้งแต่เล็กจนโตละนะ แค่เธอขยับคิ้วฉันกับแม่เธอก็รู้แล้วว่าเธอคิดอะไร ดูท่าทางแบบนี้คงจะชอบคนอื่นเข้าน่ะซิ”
หน้าของนัชชาแดงกว่าเดิม “พ่อ พ่อพูดอะไรเนี่ย ไม่มีเรื่องแบบนั้น......”
ณัชชนม์เห็นนัชชาเป็นหน้าตาแบบนี้ในใจก็รู้แจ้งแล้วไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่ก็แอบเตือนเธออ้อมๆ “มีไม่มีในใจของเธอรู้ดี”
“เรื่องนี้เธอไม่ยอมพูดฉันกับแม่เธอก็ไม่ถาม แต่เธออย่าคิดว่าได้เขาแล้วสบาย ครอบครัวแบบนี้เคร่งที่สุดแล้ว ใช่ว่าจะยอมรับเธอได้”เมทนียังไงก็คือพ่อสิ่งที่คิดก็ต้องเยอะอยู่แล้วที่อดพูดคำแบบนี้กับเธอก็เพราะว่าเป็นห่วง
พูดถึงนี่แล้วนัชชานึกถึงคนแก่สองท่านที่อยู่ในบ้านเก่าตระกูลจิวะพงษ์ โทรศัพท์สายนั้นทำให้เธอยังจำคำพูดทุกคำพูดได้อย่างชัดเจนจนตาของเธอเริ่มมีน้ำตาคลอ
นัชชาชะงักกลัวว่าพ่อกับแม่จะเป็นห่วงก็เลยเก็บความเป็นห่วงทุกอย่างไว้ “พวกเธอวางใจได้ในใจของลูกรู้”