ตอนที่256 การมาเยี่ยมของดวิษ

เตชิตให้เวลากับทีนาร์สองวันในการคิด สองวันนี้ทีนาร์ก็ไม่ได้ว่าง ให้ความร่วมมือในการรักษาตัว ก็จะไปนั่งเหม่อลอยที่หน้าต่างบ้าง เเต่เวลาส่วนมากก็ยิ้มหัวเราะ เเม้เเต่จอร์นยังไม่เข้าใจ

เธอไม่ใช่พึ่งเสียญาติคนนึงไปหรอ ทำไมไม่เห็นเธอเสียใจเลย ?

เเต่ยังไงก็เป็นเรื่องส่วนตัวของคนอื่น เขาก็ไม่อยากยุ่งมาก เเค่ทุกวันต้องบอกอาการของเธอกับกับปรัณเเละเตชิต

นัชชาก็โดนขังอยู่ในสถานีตำรวจตลอดไม่ได้ไปคุก ในคุกมีคนทุกรูปเเบบ เข้าไปเเบบนี้ต้องโดนรังเเกเเน่นอน เตชิตบังคับด้านบนไว้ก็ไม่เป็นไร

เพราะยังไงทางศาลยังต้องตัดสิน ทุกอย่างยังมีให้พูด เเค่ความคิดเห็นจากภายนอกให้ความกดดันไม่น้อย ก็คอยใส่ใจเรื่องนี้มาโดยตลอด

ตั้งเเต่ครั้งนั้นที่เตชิตมาหาเธอเเล้ว ในใจของนัชขาก็วางใจลงบ้าง ถึงเเม้จะไม่รู้ว่าด้านนอกเป็นยังไง เเต่ในใจยังนิ่งอยู่ เธอเชื่อว่ายังไงเตชิตก็พาเธอกลับบ้านได้

เเละที่ทำให้เธอคิดไม่ถึง ก็คือ

ดวิษที่มาเยี่ยมเธอ ทางตำรวจจะบอกเเละถามเธอว่าเต็มใจรึเปล่า นัชชาคิดเเล้วก็ส่ายหน้าปฎิเสธ

เร็วมาก ทางตำรวจก็รีบไป่ีบมาบอกว่า ทางดวิษมีเรื่องสำคัญจะบอก นัชชาลังเลเเล้วก็ยอมตอบตกลง

“คุณนัชชา วางใจได้ ที่นี้คือสถานีตำรวจไม่มีใครทำอะไรเธอได้” ตำรวจเห็นท่าทีของเธอเเล้วเลยปลอบเธอ

นัชชาไม่ได้พูดอะไรมาก “ขอบคุณ ชั้นวางใจมาก”

ในขณะทีาเธอมาถึงห้องเยี่ยม ดวิษก็นั่งรอไว้เเล้ว ตรงกลางของทั้งสองกั้นไว้ด้วยกระจกหนา

เห็นหน้าที่ขาวซีดของนัชชา มือของดวิษที่วางไว้บนโต๊ะเริ่มกำเเน่นขึ้น ตอนมาเคยคิดถึงตอนที่จะได้เจอกัน เเต่พอเห็นเเล้ว ในใจก็รู้สึกอีกเเบบ

ความจริงเขายังรู้สึกดีใจที่มีความโชคดีในความโชคร้าย เเต่ตอนนี้……

ดวิษละสายตาออกมาดูที่ปลายเท้า “ผมได้ข่าวว่าคุณเกิดเรื่อง”

นัชชาไม่รู้สึกเเปลกใจเลย “ตอนนี้ทั้งเมืองj ก็รู้หมดเเล้ว นายมาคงไม่ใช่อยากจะรำลึกความหลังกับชั้นหรอกนะ”

“หึ” ดวิษหัวเราะเสียงเบาเเต่เสียงนี้กลับดูไม่ใช่เสียงหัวเราะ “เธอก็ยังเป็นเเบบนี้ ไม่เปลี่ยนเลย”

นัชชาเม้มปากเเละคลายออก “โทษทีไม่ได้ให้นายเห็นชั้นตอนที่เเย่ที่สุด”

“ผมมา ไม่ใช่ที่จะมาทะเลาะ” ดวิษหายใจเข้าลึกๆ “ ผมเห็นข่าวของคุณ ในใจผมรู้ว่าคุณไม่มีทางฆ่าคนเเน่นอน ผมเชื่อคุณ”

ถึงเเม้กับดวิษจะต่างคนต่างอยู่ เเต่พอได้ยินคำนี้ นัชฃาก็ตอบอย่างเกรงใจ “ขอบใจ”

“มีเรื่องนึงไม่รู้ว่สควรพูดกับเธอรึเปล่า พวกเขาต่างก็ห้ามไม่ใฟ้ผมพูด เเต่ผมคิดว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะได้รับรู้” ดวิษประสานมือวางไว้ด้านหน้า “ปณิตายังจำได้ใช่ไหม? เธออาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

ชื่อนี้ถึงจะไม่คุ้นมาก เเต่เเค่ได้ยินนัชชาก็นิ่งไปหลายวิ “อะไร?”

“เมื่อก่อนผมเคยเห็นเธอทีาโรงพยาบาลครั้งนึง ตอนนั้นไม่เเน่ใจ เห็นเเค่รางๆ เเต่ผมรู้สึกว่าต้องเป็นเธอ”

โรงพยาบาลของตระกูลปรัณ

ในตอนนี้ มีสถานที่เเบบนี้ออกมา นัชชาอยากจะไม่คิดมากก็ยังยาก

“เธอมาที่นี้ทำไม?”

“ผมไม่รู้ เราไม่เคยติดต่อกัน เธอโดนตำรวจออกหมายจำ คงจะหนีไปเเล้ว” ดวิษพูดถึงปณิตาก็เเสดงถึงความเกลียด ดูร้ายยิ่งกว่านัชชา ทำให้เขาทั้งบ้านเจอปัญหาเเบบนี่