ตอนที่270 บังคับให้ส่งประเทศ

ตอนที่270 บังคับให้ส่งประเทศ

คำพูดเดียวเหมือนทำให้ชนุดมตายทั้งเป็น

ดูเหมือนว่ามีตาข่ายขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นที่จะครอบคลุมเขาทั่วร่างกาย เลือดนั้นจับตัวเป็นก้อนในกระดูก คนทั้งคนที่ห้ามความรู้สึกไว้ ครั้งแรกที่เธอรู้สึกได้แบบนี้

ใจเต้นแรง คิดเอาแน่เอานอนไม่เคยมาก่อน

ชนุดมข่มตาลง ยกมือซ้ายตัวเองขึ้นแล้วกดไปที่ตรงกลางใจ กระโดด เตือนเขาว่าตื่นเต้นแค่ไหนเพราะประโยคนี้

นัชชารออย่างเงียบๆ คำถามนี้สำหรับเขาสำคัญมาก เขาต้องการรู้ความรุ้สึกของชนุดม

“ชอบแต่จีบไม่ติด “ ชนุดมให้คำตอบที่เขานั่นไม่อาจรู้ได้ “ทำไม เธอมีความรู้สึกนึกคิดกับฉัน?”

“.......” นัชชาถอนหายใจเบาๆ “คุณคิดมากไปแล้ว ฉันไม่มีความรู้สึกอะไรกับคุณเลย”

มันไม่สายเกินไปที่จะหลบหนีออกจากคุก ชนุดมไม่พูดอะไรกับเธอ “วางสาย”

หมายเลขปลายทางถูกวางสายไป ฟังเสียงที่เมื่อกี้ ท่าทางนัชชาเหมือนเขิน หันหลังเปิดประตูออกจากห้อง

“โทนเสร็จแล้ว?” เจ้าหน้าที่รออยู่ที่หน้าแระตู

นัชชาพยักหน้า”อืม”

ทั้งสองกลับมารวมกันระหว่างทางเจ้าหน้าที่คุมขังถามเธออย่างไม่เป็นทางการ "ใครเป็นคนเรียก"

นัชชาพยักหน้า ตอบไปอย่าง “คนในบ้าน”

“อ๋อ”

โชคดีที่ผู้คุมคุกไม่ได้ถามไรต่อ และไม่ได้คิดมาก

นัชชาเดินเข้าห้อง ผ่านเรือนจำรวมจำนวนมาก มีเจ็ดหรือแปดคนอยู่ในนั้น สิบกว่าคน.

แต่ละคนมุ่งเน้นไม่ดี แค่ผ่านทาง แค่มองหน้าก็ยังไม่กล้า กลัวมาก

ถึงแม้จะไม่มีใครพูด แต่นัชชาก็รู้สึกได้ สำหรับเธอแล้ว”มาใหม่” ฉันสามารถอยู่ในห้องเดียวและกินคนเดียวพวกคุณบ่นยาว เพียงแค่ไม่จับโอกาสก็เป็นเรื่องยากสำหรับเธอ

นัชชากลับถึงห้องตัวเองแล้วนั่งลง ยกมือแล้วจับท้องตัวเอง เวลาหนึ่งเดือนนี้ ท้องคงไม่มีการเปลี่ยนอะไรมากหรอก ถ้าไม่ทำเพื่อตัวเองแล้ว เพื่อลูก เธอก็จะดูแลรักษาชีวิตน้อยๆนี้ไว้

……

อีกทาง เมทนีรู้ว่าคดีของนัชชาไปไม่ค่อยดี คนทั้งหมดตกอยู่ในความตื่นเต้นอย่างที่สุด หลายปีนี้เธอไม่เคยมีความสุขตั้งแต่เธอป่วย

เลว บอกเธอให้ต่อสู้กับตัวเองฉันยังไม่ต้องการถูกส่งไปยังคุกโดยเธอ

ทีนาร์พึ่งพอใจและคิด ความรู้สึกที่สามารถครอบครองเตชิตได้อย่างสมบูรณ์นั้นเต็มไปด้วยในสมองของเธออีกครั้ง

เธอยังคงเพ้อฝัน ยังคงคิดภาพที่อยู่กับเตชิต

ในเวลาเดียวกัน ร่างกายเธอก็ดีขึ้นมากพอแล้วจอร์จบอกให้เธอระวังตัวเสมอ แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไร แค่เห็นถึงแสง เขาก็สามารถทำงานในโรงบาลได้

ก็คือความคิดที่ทีนาร์อยากเจอเตชิต เป็นข่าวร้าย—

ปรัณเดินตามจอร์จเข้าไปให้ห้องผู้ป่วย ทั้งสองมือได้ถือเอกสารไว้แล้วพูดไรอยู่ จนกระทั่งยืนอยู่หน้าเตียงของเธอ

หัวทีนาร์เต็มไปด้วยหมอก “คุณหมดปรัณ ปรัณ เป็นอะไร?