ตอนที่297ผู้ชายในความทรงจำ

ตอนที่297ผู้ชายในความทรงจำ

นัชชากำมือที่อยู่ใต้โต๊ะแน่นเห็นได้ชัดว่ามีแววตาที่ร้อนแรงกำลังมองเธออยู่

เธอเบือนหน้าหนีไม่อยากมองใบหน้าอันหล่อเหลาของชนุดมพรางพูดออกมาแบบไม่ค่อยจะเป็นธรรมชาติ"จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไรลูกพวกเราไม่แยกจากคุณลุงหรอกจ๊ะ"

"ดีจังเลยครับ!"ธีมนต์ตบมืออย่างมีความสุขและก้มหน้าก้มตาทานเนื้อที่อยู่ในจานต่อ

และด้วยเหตุนี้ช่วงครึ่งหลังของการทานอาหารนัชชารู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูกพูดจาก็ดูลอยๆมัวแต่สนใจกับเด็กน้อย

หลังจากทานอาหารเสร็จเธอให้ธีมนต์ไปเล่นของเล่นในห้องส่วนตัวเองเดินกลับมาที่ห้องอาหารเพื่อทำความสะอาดสิ่งที่เหลืออยู่

ชนุดมไม่ชอบให้คนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในบ้านนิสัยนี้คล้ายกับผู้ชายคนนั้นเพราะฉะนั้นงานแม่บ้านจึงตกเป็นหน้าที่ของนัชชาไปโดยปริยาย

เธอเพิ่งจะวางจานกับตะเกียบในอ่างล้างจานกำลังจะก้มไปล้างทันใดนั้นก็มีร่างแข็งแกร่งอบอุ่นโพล่เข้ามากอดเธอจากด้านหลัง

"อ๊ะ!"นัชชาร้องด้วยความตกใจหันกลับเงยหน้าขึ้นดูที่แท้ก็เป็นใบหน้าที่คุ้นเคย"คุณอย่าทำให้ฉันตกใจสิ!"

ชนุดมชำเลืองชามที่อยู่ในอ้างล้างจานก้มหน้าดมตัวของเธอคิ้วของเขาย่นๆ"กลิ่นหม้อไฟติดตัวเต็มไปหมดเชียว"

นัชชาทำตัวไม่ถูกผลักเขาออก"ใครบอกให้คุณดมฉันล่ะ"

“วันนี้คิดยังไรถึงได้ทำกับข้าวล่ะ？”

"ก็วันนี้ไม่ใช่ว่าวันคริสมาสต์หรือไงล่ะก็เลยอยากทำอะไรทานกัน"

ชายคนนั้นยิ้มมุมปากยิ้มให้เธออย่างมีเลศนัย"แค่นี้เหรอ?"

นัชชาเป็นคนขี้อายไม่ค่อยรู้จักแสดงความรู้สึกที่มีต่อเขาพอโดยเขาถามแบบนั้นเธอรู้สึกเขินๆแล้วพยักหน้า"ช่วงนี้งานค่อนข้างยุ่งมากไม่ค่อยมีเวลาว่างดูแลครอบครัวตอนนี้พอจะมีเวลาว่างบ้างก็เลย..."

“นัชชา”ชนุดมหัวเราะขัดจังหวะเธอ“เธอพูดมาตามตรงก็ได้ว่าอยากทำอะไรชดเชยให้ฉันบ้างพูดอ้อมไปอ้อมมาเธอไม่เหนื่อยหรอ？”

นัชชาก้มหัวต่ำลงเรื่อยๆรู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูก

“เธอรู้ไหมนอกเสียจากตอนที่เธอทำงานอารมณ์ของเธอทั้งหมดมันแสดงออกทางใบหน้า?”ตั้งแต่เขาเดินเข้าประตูมาเห็นเธอทักเขาเขาก็เข้าใจกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ว่าเธอคิดอะไรอยู่

นัชชาหงุดหงิดที่ถูกเขารู้ทัน"คุณก็รู้อยู่แล้วทำไมต้องให้ฉันพูดออกมาด้วยล่ะ..."

“ถ้าไม่พูดออกมาฉันกลัวเธอไม่ยอมรับนะสิ”เขาก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย“วันนี้ธีมนต์พูดแบบนั้นออกมาเธอคิดว่ายังไง?”

เมื่อเขาพูดถึงธีมนต์ออกมาแบบนั้นทำให้นัชชาไม่รู้ว่าจะตอบว่าอย่างไร"เด็กไร้เดียงสาเขาอยากพูดอะไรก็พูดออกมาเขาก็แค่ชอบคุณมากไม่อยากแยกจากคุณเท่านั่นเอง"

"เธออย่างเพิ่งเปลี่ยนเรื่องสิเขาพูดว่าอยากให้เธอกับฉันอยู่ด้วยกัน"ชนุดมพูดออกมาอย่างเปิดเผยไม่มีปิดบัง"ห้าปีแล้วนะนัชชาเด็กพูดออกมาขนาดนี้แล้วเธอไม่คิดจะอยู่กับฉันหรอ?"

"คุณพูดเรื่องอะไรก็ไม่รู้……"นัชชารู้สึกร้อนๆมีความประหม่าเธอก้าวห่างออกมาจากเขาเล็กน้อย

"ก็ได้ๆพูดแค่สองสามคำก็จะวิ่งหนีเธอจะหนีไปไหนได้?"ชนุดมคลายอ้อมแขนห้องครัวไม่ได้เปิดไฟแต่มีไฟจากห้องอาหารลอดผ่านออกมาทำให้สลัวๆบรรยากาศแบบนี้มันช่างเหมาะกับการสารภาพความในใจเขามองตาของเธอแววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน"ครั้งนี้เป็นวันคริสต์มาสที่ฉันมีความสุขที่สุดthanks"

นัชชากระซิบ"คุณไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก"

ในความคิดของนัชชาชายผู้นี้เป็นมากกว่าผู้มีพระคุณรองจากเมทนีและณัชชนม์เพราะเขาช่วยเธอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

ความคิดแวบขึ้นมาในสมองเธอคิดถึงเมทนีกับณัชชนม์วันนี้เป็นวันปีใหม่แล้วไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอย่างไรกันบ้าง