ตอนที่301 การรวมตัวในห้าปีต่อมา

ตอนที่301 การรวมตัวในห้าปีต่อมา

การปรากฎตัวเต็มไปด้วยพลัง เธอเดิมพันว่านนทินจะไม่ขับไล่เธอออกไป เขาคงจะไม่ทำเรื่องอะไรที่เสียแรงเปล่า

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ในที่สุดนนทินก็พาเธอไปที่ห้องรับรองวีไอพีที่ชั้นสอง

ที่นั่นนอกจากนนทินแล้วก็ยังมีประธานอาวุโสของบริษัทบิต โอเอ็ม ชื่อคุณธนิสรอยู่ด้วย

นัชชาเดินไปยื่นมือขวาออกโดยไม่กลัวแม้แต่น้อย “สวัสดีค่ะ ท่านประธานจุลินทร์ ฉันคือนัชชาทนายความที่รับผิดชอบคดีการบาดเจ็บในที่ทำงานของ Davy ค่ะ”

ธนิสรจับมือที่ยื่นออกมาของเธอ “เคยได้ยินชื่อคุณ คุณทนายนัชชา”

“ขอโทษนะคะ ที่ทำให้ผิดหวัง ฉันต้องขออภัยล่วงหน้า”

“ผมจำไม่ได้ว่าส่งคำเชิญไปที่บริษัทของคุณหรือไม่” ธนิสรแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงการดูถูกและไม่ชอบหน้าเธอโดยตอกกลับไปต่อหน้า การกระทำนี้ชัดเจนและไม่มีการปกปิดใดๆ

นัชชารู้ บุคคลนี้จงใจแสดงให้เธอเห็น เธอม้วนผมที่อยู่ข้างใบหู “เพราะว่าตอนนี้ฉันคิดหาวิธีที่ดีที่จะได้พบทั้งสองท่านไม่ได้ การดำเนินคดีก็ถูกขัดขวางอย่างหนัก บริษัทบิต โอเอ็ม หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับปัญหานี้ ฉันจึงต้องดำเนินการเช่นนี้”

ธนิสรกล่าวอย่างเยือกเย็นและกวาดตามองไปรอบๆกายเธอ บางทีเขาก็ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าคนที่รับผิดชอบสะกดรอยตามเขากลับกลายเป็นเพียงหญิงสาวร่างเล็กคล้ายแจกันดอกไม้คนหนึ่ง น้ำเสียงเขาไม่ได้ให้ความใส่ใจเท่าใดนัก “ถ้าอย่างนั้นคุณมาที่นี่ต้องการที่จะพูดอะไรล่ะ”

“อยากพูดเรื่องค่าตอบแทนของ Davy ค่ะ”

“ค่าตอบแทนได้ ไม่ว่าเท่าไหร่เราก็หารือกันได้ แต่คำขอโทษที่พวกเราได้เน้นย้ำ ต้องออกมาในทางคำพูดเท่านั้น ในรูปแบบอื่นๆเราไม่ตกลงด้วย”

นัชชาหัวเราะต่อทัศนคติที่ตรงไปตรงมาของเขา “การร้องเรียนของ Davy ทั้งหมดล้วนถูกกฎหมาย ขอถามหน่อยค่ะอะไรคือเหตุผลที่คุณไม่ตกลงด้วยคะ มันต้องเป็นไปตามกฎหมายอยู่แล้วใช่หรือไม่คะ”

เขาคิดว่าจะเอาทุกอย่างอยู่ได้ในประโยคเดียว อิงแต่ความคิดของตัวเองฝ่ายเดียว

เธอไม่คิดว่าผู้บริหารระดับสูงของบริษัทจดทะเบียนจะเป็นคนโกงเช่นนี้ นัชชา “ปรึกษาหารือ” กับเขาอย่างคับข้องใจ

จุดยืนของนนทินและธนิสรมีความมั่นคงมาก นัชชาก็ไม่ต้องการถอย ขณะที่คนทั้งสามถกเถียงกันไม่ลงตัว ประตูใหญ่ของห้องรับรองก็ถูกผลักออกจากทางด้านนอกอีกครั้ง

“แกรก” เสียงหนึ่ง เงาที่สูงใหญ่มีแหล่งพลังงานร้อน เมื่อแสงและเงาเดินเข้ามาข้างในช้าๆ

นัชชาหันกลับไปมองแต่ก็ไม่รู้ว่าคนที่มาเป็นใคร แต่ว่านนทินและธนิสรสามารถมองเห็น ท่าทีของทั้งสองก็เปลี่ยนไปในทันที มันเป็นการแสดงออกของการเคารพและชื่นชม

มีลมพัดมาหอบหนึ่ง ทั้งสองทักทายคนที่เบื้องหน้า ขณะที่นัชชาพร้อมที่จะหันตัวกลับไปมอง ธนิสรก็ชิงเปิดปากเอ่ยขึ้นก่อน “คุณเตชิต คุณก็มาด้วย!”

นัชชาแข็งไปทั้งตัว ยืนแน่นิ่งอยู่กับที่ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อยู่เป็นครึ่งนาที ในหูในหัวสมองมีแต่คำว่า “คุณเตชิต” สามคำนี้เท่านั้น

ด้านหลังของชุดที่สัมผัสถูกอากาศ ณ เวลานิ่งแข็งเหมือนกำแพงหิน เธอเงยหน้าขึ้นและเงี่ยหูฟังเสียงทางข้างหลังเธออย่างระมัดระวัง ไม่ช้าก็จับได้ถึงเสียงที่คุ้นหู--

“ดำเนินการกันไปถึงไหนแล้ว”

เสียงของชายคนนั้นทุ้มต่ำ เต็มไปด้วยพลังแม่เหล็ก เนื้อเสียงที่หนาปนความแหบแบบให้ความรู้สึกเซ็กซี่เล็กๆ เธอเคยได้ยินมาทั้งวันทั้งคืน จะจำไม่ได้ได้อย่างไรว่าเป็นใคร

ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นคำแรกนั้น จิตใต้สำนึกก็รู้ได้ในทันที