ตอนที่315 อุบัติเหตุเมื่อห้าปีที่แล้วเกิดจากเป็นการจัดฉาก

ตอนที่315 อุบัติเหตุเมื่อห้าปีที่แล้วเกิดจากเป็นการจัดฉาก

นัชชาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะถามคำถามนี้ เธอคิดแต่เขาจะถามว่าเธอตกหลุมรักคนอื่นแล้วหรือไม่ หรือถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้ชายคนอื่น คำถามนี้เกินความคาดหมาย เธอไม่ทันได้ตั้งตัว

เงียบ และยังคงเงียบ

ดวงตาของคนมืดมิด ราวกับในนั้นเก็บงำความลับเอาไว้มากมาย เขาเลิกคิ้ว “ระดับความอดทนของผมต่ำ ถ้าหากว่าใช้เวลานานเกินไปผมอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้…”

“ห้าปี!” หน้าอกนัชชากระเพิ่มขึ้นลง อารมณ์กวัดแกว่งเป็นอย่างมาก

“ผมถามถึงเวลาที่แน่ชัด” เขาเป็นเหมือนผู้ทรมาน ทุกประโยคถามถึงจุดที่นัชชาไม่ต้องการที่จะเผชิญหน้า

“ห้าปีก่อนที่ตอนที่คุณหาฉันเจอที่โรงแรมเล็กๆแห่งนั้น ตอนนั้นฉันบังเอิญเจอกับชนุดม”

คำตอบนี้ น่าแปลก มันเร็วกว่าที่เขาคิดไว้

เขาทำปากเย้ยหยัน “ตอนที่ผมตกใจกลัวไปหาคุณในวันนั้น คุณกลับอยู่กับเขาอย่างนั้นรึ”

นัชชารู้ว่าเธอพูดออกมา เขาต้องเข้าใจผิดอย่างแน่นอน “นั่นเป็นอุบัติเหตุ”

ตอนนั้นสถานการณ์อันตรายมาก เธอไม่รู้จักตัวตนของอีกฝ่าย เป็นการเจอกันโดยบังเอิญท่ามกลางสถานการณ์อันเลวร้าย ไม่บอกเขาก็เพราะกลัวว่าเขาจะเป็นห่วงเหมือนที่เป็นอยู่เช่นทุกวันนี้

“อุบัติเหตุรึ ได้” เขากลืนน้ำลายไปสองสามอึก ดูเหมือนจะพยายามระงับอารมณ์บางอย่างอยู่ “คำถามที่สอง --- คุณมาที่สหราชอาณาจักรกับเขาใช่หรือไม่”

นัชชาตกตะลึงไปเมื่อได้ยินคำถามนี้ หัวใจเธอไม่สามารถหยุดสั่นไหวได้ “ฉัน ฉัน…”

เธอต้องการจะบอกว่าไม่ใช่ แต่สายตาที่ร้อนแรงกำลังจับจ้องอยู่ ถ้าหากโกหกเมื่อไรก็จะถูกจับได้ในทันที

อย่างไรก็ตามปฏิกิริยาของเธอตอนนี้ก็ไม่ต้องการคำตอบ เตชิตมีคำตอบนั้นในใจแล้ว

นัยน์ตาสีดำแสดงถึงความผิดหวัง เขาเปิดปากต่อมาไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำบอกเล่า “คุณมาอังกฤษกับเขา”

นัชชารู้ ตอนนี้เขาเข้าใจผิดไปใหญ่โตแล้ว

“คำถามสุดท้าย” เตชิตเหมือนมีเลือดออกที่หัวใจ ความจริงเขาเตรียมคำถามไว้สามข้อ ไม่คิดว่าจะสร้างบาดแผลให้แก่เขาตั้งแต่คำถามแรก เหลือเพียงคำถามสุดท้ายเท่านั้น

ถ้าหากเธอให้คำตอบที่เขาต้องการ เขาก็จะยกโทษให้เธอ

เขาคิดเช่นนี้ คิดที่จะยอมแพ้เช่นนี้

นัชชาแทบจะหายใจต่อไปไม่ไหว เธอมองไปที่ชายคนนั้นและยืนขึ้น ค่อยๆก้าวเข้าใกล้เขาทีละก้าวทีละก้าว เขาเอนตัวลง แขนอยู่ข้างหน้าเธอ กั้นไม่ให้เข้าใกล้ ไม่ใช่เพื่อเข้าใกล้ แต่เพื่อดูการแสดงออกทางสีหน้าของเธอ

ทันใดนั้นเธอก็เริ่มรู้สึกเสียใจ เสียใจที่รับปากทำตามคำขอนี้

ไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น เขาต้องรู้อะไรมาแล้วแน่ๆ….!

“เธอ-----” ชายคนนั้นพ่นคำออกมาช้าๆ หายใจรดหน้าผากของเธอ “อุบัติเหตุครั้งนั้น เป็นอุบัติเหตุหรือว่าเป็นการจัดฉาก”