ตอนที่349ฉันชักจะเสียใจที่ให้เธอกลับมา

นัชชายังไม่ทันได้พูดอะไรเด็กน้อยที่ยืนอยู่ด้านข้างของเธอเบิกตาโตวิ่งไปกอดต้นขาชนุดมทันที"คุณลุง!มาได้ยังไงOhmygod！It’sincredible！ผมคิดถึงคุณลุงจังเลย!"

ธีมนต์เดี๋ยวพูดภาษาอังกฤษเดี๋ยวพูดภาษาจีนปนกันไปหมดดีใจจนทำตัวไม่ถูกอันที่จริงเพิ่งจะแยกจากกันได้ไม่นานแต่เขาก็คิดถึงชนุดมเอามากๆอาจจะเป็นเพราะหลายวันที่ผ่านมาเจอแต่เรื่องแย่ๆทำให้เด็กน้อยรู้สึกคิดถึงคนและเรื่องต่างๆตอนอยู่ที่อังกฤษ

หัวใจที่กระด้างของชนุดมละลายเพราะอ้อมกอดน้อยๆของธีมนต์เขาอุ้มธีมนต์ขึ้นพลางพูดเสียงอ่อนเสียงหวานปลอบเด็กน้อย"ลุงก็คิดถึงหนูเหมือนกันจ๊ะเป็นเด็กดีเชื่อฟังคุณแม่หรือเปล่า？"

"ครับ!ผมเป็นเด็กดีเชื่อฟังคุณแม่มากๆไม่เชื่อลองถามคุณแม่สิ"ธีมนต์เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจคิดแต่ว่าต้องได้รับคำชมแน่ๆ

นัชชามองดูเด็กน้อยกับชายคนนั้นรู้สึกเหมือนได้กลับไปที่อังกฤษเธอพูดอย่างรวดเร็วว่า"โตขนาดนี้แล้วยังให้คุณลุงอุ้มอีกวางเขาลงเถอะค่ะ"

ใครจะรู้เมื่อธีมนต์ได้ยินแบบนั้นก็รีบกอดคอชายคนนั้นไว้ไม่ยอมปล่อยมือ"ไม่เอาๆผมจะให้คุณลุงอุ้ม!"

นานทีเด็กน้อยจะเอาแต่ใจสักครั้งอีกอย่างเอาแต่ใจเรื่องนี้ทำให้ชนุดมดีใจอย่างประคบประหงมเดี๋ยวก็กอดเดี๋ยวก็ชูเด็กน้อยขึ้นสูงๆเล่นเสร็จถึงได้วางเด็กลง"เดี๋ยวกลับไปบ้านลุงค่อยอุ้มใหม่ตอนนี้หนูไปเก็บของกับคุณแม่ก่อนนะเดี๋ยวเราจะออกไปกันแล้ว"

เด็กน้อยตาโตแววตาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม"พวกเราจะไปไหนหรอครับ？"

"ไปพักที่บ้านของลุงเองจ๊ะ"

"ดีจังเลย!"ธีมนต์พูดจบก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องเก็บของเล่นทันที

จินต์ยืนมองดูพวกเขาทั้งสามต้องบอกว่าชายคนนี้เขาอาจจะดูเย็นชาแต่หากอยู่ต่อหน้านัชชากับลูกได้เห็นเขาอีกมุมหนึ่ง

เขาไม่ได้นุ่มนวลมากแต่กลับทำให้รู้สึกดีและจริงใจ

นัชชามองเธอด้วยความเกรงใจ"จินต์ฉันขอโทษนะ..."

"อย่าพูดแบบนี้สิ"จินต์รีบโบกมือไปมา"เธอก็มีแผนของเธอฉันรู้เมื่อไหร่ที่เธอต้องการฉันเธอก็บอกฉันได้เลย"

เธอช่วยเหลือนัชชาอย่างไม่มีเงื่อนไขและไม่ต้องการเหตุผลใดเธอพร้อมจะสนับสนุนนัชชาเสมอทำให้นัชชาตื้นตันใจมากชาตินี้มีเพื่อนดีแบบนี้ก็ไม่เสียชาติเกิดแล้ว

ชนุดมก็มองไปทางจินต์หยิบกล่องเล็กๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขาแล้ววางลงบนโต๊ะ"ขอบคุณหลายวันที่ผ่านมานี้ดูแลคุณนัชชาอย่างดีนี้เป็นน้ำใจเล็กน้อยโปรดรับไว้ด้วย"

ความรู้สึกแรกคือเธอปฏิเสธทันที"ฉันกับนัชชาเป็นเพื่อนรักกันไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกคะ"

"ผมรู้ครับแต่นี้เป็นน้ำใจจากผมไม่เกี่ยวกับนัชชา"เมื่อชนุดมเอาของออกมาแล้วก็ไม่ได้คิดที่จะเอากลับคืนไป

นัชชารู้ถึงนิสัยและสไตล์ของเขาจึงยิ้มให้จินต์พลางพูดว่า"จินต์เธอรับไว้เถอะ"

"ไม่เป็นไรจริงๆ..."

"เธอไม่เอาเขาก็ไม่ยอมเอากลับหรอกนิสัยเขาก็เป็นคนตรงๆแบบนี้"นัชชาทำหน้าหมดหนทาง"เพื่อฉันเธอรับไว้เถอะ"

พูดมาถึงจุดนี้ถ้าจินต์ไม่รับไว้ก็จะดูไม่ดีเธอเลยจำใจรับไว้เอง

ตอนย้ายมานัชชาของไม่เยอะมีกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียวครึ่งหนึ่งของกระเป๋ามีแต่ของธีมนต์ส่วนของที่ซื้อตอนหลังหากไม่จำเป็นอะไรเธอก็ไม่ได้เอาไปด้วย

“ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันต้องมารบกวนเธออีก”นัชชาล้อเล่นกับเธออย่างขำๆ

จินต์ใจกว้างพลางพูดว่า“เธอมาได้ตลอดเวลาเธอก็รู้รหัสผ่านของบ้านฉันไม่ต้องขอกุญแจจากฉันแต่ถ้าคุณชนุดมจะมาด้วยอาจต้องรบกวนให้นอนบนโซฟา”

ชนุดมไม่มีอารมณ์ขันเอาเสียเลยเขาพูดอย่างจริงจัง"คุณจินต์มั่นใจได้ไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นแน่ๆ"

"..."ก็ได้คิดเสียว่าเธอไม่ได้พูด

หลังจากส่งทั้งสามคนแล้วจินต์เปิดกล่องออกดูตอนแรกเธอคิดว่าน่าจะเป็นของเล็กๆน้อยๆหรือไม่ก็เป็นของมีค่าแต่เมื่อเธอเห็นแหวนหยกฝังทองเธอก็ตกใจ