ตอนที่ 36
ตอนที่36 คนปัจจุบันกับปัจจุบันกว่าเจอกัน
October 22, 2026
ตอนที่36 คนปัจจุบันกับปัจจุบันกว่าเจอกัน
“เธอจะไปรู้อะไร” ดวิษโต้กลับ “ถ้านัชชามีคนใหม่แล้ว แต่ก็ยังยอมกลับมา นั่นแสดงว่าเธอต้องมีแผนอะไรแน่ๆ ฉันต้องกันไวก่อน”
พูดจบเขาก็โทรหาป้าแม่บ้าน “เปลี่ยนกลอนห้องหนังสือฉันใหม่ หลังจากนี้นัชชากลับบ้านเฝ้ามองเธอไว้ให้ดี ไม่ว่าเธอจะทำอะไรรายงานใช่ด้วย”
หลังจากวางสาย เขาก็ดึงสายน้ำเกลือออก ปณิตาตกใจ “ดวิษ หมอยังไม่อนุญาตให้กลับ คุณทำอะไร”
อาการของดวิษไม่ได้ร้ายแรงตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ที่ยังนอนอยู่โรงพยาบาลก็แค่เพื่อที่จะข่มขู่นัชชาเฉยๆ แต่ตอนนี้เขาได้ข่าว ก็ทนนั่งอยู่เฉยๆไม่ได้
เห็นเขาจะไป ปณิตาก็ไม่สามารถห้ามอะไรเขาได้
ดวิษลงมาเอารถที่หน้าโรงพยาบาล มองดูนาฬิกา อีกไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เขาหรี่ตาแล้วกลับรถเปลี่ยนเส้นทาง
นัชชาไม่มีสติทั้งเย็น วันนี้โดนนภันต์ด่าไป ไม่มีแรง อารมณ์ทำอะไรทั้งนั้น
เพิ่งเริ่มทำงานก็มีปัญหา รู้สึกท้อ
ถึงเวลาเลิกงาน แก๋เห็นนัชชายังซึ้มๆอยู้เลยไปปลอบเธอ “เอาน่า เธอก็คิดซะว่าได้เลิกงานตรงเวลา ไม่ต้องไปคิดมาก รอให้ทนายนภันต์เขาใจเย็นลงแล้วค่อยไปขอโทษรับผิด”
นัชชาถอนหายใจ “ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ”
กลัวว่าเขาจะทำอย่างที่เขาพูดขึ้นมาจริงๆ
ทั้งสองเดินไปด้วยพูดไปด้วย ยังไม่ทันที่จะออกไปถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย
“ขอโทษนะคะ ถ้าคุณไม่ได้นัดล่วงหน้าหรือไม่มีบัตรเราให้คุณเข้าไปไม่ได้ค่ะ”
“ฉันบอกว่าฉันมาหาเมียฉัน” ผู้ชายพูดด้วยน้ำเสียงเสียอารมณ์
“งั้นรบกวนคุณโทรหาเธอ ให้ลงมารับคุณ.................”
“เธอสมองไม่ดีหรอ ฉันก็บอกชื่อไปแล้วไงยังไม่เชื่ออีกหรอ”
นัชชารู้สึกไม่ดี เธอรีบเดินไปดู แล้วเธอก็เห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคย
“ดวิษ คุณมาทำอะไรที่นี่”
“เนี่ย เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าฉันมาหาคน ตอนนี้เธอเชื่อรึยัง” ดวิษมองเธอ
พนักงานต้อนรับไม่ได้พูดอะไร แต่มองเธอด้วยสายตาต่อว่า ทำไมถึงปล่อยให้คนแบบนี้มาหาถึงที่บริษัท
นัชชาสูดหายใจ แล้วหันไปพูดกับแก๋ “แก๋ เธอไปก่อนเลย”
แก๋เห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดี เลยชี้ไปทางประตูใหญ่ “งั้นฉันไปก่อนนะ”
“อืม” เธอมองตามจนแก๋เดินจากไป แล้วหันมามองเขาด้วยสายตาเย็นชา “มีอะไรออกมาพูดกันข้างนอก”
ดวิษมองต่ำ ยื่นมือรั้งเธอไว้ “ทำไม กลัวคนอื่นรู้แล้วจะมองเธอไม่ดีหรอ”
เขากระซิบบอกเธอ นัชชามองแรงเขา “ดวิษ คุณต้องการจะทำอะไรกันแน่”
“ไม่ได้จะทำอะไร แค่แวะมาดูเธอเฉยๆ” พูดจบเขาก็มองเข้าไปข้างใน “บริษัทใหญ่เหมือนกันหนิ ฉันไม่รู้เลยว่าเธอมาเป็นทนายตอนไหน”
นัชชาเดินเข้าไปหาเขา อดกลั้นความโมโหไว้ “นี่มันที่ทำงาน มีอะไรไปคุยกันข้างนอก อย่ารบกวนเวลาทำงานของคนอื่น”
“ฉันว่าเธอทำเรื่องไม่ดีแล้วร้อนตัวล่ะสิ”
นัชชาจ้องเขา วันนี้เขาทำตัวแปลกๆเหมือนไปรู้อะไรมา แต่นี่มันที่จองเตชิต เขามาถึงนี่เธอรู้สึกไม่ดี ไม่ค่อยมั่นใจ