ตอนที่363 จับจูบตรงทางเดิน

ตอนที่363 จับจูบตรงทางเดิน

นัชชาหลังจากที่เธอได้รับสายจากเตชิต เธอก็รีบมาที่โรงพยาบาล ดีที่รถไม่ติด ครึ่งชั่วโมงเธอก็มาถึงโรงพยาบาลแล้ว

เธอกดลิฟท์ มาตามแผนที่ที่เตชิตให้เธอ

เธอใจร้อนมาก อยากเห็นหน้าลูกเร็วๆ เธอไม่แม้แต่เคาะประตูก็เปิดเข้ามา

มองไปที่เตียง ทั้งพ่อทั้งลูก ลูกนอนพิงอยู่บนเตียง ตาแดงๆ ส่วนคนพ่อนั่งเฟ้าอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียง ตาก็แดงเหมือนกัน

นัชชาใจหาย เดินเข้าไป หอบหายใจ รู้ทันทีว่าเธอรีบมาขนาดไหน

เขามองเธอ แสงสีขาวจากผ้าปูเตียงส่องกระทบทำให้ใบหน้าที่ขาวของเธอขาวขึ้นกว่าเดิม ผมตรงยาวปะบ่า ตั้งแต่เธอเดินเข้ามาเขาก็ไม่ละสายตาจากเธอเลย “มาแล้วหรอ”

ธีมนต์ฉีกยิ้มกว้าง ร้องตะโกนตอนเห็นเธอ “แม่ครับ”

นัชชาไม่อยากให้ลูกรับรู้ เธอได้แต่กำมือแน่น พยักหน้ารับ แล้วก้มลงไปดูลูก “เกิดอะไรขึ้น เจ็บตรงไหนครับ”

เด็กน้อยเห็นสายตาเป็นห่วงและตำหนิของเธอ เขาหลบสายตารู้ตัวว่าทำผิด “ลุงปรัณบอกว่าผมกินเยอะไปหน่อย กระเพาะย่อยไม่ทัน”

“เคยบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่ารีบกิน ให้เคี้ยวช้าๆ อย่ากินขนมเยอะ ไม่เชื่อฟัง ทีนี้โดนฉีดยาแล้วไง” นัชชาไม่ได้เจอลูกมาสองวัน ทั้งเป็นห่วงและโกรธ

ธีมนต์พูดน้ำเสียงเบาๆ “ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว”

ดูหน้าตาน่าสงสารของเขา นัชชาอยากด่าก็ด่าไม่ลง เธอถอนหายใจ ช่างมันเถอะ ลูกไม่สบายอยู่ พูดไปก็ไม่มีประโยชน์

เตชิตกลัวว่าเธอจะเอาความโกรธไปลงที่ลูก เขามองหน้าเธอแล้วพูดขึ้น “อย่าว่าอะไรธีเลย ความผิดของฉันเองที่ดูแลเขาไม่ดี”

เขาไม่พูดไม่เท่าไหร่ พอพูดขึ้นนัชชาก็ยิ่งโกรธ

เธอยิ้มเยาะ จ้องใบหน้าหล่อเหลา “คุณรู้ตัวด้วยหรอ พาตัวลูกไปโดยไม่บอกกล่าว ทำไม เป็นนิสัยประจำบ้านของพวกคุณหรอ”

เขาไม่มีคำแก้ตัว เขาตั้งใจยั่วโมโหเธอ ถึงแม้เธอจะรู้สึกโกรธมันก็ไม่แปลก

นัชชาเห็นเขาไม่พูดอะไร โมโหกว่าเดิม “พูดซิ ต่อหน้าลูกเงียบทำไม แสร้งทำเป็นคนดีหรอ คุณเก่งไม่ใช่หรอ ไม่ถึงสองวันก็เกิดเรื่องจนต้องพามาส่งที่นี่ นี่หรอที่คุณบอกว่าจะดูแลเขาเป็นอย่างดี”

“………….” เขาไม่เปิดปากใดๆ

เธอยืนมองเขา เขาหลบตาลง ขนตายาวงอนกว่าผู้หญิง ใบหน้ารู้สึกผิด แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง

เจ้าเล่ห์ เผด็จการ โหดร้าย

“เตชิต คุณอย่าคิดว่าการดูแลเด็กมันเป็นเรื่องง่าย คุณไม่มีประสบการณ์ด้านนี้ และไม่เคยดูแลธี คุณไม่รู้สุขภาพร่างกายเขาเป็นยังไง ถ้าเป็นอะไรไปมากกว่านี้คุณมีปัญญารับผิดชอบหรอ หรือคุณไม่เคยที่จะ

รับ................”

“แม่ครับ” ธีมนต์ที่นอนเงียบอยู่บนเตียงมาตลอด ขัดขึ้น