ตอนที่378ความรู้สึกผิดที่มาช้า

ในตอนที่เตชิตมาถึงนั้นนัชชาเพิ่งเติมน้ำเกลือไป1ขวดนางพยาบาลกำลังเปลี่ยนขวดใหม่ให้เธอ

คนที่นอนอยู่บนเตียงยังไม่ตื่นมีแต่จินต์ที่นั่งรออยู่ข้างๆห้องฉุกเฉินมีผู้ป่วยเยอะมากถึงแม้เป็นตอนเช้าก็ไม่มีที่ว่าง

สายตาของผู้ชายมองไปยังใบหน้าของผู้หญิงที่เท้าของเขาเหมือนมีน้ำหนักเป็นตันอยากจะเดินไปดูเธอใกล้ๆแต่ก็ก้าวขาไม่ออก

“พยาบาลคะเธอจะฟื้นเมื่อไหร่คะ?”จินต์เป็นห่วงเธอมากผ่านไปสักแป๊บก็จะถามซ้ำๆ

“หลังไข้ลดมั้งคะตอนนี้ไข้ยังไม่ลดอีกอย่างไข้ขึ้นสูงถึง42องศาตื่นขึ้นมาก็จะเบลอๆนอนอยู่ก็ดีแล้วค่ะ”

“ค่ะขอบคุณค่ะ”ตอนที่จินต์ขอบคุณหมอหางตาของเธอก็เห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลัง

เขาโดดเด่นเกินไปอยากจะมองข้ามก็ทำไม่ได้

จินต์อึ้งไปสักแป๊บเห็นเขายังใส่เสื้อขาวอยู่ก็รู้ว่าเพิ่งออกจากบ้านแม้กระทั่งรองเท้าก็ยังไม่ทันเปลี่ยนตอนนี้ยังใส่รองเท้าแตะอยู่

เป็นห่วงแล้วจะมีประโยชน์อะไรถ้าเขาเป็นคนทำให้นัชชาเข้าโรงพยาบาลจริงๆเธอไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่!

พอคิดได้แบบนี้เธอก็เดินไปตรงหน้าผู้ชายเธอถามเขาด้วยน้ำเสียงที่สงสัย“เมื่อคืนนายอยู่กับนัชชาหรอ?”

ผู้ชายกลืนน้ำลายแล้วตอบด้วยเสียงทุ้มๆว่า“อืม”

“งั้นนายรู้ไหมว่าเธอนั้นโดนวางยา?”

“ไม่รู้”

พอได้ยินคำตอบของเขาความโมโหในใจของเธอถึงจะน้อยลงถ้าเขารู้ก็คงเป็นคนโหดร้ายที่สุด!

“เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นเธอโดนวางยานายก็ไม่รู้หรอ?”

เตชิตย้อนคิดถึงเรื่องราวเมื่อคืนเมื่อวานหลังจากที่ออกจากห้องเห็นภาพนั้นเขาโมโหจริงๆไม่ทันคิดหน้าคิดหลังแค่คิดไปคร่าวๆหลังจากที่ลากเธอออกจากร้านเธอยังไม่ได้พูดอะไรไม่ได้แก้ตัวแค่บอกกับเขาว่าจะเจอลูกเขายิ่งโกรธไปใหญ่ก็เลยไม่ได้คิดอะไร

เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามีวินาทีหนึ่งที่เขาไม่อยากจะสนใจเธออีกอยากจะทิ้งเธอไว้ที่เดิมแต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้จึงสั่งให้คนของชนัยส่งเธอกลับไปอย่างปลอดภัย

แค่เธอไม่รักเขาโดนคนอื่นรังแกก็ไม่บอกเขาไม่ขอให้เขาช่วยในใจของเขารู้สึกไม่สบายใจ

แต่ไม่คิดว่าจะมองข้ามสุขภาพของเธอเพราะคิดดีๆอาการของเธอเมื่อคืนก็ไม่ปกติไม่ใช่เพียงแค่ตกใจและยังมีปฏิกิริยาของร่างกายด้วย

เตชิตไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อตอนนั้นที่เธอทรมานขนาดนี้แล้วแต่ก็ยังอดทนต่อหน้าเขานี่เธอไม่ไว้ใจในตัวเขามากขนาดไหนเนี่ย?

แต่จะโมโหมากขนาดไหนแล้วจะเป็นอะไรไปพอเห็นเธอหน้าซีดแล้วนอนอยู่บนเตียงความโมโหของเขาก็หายไปหมด

จินต์ดูใบหน้าเขาที่อยู่เงียบๆแต่พอนึกถึงสถานการณ์ในตอนเช้าก็ยังกลัวอยู่“เมื่อคืนตอนที่นัชชาเพิ่งเข้าบ้านก็สลบไปแล้วและไม่นานก็ฟื้นเธอไม่มาไปโรงพยาบาลฉันก็เลยอยู่เป็นเพื่อนในห้องวันที่2ตื่นมาก็มีไข้ขึ้นสูงถึง42องศาคงจะไม่สบายตั้งแต่อยู่ข้างนอกแล้วตัวเธอเล็กขนาดนี้จะทนไหวได้ไง”

เตชิตได้ยินก็รู้สึกเจ็บปวดใจ

ถ้าเมื่อวานเขาสังเกตเห็นหน่อยคงจะไม่หนักขนาดนี้

42องศาเธอจะทรมานขนาดไหนเนี่ย

ความคิดเห็น