ตอนที่390รู้จักแย่งคนกับพ่อตั้งแต่เด็กเลยนะ

เตชิตลงมาชั้นล่างอีกทีก็ตอนที่กินข้าวตอนเย็นแล้วนัชชาพาเด็กเล่นจนเหนื่อยตอนนี้เข้าไปล้างมือแล้วมานั่งที่โต๊ะอาหารมองไปทางสองคนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารยักคิ้วแล้วถามว่า“วันนี้ไม่ไปแล้วเหรอ”

ทั้งที่เป็นแค่คำธรรมดาแต่นัชชาก็ฟังออกว่าเขากำลังกวนๆอยู่

เธอทำตัวไม่ค่อยถูกก็เลยมองไปทางอื่นแล้วพูดออกมาเบาๆเหมือนเสียงยุง“อืม”

พูดจบเธอก็พูดต่อว่า“เด็กบอกว่านัดกับคุณไว้ว่าจะไปปีนเขาก็เลยจะอยู่ต่อ”

คำนี้ของเธอกำลังบอกเขาว่าไม่ใช่เธออยากจะอยู่ต่อแต่เป็นเด็กต่างหากที่อยากจะอยู่ต่อเธอก็แค่เป็นห่วงเด็กก็เลยอยู่เป็นเพื่อน

แต่เธอเองไม่รู้ว่าตอนนี้น้ำเสียงของเธอไม่ตรงกับเนื้อหาที่เธอพูดเลย

เตชิตรู้ว่านิสัยเธอดีเธอกลัวว่าถ้าตัวเองยังกวนอีกผู้หญิงคนนี้คงจะกลับไปทันทีก็เลยไม่พูดอะไรต่อแล้วมองไปทางเธอ“กินข้าวเถอะ”

นัชชาถอนหายใจแล้วดูแลเด็กตัวเองก็กินข้าวด้วย

ไม่ได้กินข้าวฝีมือของน้ารินมา5ปีแล้วตอนนี้ตักเข้าไปในปากก็คิดถึงมากๆ

“น้ารินฝีมือของน้าดีกว่าเดิมตั้งเยอะเลยนะคะ”ตอนนี้นัชชาไม่ค่อยกินอะไรตอนกลางคืนแต่พอเห็นกับข้าวแล้วก็อดใจไม่ไหว

“คุณนัชชาชอบก็ดีแล้วค่ะน้าไม่มีอะไรที่ถนัดแต่เรื่องทำกับข้าวยังโอเคอยู่”

“อ๋อใช่แล้วลูกชายของน้าแต่งงานแล้วใช่ไหมคะ?”

“แต่งแล้วค่ะแต่งเมื่อปีที่แล้วอายุไม่น้อยแล้วที่บ้านก็เร่งเขาตลอด”

“ลูกสะใภ้เป็นคนที่นี่หรอคะ?”

“ใช่ค่ะเป็นคนที่นี่กตัญญูมากเลยตอนนี้ทั้งสองซื้อบ้านได้2หลังและรถ2คันน้าก็หายห่วง”น้ารินก็ไม่มีความกดดันจากการใช้ชีวิตมากขนาดไหนแค่เขายังแข็งแรงก็เลยอยากทำนี่ทำนู่นหน่อย

น้ารินเป็นแม่เลี้ยงลูกคนเดียวมาโดยตลอดนัชชาที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมา5ปีก็เข้าใจความรู้สึกของน้าได้ดี

“คุณนัชชาก็ต้องรีบๆนะคะแต่งงานแล้วชีวิตก็มีความสุขดี”น้ารินพูดเตือนเธอ

เพิ่งไปสักแป๊บก็รับรู้ถึงสายตาของผู้ชายที่ดุเดือดเธอก้มหน้าดูกับข้าวในถ้วยทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ฉันไม่รีบหรอกค่ะเรื่องนี้ไว้ค่อยพูดทีหลัง”

แต่เธอไม่รู้ว่าคำนี้ทำให้เตชิตขมวดคิ้วแน่นการกระทำของเธอที่หลีกเลี่ยงเรื่องนี้และน้ำเสียงของเธอทำให้รู้ว่าเธอไม่เคยคิดเรื่องนี้จริง

กินข้าวกินถึงครึ่งทุกคนก็เงียบไปส่วนใหญ่จะเป็นนัชชาคุยกับลูกหรือเตชิตถามธีมนต์แต่คนเป็นพ่อเป็นแม่แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันเลย

หลังจากที่กินข้าวเสร็จนัชชาก็ไปเล่นกับเด็กไม่ได้เดินออกจากห้องนอนเลย1คือไม่ได้เจอเด็กหลายวันอยากจะอยู่กับเด็ก2คืออยากจะหลีกเลี่ยงไม่รู้ว่าจะไปเผชิญหน้ากับผู้ชายที่อยู่ด้านล่างยังไง

จนกระทั่งเวลาสามทุ่มใกล้จะสี่ทุ่มแล้วธีมนต์ง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ได้นัชชาอาบน้ำให้เขาเสร็จก็หยิบหนังสือนิทานมาเล่าให้ลูกฟัง

ความคิดเห็น