ตอนที่398 นัชชาผมรักคุณ

ตอนที่398 นัชชาผมรักคุณ

นัชชาเห็นความอ่อนแอในสายตาของเขา เห็นความคาดหวังของชายคนนี้ที่รอคอยมานานและร้องขอความเข้าใจและโอกาสจากเธอ

นัชชาคาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิงว่าวันนี้เขาจะเตรียมการณ์เรื่องพวกนี้ เธอไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย เธอมองไปที่กลีบกุหลาบที่เท้าและเทียนรอบๆเธอ บรรยากาศนี้ที่ถูกบรรจงสร้างขึ้นอย่างปราณีต ผู้ชายคนนี้เคยเป็นคนที่สูงส่ง ดังนั้นทุกครั้งที่เขาโค้งคำนับ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความนุ่มนวล ห้าปีที่แล้วเป็นเช่นไร วันนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น

เธอสงบลงสักครู่จึงเอ่ยปากพูดอย่างนุ่มนวล “ฉันไม่ได้คาดคิดว่าหลังจากนั้นห้าปีจะบังเอิญพบคุณที่อังกฤษอีกครั้ง ยิ่งไม่ได้คาดคิดอีกว่าจะได้กลับมาที่เมืองJ กับคุณ เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันมาก ฉันไม่รู้…”

“ผมรู้ ผมเข้าใจทั้งหมด” ลมหายใจของชายหนุ่มสั่นไหวเล็กน้อย รู้สึกถึงความผันผวนในใจของเขา “ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะยกโทษให้ทั้งหมด ผมแค่หวังว่าคุณจะให้โอกาสผมได้อยู่ข้างๆคอยดูแลคุณและลูก” เตชิตพูดตามความเป็นจริง เมื่อคิดได้ว่าหลายปีมานี้เขาไม่ได้อยู่ข้างกายพวกเขา ทั้งสองไม่มีที่พึ่งเขากลับไม่ได้ทำให้ดีที่สุด เขารู้สึกว่าติดหนี้เธออยู่มาก

ท้ายที่สุดนัชชาก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ของเหลวใสๆไหลรินออกมา เธอส่ายศีรษะกลัวว่าตัวเองจะเข้าใจผิด “ฉันไม่ต้องการได้รับการชดเชยและความสงสาร ฉันไม่ต้องการ”

“ผมไม่ได้สงสารคุณ ยิ่งไม่มีทางสงสารคุณ พวกเราก็ล้วนได้รับบาดเจ็บจากเรื่องที่เกิดขึ้น ผมจะมีจุดยืนที่จะกล้าไปสงสารคุณได้อย่างไร” เตชิตเห็นใบหน้าเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา เขาไม่สามารถช่วยอะไร ได้แต่เดินหน้าต่อไปและดึงคนเข้ามาสู่อ้อมอก

เขาใช้ปลายนิ้วที่อ่อนโยนปาดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ ร่างสูงใหญ่โค้งงอลงเล็กน้อย หยุดที่ตรงหน้าผากเธอ จ้องมองอย่างน่าเกลียดมาก

หัวของนัชชาสั่นไหว เธอร้องไห้จนหายใจไม่ออก เกือบจะคล้อยตามเมื่ออยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่น แต่เมื่อเธอหวนคิดถึงบรรยากาศที่เธออยู่ในคุกเมื่อห้าปีก่อน นัชชาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน

“เป็นอะไรไป” เมื่อรู้สึกได้เตชิตก็ก้มมองดูเธอ

นัชชาเปิดปาก “เตชิต คุณถามฉันเสมอว่าทำไมไม่ยินดีเริ่มต้นใหม่กับคุณ ไม่ใช่ไม่ยินดี และไม่ใช่อะไรอย่างอื่น ตลอดห้าปีนี้ฉันไม่ได้มีใครคนอื่น ฉันชัดเจนกับชนุดม แต่ฉันลืมความรู้สึกที่คุณเอาฉันเข้าคุกเมื่อห้าปีก่อนไปไม่ได้ ตอนที่ไปสหรัฐอเมริกา ฉันกอดธีธี ตอนกลางคืนหลับไม่สนิทมักจะฝันถึงเตียงที่เปียกชื้นในคุกและผนังลายสีขาว ฉันกลัวเกินไป ฉันคิดว่าฉันคือฆาตกร ฉันเชื่อใจคุณโทรหาคุณเพื่อขอความช่วยเหลือและตัดสินใจในสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด ความรู้สึกผิดหวังจากความคาดหวัง สุดท้ายต้องอยู่กับความสิ้นหวัง ฉันลืมไม่ลง…

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดถึงเรื่องเมื่อห้าปีที่แล้ว ในเวลานี้ใจเธอได้เปิดใจยอมรับเขาแล้ว เธอเปิดให้ดูว่าในใจเธอนั้นเจ็บปวดแค่ไหน

“เป็นความผิดของผม ผมไม่ดีเอง ผมคิดว่านั่นเป็นทางออกที่ดีสำหรับคุณ สุดท้ายเป็นการบีบบังคับให้คุณต้องหนีไป ผมรู้ว่าพูดตอนนี้ก็สายไปแล้ว ผิดก็คือผิด ดังนั้นตอนนี้ขอให้ผมได้ทำเพื่อคุณและลูก ผมจะมอบชีวิตที่ดีให้กับพวกคุณ” ฝ่ามือของเตชิตจับไปที่ใบหน้าของนัชชา เห็นน้ำตาเธอไหลรินถึงหัวใจ หัวใจเขาถูกบีบรัด ความรักอันร้อนแรงในดวงตากำลังลุกไหม้ “คำพูดนี้ผมไม่เคยมีโอกาสได้พูดออกไป”

นัชชาปิดเปลือกตาลึกลง เกือบถูกเผาด้วยความเราร้อน หัวใจเต้นไม่เป็นท่า ตึกตัก ตึกตัก และเร็วขึ้นอีกเล็กน้อย แขนและขาของเธอตกลง เธอรู้สึกว่าดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่ขัดแย้งเกิดขึ้นในไม่ช้า

ทุกสิ่งรอบตัวเงียบสงัด ในสายตาเธอไม่เห็นสิ่งอื่นใดนอกจากเขา

เป็นเวลานาน เธอได้ยินเสียงเบาๆของชายคนนั้นสั่นไหวพยายามที่จะพูดห้าพยางค์นี้ออกมา