ตอนที่416เราแต่งงานกันเถอะ

"แต่ถ้าคุณจากไปแล้วใครจะบริหารบริษัทล่ะ?Suranฉันต้องการให้คุณอยู่ต่อจริงๆถ้าคุณจากไปฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อ"เรื่องราวเกิดขึ้นฉับพลันจนLilyยากที่จะยอมรับได้

อารมณ์แบบนี้นัชชาเข้าใจดี"Lilyคุณเป็นพนักงานที่ดีมากและเป็นนักกฎหมายที่ดีด้วยแม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่ที่นั้นแล้วคุณก็สามารถทำได้ดีอย่ากังวลไปคุณทำได้"

Lilyสูดลมหายใจลึก"ก่อนที่คุณจะจากไปเราจะพบกันอีกครั้งได้ไหม?"

“แน่นอนฉันจะกลับไปจัดการเรื่องงานต่างๆของบริษัทให้เรียบร้อย”

"ได้คะฉันจะรอคุณกลับมา"

นัชชาคุยกับLilyอีกไม่กี่ประโยคคำพูดส่วนใหญ่บอกเธอว่าอย่าเพิ่งแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้แค่พูดกับเพื่อนร่วมงานนิดหน่อยพอเธอวางสายและมองท้องฟ้าที่ห่างไกลออกไปนึกคิดภาพหลายปีที่ผ่านมาที่เธอพยายามเพื่อบริษัทกฎหมายของเธอ

ชาวต่างชาติที่สามารถตั้งหลักในกรุงลอนดอนได้โดยเฉพาะในสาขาอาชีพนี้เป็นเรื่องยากมากส่วนใหญ่คนในท้องถิ่นไม่วางใจคนต่างชาติไม่ว่าเธอจะยากลำบากขนาดไหนเธอก็กัดฟันฝ่าฟันมาได้ถึงทุกวันนี้คดีไหนที่คนอื่นไม่กล้ารับเธอรับงานที่ไม่ได้กำไรอะไรมากเธอก็รับทุกอย่างก็คือเพื่อเปิดทางไปสู่อนาคตที่สดใส

ในที่สุดความพยายามก็เป็นผลมีรายได้ที่แน่นอนเข้ามาไม่ขาดสายแต่เธอกลับทิ้งทุกสิ่งที่เธอสร้างกลับมาที่นี่

คิดดูดีๆเหมือนกับว่าตอนที่เธออยู่ลอนดอนยุ่งจนไม่มีเวลาหายใจเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานแต่ตอนนี้เหมือนเธอเปลี่ยนไปอยู่อีกโลกหนึ่ง

น่าเสียดายไหม?

แน่นอนว่าน่าเสียดาย

แต่จะทำอย่างไรได้เธอต้องยอมรับความจริงมีสิ่งที่สำคัญกว่าที่ทำให้เธอต้องกลับมาการสละใครว่าไม่ต้องใช้ความกล้า

นัชชาสงบอารมณ์ก่อนที่จะกลับเข้าไปในบ้านไม่คิดว่าพอหันหลังกลับก็เกือบชนกับใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

หน้าอกของชายหนุ่มอยู่ห่างจากจมูกของเธอเพียงสิบเซนติเมตรเธอตกใจก้าวถอยไปหลายก้าวถึงจะทรงตัวได้บ่นเขาอย่างตกใจ"ทำไมคุณไม่พูดอะไรก็โผล่ออกมาแบบนี้หล่ะ?"

"เธอตัดสินใจที่จะวางมือจากบริษัทของเธอที่อังกฤษเหรอ?"เสียงชายหนุ่มแหบพร่าเพราะได้ยินสิ่งที่เธอพูดกับLilyเมื่อสักครู่

นัชชามองเขาอย่างช่วยไม่ได้“คุณอย่ามาแอบฟังฉันตอนคุยโทรศัพท์ได้ไหม?”

ที่จริงเตชิตไม่ได้อยากแอบฟังพอดีว่าเสร็จธุระแล้วเดินมาหาเธอเลยได้ยินสิ่งที่เธอกำลังสนทนาอยู่แต่สิ่งที่เขามุ่งหวังไม่ใช่เรื่องนี้

"เธอตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่ต่อ?"

นัชชาเห็นความหวังในสายตาของเขาพยักหน้าใช้แววตาที่หนักแน่นมองเขาและพูดว่า"ใช่ค่ะฉันตัดสินใจจะอยู่ที่นี่ไม่ไปไหนอีกแล้ว"

ไม่ไปไหนอีกแล้ว

เธออยากอยู่ที่นี่กับเขาและลูก

สิ่งที่ต้อนรับเธอคืออ้อมกอดที่อบอุ่นสองแขนของเขากอดหลังและเอวของเธอไว้แน่นแน่นสะจนเธอแทบจะหายใจไม่ออกนัชชาชูมือตีหลังเขาเพราะว่าเขากอดเธอจนกล้ามขึ้นทำให้เธอหายใจไม่ออก"เบาหน่อยสิคุณ"

เตชิตรู้สึกตื้นตันจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่กอดเธอไว้เหมือนได้กอดโลกทั้งใบเป็นความสุขที่เกือบจะทะลุผ่านร่างกายของเขาออกมาเขาอยากตะโกนออกไปดังๆว่าเธอคือของเขาเพียงผู้เดียว

"ขอบคุณนะนัชชา"เขารู้ว่านัชชาเป็นผู้หญิงแกร่งที่มีใจทำงานสูงและเพราะเป็นเช่นนี้การที่เธอยอมสละงานที่เธอสร้างมากับมือมันจึงมีค่าเหนือสิ่งอื่นใด

ดวงตาของนัชชาชุ่มไปด้วยน้ำตาช่วงนี้เธอร้องไห้เยอะมากเหมือนว่าน้ำตาไม่มีวันหมด"ถ้าคุณรู้อย่างนั้นแล้วก็ดีกับฉันมากๆหน่อย"

ความคิดเห็น