ตอนที่421กลับบ้านเดิม

ตอนที่421กลับบ้านเดิม

ช่วงบ่ายวันที่นัชชาจะต้องเดินทางกลับอังกฤษเตชิตกับลูกขับรถมาส่งหล่อนที่สนามบินด้วยตนเองผู้คนมากมายเดินไปมาภายในอาคารผู้โดยสายที่สนามบินนัชชายืนอยู่ด้านหน้าเครื่องสแกนกำลังมองผู้ใหญ่กับเด็กน้อยคู่หนึ่งตรงหน้ารู้สึกใจหายขึ้นมา

"แม่ครับแม่จะกลับมาเมื่อไหร่ครับ"เด็กน้อยเงยหน้าถามหล่อนลูกผู้ชายต้องไม่ร้องไห้เขาพยายามสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

ระหว่างทางจากบ้านมาที่สนามบินเขาถามด้วยคำถามเดียวกันนี้มาเป็นรอบที่สี่แล้ว

นัชชาลูบศีรษะเขา"แม่ไปไม่นานก็กลับแล้วครับหนูต่อจิ๊กซอว์ที่เพิ่งซื้อมาใหม่เสร็จแม่ก็กลับมาแล้วล่ะจ้ะ"

เมื่อคืนวานเตชิตสั่งจิ๊กซอว์ลายการ์ตูนแผ่นใหญ่ให้เขาราคาสองพันกว่าบาท

นึกถึงจิ๊กซอว์แผ่นใหญ่มโหฬารนั้นนัชชาเองก็ชักเริ่มไม่ค่อยแน่ใจ"เอ๊ะถ้าอย่างนั้นจะต้องนานมากเลย"

"ไม่หรอกจ้ะวันมะรืนแม่ก็กลับมาแล้วหนูต้องเป็นเด็กดีเชื่อฟังผู้ใหญ่แบบนี้แม่ถึงทำงานได้อย่างสบายใจจะได้กลับมาเร็วๆไงจ๊ะ"หล่อนเองก็มีเรื่องที่ยังกังวลอยู่ไม่น้อยเวลาที่ต้องเดินทางอย่างกะทันหันแบบนี้เรื่องที่กังวลที่สุดเห็นจะเป็นเรื่องการทำหน้าที่พ่อของเตชิต

เตชิตมองเห็นความกังวลในแววตาของหล่อนจึงก้าวมาข้างหน้าค่อยๆคว้าตัวหล่อนเข้าไปกอด"อย่าคิดมากคุณรีบไปจัดการธุระทางโน้นของคุณให้เสร็จแล้วรีบกลับมาผมกับลูกรอคุณอยู่นะ"

นัชชายังคงสงสัย"คุณแน่ใจนะว่าคุณไหว"

เตชิตยิ้มออกมาเมื่อได้ยินหล่อนถามก่อนจะกระซิบเสียงต่ำๆข้างหูของหล่อนว่า"ผู้ชายเค้าไม่พูดว่าไม่ไหวคุณไม่รู้เหรอ"

นัชชาผลักเขา"นี่ฉันพูดเรื่องจริงจังกับคุณอยู่นะ"

"ผมรู้แล้ว"เขายิ้มพร้อมกับจูบที่ศีรษะหล่อนไอร้อนจากลมหายใจรดที่ศีรษะหล่อน"ไม่ต้องเป็นห่วงมีผมอยู่ทั้งคน"

อ้อมกอดอันอบอุ่นคำพูดปลอบใจของเขาทำให้สนามบินที่จากเดิมดูยุ่งเหยิงและเย็นเยือกไม่ได้ดูเลวร้ายอีกต่อไปแม้ว่าจะไปเพียงไม่กี่วันแต่นัชชาก็ยังรู้สึกใจหายที่ต้องจากคนทั้งคู่ไป

หล่อนสูดลมหายใจ"ฉันจะรีบกลับมา"

"อืม"

ผู้คนที่เดินไปมาภายในอาคารผู้โดยสารมองภาพชายหญิงที่กำลังกอดกันกลมหลายคนก็แอบมองพวกเขาอยู่ชายร่างสูงกับสาวสวยไม่ต้องพูดถึงหน้าตาแต่บุคลิกท่าทางภายนอกก็ทำให้พวกเขาดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนอยู่แล้ว

ท่ามกลางสายตาที่มองพวกเขาอย่างอิจฉาอยู่นั้นเตชิตก็ค่อยๆปล่อยหล่อนออกแต่ก็ไม่ได้ถอยออกมาซะทีเดียวเขาก้มหน้ามองลงมาที่เด็กน้อยแค่เสี้ยววินาทีฝ่ามือใหญ่ของเขาก็เลื่อนลงมาปิดบังดวงตาคู่นั้นเตชิตโน้มลงไปจูบริมฝีปากหล่อนอย่างดูดดื่ม

ไม่ต้องพูดถึงเวลาปกติที่อยู่บ้านเขาก็มักจะหยอกเย้าหล่อนเป็นประจำแม้แต่ในที่สาธารณะแบบนี้ก็ไม่เว้นเขาน่าจะต้องควบคุมตัวเองบ้างเพื่อเห็นแกหน้าหล่อนและยังมีลูกอยู่ตรงนี้ด้วยทั้งคน

เตชิตรีบผละออกจากหล่อนส่งหล่อนเดินผ่านเครื่องสแกนเข้าไปแล้วเขาจึงพาธีมนต์เดินออกมา

ทั้งสองเพิ่งจะเดินออกจากสนามบินได้เพียงก้าวเดียวพลันได้ยินเสียงเครื่องบินพอดีได้ยินเสียงของเครื่องบินดังอยู่ข้างหู

ธีมนต์กุมมือใหญ่เขายืนอยู่ที่เดิมชี้นิ้วไปบนท้องฟ้าอย่างตื่นเต้นพร้อมกับตะโกนออกมาว่า"พ่อครับนั่นคือเครื่องบินของแม่ใช่มั้ย"

เตชิตเงยหน้ามองไปชีวิตเขา37ปีที่ผ่านมาหมดไปกับงานซะส่วนใหญ่การทำงานเป็นกิจวัตรประจำวันในชีวิตของเขาเรียกว่าเป็นสิ่งเดียวที่เขาทุ่มเทกำลังกายกำลังใจให้เขาอุ้มลูกชายขึ้นมาแล้วยิ้มออกมาอย่างเจิดจ้าสดใสยิ่งกว่าพระอาทิตย์ที่ส่องแสงบนศรีษะเสียอีก"ใช่ครับอีกไม่นานแม่ก็กลับมาแล้ว"